و امّا مردم؛ همواره اعتقاد ما این بوده که مردم در کنار دولت باید باشند و ببینند دولت از آنها چه میخواهد. خوشبختانه دولت، دولت بسیار خوبى است؛ رئیسجمهور شخصیّت بسیار برجستهاى است؛ اعضاى دولت حقیقتاً مشغول کار و خدمت هستند و دوست دارند که براى مردم، بخصوص براى مناطق محروم، کار کنند. طرحهایى که آنها دارند، تکالیف قشرهاى مردم را روشن میکند؛ باید با دولت همکارى …
تودههای مردم تعیینکننده و هدایتگر جریانها در دوران جدید
خصوصیّت دیگر این عصر جدید، معنا بخشیدن به ارزش انسانها و حضور مؤثّر تودههاى میلیونى مردم است. در دوران جدیدى که به وسیلهى امام ما آغاز شده است و دایرهى آن محدود به ایران هم نیست، تودههاى مردم اصلند و تعیینکنندهاند و تصمیمگیرندهاند و آنها هستند که جریانها را هدایت میکنند. انقلابهاى زیادى در گذشته را ما سراغ داریم که با احساسات مردم به پیش رفته است؛ امّا امروز وضع فرق میکند. امروز در دنیایى که دهها سال بعد از جنگ دوّم بینالمللى قدرتهاى مسلّط بر عالم عادت داده بودند همهى مردم دنیا را که تسلیم خواستههاى آنها باشند و در مقابل …
اتکای انقلاب به تودههای مؤمن به جای احزاب و گروههای سیاسی
دوّم آنکه براى تحقّق این هدف، از تودههاى مؤمن و آگاه و دردمند و فداکار ــ و نه از احزاب و گروهها و سازمانهاى سیاسى ــ نیروى انسانىِ لازم گرفته شد و رهبر حکیم نصرت را پس از توکّل به خدا، از نیروى لایزال مردم جستجو کرد و در سایهى مجاهدت پانزدهساله، جنود رحمان را از بندگان خدا به وجود آورد و در راه خدا به حرکت درآورد؛ هُوَ الَّذِیٓ اَیَّدَکَ بِنَصرِهِ وَبِالمُؤمِنین.[9]
تکیه بر مردم و حاکمیت اراده و تشخیص آنان رکن نظام اسلامی
۶) تکیه بر مردم و حاکمیّت اراده و خواست و تشخیص آنان، رکن مهمّ دیگرى است که روزبهروز باید تحکیم و تقویت شود. مردم آزادهى ما با ارادهى قاطع خود که از ایمان عمیق آنان به اسلام ناشى میشود، مبارزات را تا پیروزى ادامه داده و جمهورى اسلامى را به وجود آورده و با فداکارى و ایثارى بىنظیر، از آن حراست نمودهاند و از این پس هم در همه حال، نظام اسلامى متّکى به مردم و متعلّق به مردم و در اختیار مردم خواهد بود. مجلس شوراى اسلامى که در آزادى و استقلال رأى در جهان بىنظیر است، مظهر ارادهى مردم؛ و رئیسجمهور، وکیل و برگزیدهى مردم؛ و مدیران کشور، آحادى از مردمند و مردم داراى حقّ رأى و بیان و تصمیم در کلّیّهى امور سیاسى، اقتصادى و اجتماعىاند. و این، یکى از برکات بزرگ …
به دوش کشیدن انقلاب به دست متن مردم و الگو شدن آن در دنیا
… در ایران هم یک عدّهاى با هم خوبند، بعضى بدند، بعضى خیلى بدند؛ امّا نوع خوب بودنها، بد بودنها، دشمنى کردنها، رقابت کردنها اصلاً آن نوع نیست؛ اینجا یک چیز دیگر است، آنجاها یک چیز دیگر است؛ اینها با هم قابل مقایسه نیست؛ تحلیلگران نمیفهمند این را. در ایران آنچه اتّفاق افتاد اینها نبود؛ در ایران حقیقتاً متن مردم، انقلاب را به دوش کشیدند و آن را به پیروزى رساندند. نسخه این است و همین نسخه الان دارد در دنیا عمل میشود.
مردم بهعنوان اجزای اصلی و تعیینکنندهٔ نظام در دفاع و سازندگی
… است. خب، حالا این نظام، نظام مردمى [است]، نه نظام حزبى که ریسمانهاى آن به یک نقطهاى وصل است و در آن نقطه یک حزب نشسته، هر کارى میخواهد انجام میدهد؛ نخیر؛ اینجا اجزاى اصلى نظام در تمام کشور پراکنده هستند؛ حتّى در روستاها، حتّى در شهرهاى دورافتاده و در بخشها؛ این مردمى که در هر شهرى هستند، اینها اجزاى اصلى نظامند؛ اینها تعیینکنندهاند: جنگى خداى ناکرده باشد، اینها هستند که باید بیایند دفاع کنند؛ سازندگى اگر باشد، اینها هستند که بایست در سازندگى شرکت کنند؛ حمایت از یک حرکتى باشد، به وسیلهى اینها باید انجام بگیرد؛ خنثى کردن توطئهى دشمن باشد، به وسیلهى اینها باید انجام بگیرد؛ دشمن هم که میخواهد یک کارى انجام بدهد، [چون] از کودتاى نظامى و از تهاجم خارجى و غیره مأیوس است، به فکر کار کردن روى ذهن همین مردم مىافتد. مىبینید این رادیوهاى خارجى چه تلاشى میکنند، چه زحمتى …
تصمیمگیری و تسلط حقیقی مردم بر سرنوشت خود در نظام اسلامی
… دیگرى، نوع گزینش دیگرى، و نوع حرکت دیگرى است. مردم در نظام اسلامى به معناى حقیقى کلمه داراى ارزش و قدرت انتخاب و تصمیمگیرى هستند؛ نه به صورت ریاکارانه؛ نه به شکل دموکراسىهاى غیر واقعى و اسمى و شعارى و با صورتسازىها و تظاهراتى[8] که حاکى از واقعیّت نیست. در نظام اسلامى، ملّت تصمیمگیرنده است؛ مردم حقیقتاً مالک و مسلّط بر سرنوشت خودشان و امور خودشان هستند؛ یک امر واقعى است.
شکست ارتشی که به ملت خود متکی نیست، مانند ارتش رژیم صدام
… کنند شکستناپذیرند و آمریکا این تلاش را خیلى کرده که نشان بدهد شکستناپذیر است و حالا که قضیّهى عراق هم پیش آمد، از روى عُجبِ ابلهانه و خودبینى ناشى از بلاهت، این ادّعا را بیشتر خواهند کرد؛ یک عدّه افراد سادهدل هم باور خواهند کرد؛ امّا حقیقت این نیست. اگر رژیم عراق متّکى به ملّت عراق بود، اگر سرباز عراقى در کویت احساس متجاوز بودن و ناحق بودن نمیکرد، آمریکا قادر نبود ملّت عراق را شکست بدهد یا حتّى سرباز عراقى را به عقب براند. بله، وقتى یک ارتشى به ملّت خود متّکى نباشد و متّکى باشد به یک رژیم ظالمى مثل رژیم صدّام، مردم طرف جنگ نیستند، مردم پشتیبان جنگاوران و رزمندگان نیستند، [بلکه] مردم در خانههایشان دعا میکنند که زودتر غائله تمام بشود؛ یا به نفع این طرف یا به نفع آن طرف. اینجور ارتشى، معلوم است که شکست خواهد خورد؛ از آمریکا یا از هر کس دیگر. اگر ملّتها در مقابل آمریکا بِایستند، آمریکا هیچ غلطى نخواهد توانست بکند. تا امروز آمریکا در این منطقه ظلم کرده است، غصب کرده است، آدمکشى کرده است، ویرانى به بار آورده است، ملّتها را جریحهدار کرده است؛ و یقیناً انتقام اینها را پس …
ایمان و حمایت مردم پشتوانهٔ نظام و عامل سرنگونی رژیم شاه
… و عزّت ما در دنیا بود؟ مگر ما چه داریم که دیگران ندارند؟ ما به عنوان یک حکومت مگر چه در اختیارمان هست ــ از آنچه بتوانیم آن را به کار ببریم و خرج کنیم ــ که این قدرتها، این دولتها، این طواغیت، این گردنکشان، این پُرروها، این امپراتورهاى عالم آن را ندارند؟ چه هست جز ایمان یک ملّت شجاع و بهپاخاسته؟ پشتوانهى این حکومت غیر از کمک این مردم چیست؟ پس اینها صاحب قضیّهاند؛ اینها بودند که رژیم شاه را سرنگون کردند. اگر این مردم به فرمان امام گوش نمیکردند و نمیرفتند در خیابانها و جوانهایشان را نمیدادند، حالا بنده و شما که این افتخار را هم با خودمان یدک میکشیم که جزو مبارزین آن زمان بودیم، صد سال باید مبارزه میکردیم؛ مبارزهى آنجورى! مردم [بودند که] رفتند در خیابانها و …
بینقشی مردم در کشورهای انقلابی دیگر به سبب غیبتشان در انقلاب
… دیدیم و لمس کردیم؛ هیچ کدام از اینها مصداقى براى آن مفهومى که ما در ذهنمان هست از یک انقلاب مردمى و حکومت مردمى، نیست؛ هیچ کدام. لذا وقتى هم میمیرند تشییع جنازهشان همان تشییع جنازهاى است که براى سلاطین انجام میگیرد، و نه چیزى بیشتر؛ از مردم خبرى نیست. در هیچ قضیّهاى از قضایاى این کشورها مردم نقشى ندارند، حضور ندارند؛ چون در انقلابشان مردم نقش نداشتند و حضور نداشتند؛ کودتایى شده، حزبى سرِ کار آمده، قدرت را به دست گرفته، رقبایش را از بین برده، نابود کرده، گاهى [هم] با هم سالها رقابت کردند، جنگ قدرت کردند.
اتکای حکومت به نیروی ملت شرط حقیقی و جدی بودن آن
من عرض میکنم وقتى انقلاب ملّت ایران ــ انقلاب اسلامى عزیز ــ پیروز شد، خیلىها در دنیا تلاش کردند آن را جدّى نگیرند و باور نکنند. یک دستگاه سیاسى، یک حکومت آن وقتى حقیقى است و جدّى است که بر دوش مردم خود و به نیروى ملّت خود متّکى باشد و این نیرو بتواند در لحظهى نیاز، کارایى خودش را نشان بدهد. وقتى نیروهاى متجاوز، مرزهاى ما را شکستند و وارد شدند و ما هزاران کیلومتر مربّع از میهن عزیزمان را زیر پاى بیگانگان دیدیم، دشمنان ما شاد شدند. این نظریّه که انقلاب و تشکیلات مردمىِ عظیمى که در برابر نظم سلطهى جهانى ایستاده، جدّى نیست و عمیق نیست، در ذهن …