سپردن همهٔ نقشها به مردم در انقلاب اسلامی از روز اول
حالا در کشور ما، انقلاب از روز اوّل، همهی نقشها را در همهی امور به مردم داده. یعنى مجلس را - که محلّ قانونگذارى است -مردم تشکیل میدهند و نمایندگان مردم میروند آنجا، هیچ کس هم حق ندارد به مردم تحمیل کند. از این ۲۷٠ نمایندهاى که در مجلس شوراى اسلامى ما هستند، یک نفر هم بدون آراء مردم به مجلس نمیآید. رئیسجمهور را -که مجرى امور کشور و رئیس ادارهی کشور و مدیر کشور است- مردم با آراء خودشان انتخاب میکنند. هر کسى را دلشان خواست انتخاب میکنند؛ اختیار با مردم است. …
بسیج عظیم مردم و نیروی پایانناپذیر ملت، مایهٔ قوت نیروهای مسلح در جنگ
… و ضعف بودند. البتّه آنها ملّت را ندیده بودند، نمیتوانستند قوّت ملّى ما را درک کنند؛ و این طبیعى است. رژیمهایى و اشخاصى که با ملّتها سروکارى ندارند و با آحاد مردم ربطى ندارند، نمیتوانند درک کنند که نیروى یک ملّت یعنى چه؛ قدرت ایمانىِ ناشى از یک ملّت یعنى چه. ملّت ما این را در خلال عمل نشان داد؛ این بسیجهاى عظیمى که مردم ما شدند و نیروى تمامنشدنیاى که این ملّت تا لحظهی آخر از درون خودش جوشید، حتّى نیروهاى مسلّح را هم قوى کرد و آنها را مستحکم کرد و به آنها روحیه داد و به آنها توان حقیقى داد. و نیروهاى مسلّح ما هم تشکیلاتى هستند متشکّل از خود این ملّت. بنابراین همان نیرو در آنها هم هست.
ناپایداری هر نظامی که بر پایهٔ مردم بنا نشده باشد
ما در انقلابمان چند اصل را از اوّل فهمیدیم، اسلام به ما این اصول را تعلیم داد و امام حکیم عظیم فقیه بزرگوارمان بارها این اصول را به زبانهاى مختلف تکرار کرد. یکى از این اصول این بود که هر نظامى که بر پایهی مردم بنیانگذارى نشده باشد، ماندنى نیست. مردم هستند که میتوانند نظامى را به وجود بیاورند و وقتى به وجود آوردند حفظ کنند - ولو تمام قدرتها با آنها مخالفت کنند - و اگر نظامى مردمى نبود، بر روى دوش مردم و بر پایهی اعتقادات و احساسات و خواست و ارادهی مردم نبود، این بنا ماندنى نیست. این، یکى از اصول ما بود و دائماً این مطلب تکرار شد. یک اصل دیگر این بود که تحمیل یک فکر، یک عقیده و یک نظم اجتماعى بر مردم، کار موفّقى نیست؛ مخصوصاً آنوقتى که این فکر و عقیده، با دین و عقیدهی دینى مردم منافات و مخالفت داشته باشد. این جزو اصول فکرى و اسلامى …
ناتوانی نظام در دفاع از اسلام و قرآن بدون حمایت مردم
… شبهه و خدشهاى نکنید. ما بهطور کلّى به همهی مسئولین کشور توصیه کردهایم که در گزینشها رعایت کنند، انتخابها را صحیح و با چشم باز انجام بدهند؛ آنها هم همین کار را میکنند. و هرچه را آنها انتخاب کردند، مردم همکارى کنند، با آنها راه بروند، به آنها کمک کنند. نظام جمهورى اسلامى بدون حمایت و کمک مردم، قادر نخواهد بود از اسلام و قرآن و حقوق مسلمین، آنچنان که شایسته است دفاع کند.
نظام مردمی یعنی عمل آحاد مردم در اقامهٔ نظام، نهفقط تأثیر اراده
… از همه سؤال شد که شما از رئیسجمهورى که انتخاب خواهد شد، انتظار دارید چه [کارى] انجام بدهد؟ در کنار این، این سؤال هم باید میشد و باید بشود که به این رئیسجمهور جدید و دولت جدید چه کمکى میخواهید بکنید. انتظارات بجا است؛ امّا وظایف هم در کنار انتظارات است. این نظام، نظام مردمى است. نظام مردمى نهفقط به معناى تأثیر اراده، بلکه عمل آحاد مردم در اقامهی این نظام و به پا داشتن آن است؛ مردم باید کمک کنند. البتّه زمام ادارهی کشور دست مسئول اجرائى کشور است؛ امّا اگر کمک مردم، حمایت مردم، همکارى مردم، محبّت مردم، صبر مردم، منطقى نگریستن به قضایا از سوى مردم وجود نداشته باشد، هیچ دست معجزهگرى قادر به هیچ کارى نیست. این نکتهاى است که شما آقایان باید در این مجالس …
حضور و ایمان مردم، ابزار آبادانی و پیاده کردن احکام اسلام در کشور
اگر بخواهیم کشور را آباد کنیم، اگر بخواهیم کشاورزى را -که استعداد فراوانِ آن در کشور ما مسلّم است- رایج و دایر کنیم، اگر بخواهیم صنعت مستقل و متّکى به استعداد و علم و تجربهی متخصّصین داخلى را در کشور درست کنیم و راه بیندازیم، اگر بخواهیم علم و تحقیق را در دانشگاهها و مراکز تحقیقاتى کشور توسعه بدهیم، اگر بخواهیم رفاه عمومى را در سطح کشور تا اعماق روستاها انشاءالله پیش ببریم، اگر بخواهیم معنویّت و اخلاق و احکام قرآنى و اسلامى را بهطور کامل در تمام شئون این کشور پیاده کنیم و محقّق کنیم -که به فضل پروردگار همهی این کارها باید بشود- وسیله و ابزار براى انجام همهی این خواستهها، شما مردم هستید و حضور شما و ایمان شما.
مردم مهمترین پایهٔ استحکام و آسیبناپذیری جمهوری اسلامی
جمهورى اسلامى بحمدالله مستحکم است؛ پایههاى راسخ [دارد] و مهمترین پایهی این جمهورى و راسخترین عمود این خیمه، شما هستید: شما مردم، ملّت، این استحکام شما، این ارادهی شما، این آگاهى شما، این آمادگى شما. هر دولتى این عامل را داشته باشد، آسیبناپذیر است. البتّه این عامل هم آسان به دست نمیآید؛ مفت به دست نمیآید. تا نظام بر اساس یک عقیدهی مستحکم و یک ایمان صادقانه بنا نشده باشد، مردم اینجور دلهایشان را به نظام نمیدهند. جلب دلهاى شما مردم از عهدهی انسان خارج است. این محبّت شما به امام را که امام به وجود …
تعلق دولت و مجلس و رهبری به مردم پس از انقلاب بهعنوان پاداش الهی
انقلاب آمد همهچیز را عوض کرد. امروز رئیسجمهور متعلّق به مردم است، دولت متعلّق به مردم است، نمایندگان مجلس متعلّق به مردمند، رهبرى متعلّق به مردم است. این مردمند که تصمیم میگیرند، که امضا میکنند، که ارادهی آنها براى مسئولین، مورد توجّه و درحقیقت محور اصلى کار است؛ این پاداش الهى است. البتّه این اوّل قضیّه است. اوّلین قدم براى اینکه زندگى یک ملّت، زندگى خوب و مطلوب بشود، این است که مستقل باشد، خودش تصمیمگیرى کند، خودش رئیس براى کشور انتخاب کند؛ خودش نماینده انتخاب کند؛ بداند که مسئولین و تصمیمگیرندگان از خودش هستند، برطبق اعتقاد و ایمان …
آرا و اراده و حضور مردم مبنای حقیقی قدرت و استحکام نظام
… مردم -یعنى آن مبناى حقیقى قدرت- در آن نظامها مطلقاً حذف شدهاند و حضور ندارند؛ هرچه هم ظاهرِ آنچنان نظامهایى ظاهر باثباتى باشد، باطنِ پوکى خواهد داشت. غالب این نظامهاى مرتجع و وابستهی به قدرتهاى جهانى -مخصوصاً وابستهی به آمریکا- از این قبیلند. امّا یک نظام است که باطن قوى و توپُر و قابل اتّکائى دارد. آن کدام نظام است؟ آن نظامى است که مبناى حقیقى قدرت -یعنى آراء مردم، ارادهی مردم، حضور مردم- در آن تأمینشده است. شما بین نظامهاى دنیا نگاه کنید ببینید غیر از جمهورى اسلامى دیگر کجاى دنیا در این حد اینجورى است؟ این وسیلهی استحکام است.وظیفهی یکایک مسئولین و یکایک مردم این است که این حضور قوى و این ارادهی مستحکم عمومى را با تمام وجود حفظ کنند؛ چه خودشان در مورد خودشان، …
خواست و ارادهٔ ملت اساس کار از آغاز نهضت تا امروز
اساس کار ما از اوّل شروع نهضت تا پیروزى انقلاب، و از لحظهی پیروزى انقلاب تا امروز، عبارت بوده است از خواست ملّت و ارادهی ملّت. مردمند که از انقلابشان دفاع میکنند، مردمند که دشمن را در هر سطحى مأیوس میکنند، مردمند که صلابت اسلام و انقلاب را در شعارشان، در عملشان و در حضور و اقدامشان نشان میدهند. حضور مردم و ارادهی مردم و خواست مردم است که جمهورى اسلامى را در چشم ملّتهاى دیگر اینقدر جاذبهدار میکند. همین قشرهاى مستضعف جامعهی ما، این اکثریّت با اشتیاقِ به انجام تکلیف شرعى در نظام جمهورى اسلامى، مردمِ شهیدداده، مردمِ جبههرفته، مردمى که از عمق جانشان …
مسئولیت عمومی مردم در دفاع از مرزهای انقلاب و حساسیت به تحرکات دشمن
یک نکتهی اساسى در موفّقیّتهاى اطّلاعاتى ما وجود دارد که از اوایل انقلاب، این نکته خودش را نشان داد و آن عبارت است از مسئولیّت عمومى مردم براى دفاع از مرزهاى انقلاب. مردم از اوّل بر روى تحرّکات دشمن -که خیلى هم انتظار و توقّع آن بود- حسّاس بودند؛ و این در طول انقلاب آثار شگفتآورى را از خود نشان داد که من مواردى الان در یادم است. این حالت امروز هم در مردم هست و باید باشد.
لزوم حفظ هوشیاری اطلاعاتی مردم و حساسیت آنان به تحرک دشمن
البتّه پشتیبانى عظیم مردمىِ شما باید حفظ بشود. مردم باید هوشیارى اطّلاعاتیشان را حفظ کنند. مردم باید در مقابل تحرّک دشمن حسّاسیّت داشته باشند. همین حضور عظیم مردمى -که یک اقتدار الهى را در نظام جمهورى اسلامى نشان میداد- به میزان زیادى دشمن را مأیوس کرد، امّا این به معناى این نیست که تحرّکات دشمن و خباثتهاى دشمن تمام شده، نه. از دشمن انتظار تمام کردن و متوقّف کردن خباثتهاى خودش را نمیشود داشت؛ مگر …
باقی ماندن نقش مردم در تشکیل و ادارهٔ حکومت پس از پیروزی انقلاب
… با گذشت چندین سال، موجب شده است که در گوشهوکنار عالم، از سوى کسانى حرکاتى، تحوّلاتى، یا حدّاقل تلاشهایى به پیروى از این انقلاب و در پرتوِ این انقلاب انجام بگیرد. این دو خصوصیّت، یکى عبارت بود از اینکه مبناى این انقلاب، ارزشهاى دینى و اخلاقى و معنوى بود؛ و دوّم اینکه این انقلاب بر پایهی ارادهی مردم و خواست مردم در تشکیل حکومت و ادارهی حکومت باقى ماند. یعنى اهمّیّت نقش مردم پس از پیروزى انقلاب از مردم سلب نشد و براى انقلاب بهعنوان یک عنصر باقى ماند. این، دو خصوصیّت در انقلاب ما است.انقلابهاى دیگر غالباً بر مبناى تفکّرات مادّى انجام گرفته؛ حالا این تفکّرات مادّى، یا افکار مادّىِ مکتبى و مسلکى یعنى تفکّرات مارکسیستى و کمونیستى؛ یا بر مبناى مادّینگرى، مثل این گروههاى میهندوست و میهنپرستى که در بعضى از …
توان مردم در جلوگیری از اقدام ناپسند دولت و مسئولان
در فعّالیّتهاى سیاسى، مردمند؛ در فعّالیّتهاى اقتصادى، مردمند؛ در حرکت نظامى، مردمند. اگر امروز دولت یا یکى از مسئولین بخواهد یک حرکتى را انجام بدهد که مردم آن را نپسندند، میتوانند جلویش را بگیرند. مردم همه جا حضور دارند؛ این خصوصیّت انقلاب ما است؛ هیچ انقلابى در دنیا اینجورى نیست؛ و این استثنائى است. ما این را از روى بصیرت و اطّلاعِ از نزدیک عرض میکنیم. انقلاب ما از این جهت هم یک استثنا است.
سرنوشت محتوم نظامهای نامبتنی بر خواست و اعتقاد مردم
مردم اصلند. هر نظامى که بر پایهی میل مردم و اعتقاد مردم نباشد، همین سرنوشت را دارد. مستبدّین عالم، دیکتاتورها، آن کسانى که با زور شمشیر و تازیانه بر ملّتها حکومت میکنند، چشمهایشان را باید باز کنند و عبرت بگیرند. آن کسانى که بر پایهی سرنیزه و اختناق، نظامها را علیرغم میل مردم سرپا نگه میدارند، سرنوشت اروپاى شرقى را ببینند. این نظم آهنین در …
تعلق امور کشور به همهٔ مردم نه به خانوادهای خاص
… در سیاست دخالت نکنند، نسبت به اوضاع سیاسى اظهار نظر نکنند، دلسوزى نکنند، ندانند که آمد، که رفت، چه کسى مسئولیّت پیدا کرد، با چه کسى داریم مبارزه میکنیم، به کدام سمت حرکت میکنیم، اگر این مسائل عمدهی زندگى یک ملّت را آحاد مردم ندانند، کشور پیش نخواهد رفت. همه باید به مسئولین کشور کمک کنند.گذشت آن روزى که کشور متعلّق بود به یک عدّهی خاصّى، به یک خانوادهی خاصّى؛ یعنى آنها متعلّق به خودشان میدانستند، مردم هم باور کرده بودند. گذشت آنوقتى که مردم بیگانه باشند از امور کشور و به آنها ارتباطى نداشته باشد؛ نخیر، امروز همهی امور کشور به مردم -به همهی مردم؛ به مردم شهرهاى دوردست، به مردم روستاهاى دورافتاده، به مردم عشایر، به چادرنشینها، [هم] مثل مردم تهران و مردم شهرهاى بزرگ- مربوط است؛ همهی امور کشور مربوط به اینها است. اقتصاد کشور هم بهوسیلهی مردم و با پشتیبانى مردم باید زنده بشود و فعّال بشود؛ سیاست هم، …
ساخته شدن خانهٔ کشور به دست آحاد مردم
… کار شما نامطلوب است و درست نیست. همه باید احساس کنند که نسبت به سرنوشت جامعه تکلیف دارند؛ آن تکلیف را در کار شخصیشان -چه کار فرهنگی است، چه کار اداری است، چه کار تجاری است، چه کار فنّی است، چه کارهای بزرگ است، چه کارهای کوچک است- جستجو کنند و پیدا کنند. احساس همهی مردم باید این باشد که این خانه به دست صاحبان خانه -یعنی آحاد مردم- باید ساخته بشود و دولت هم مدیر و سرپرست این خانه است که برنامهریزی باید بکند و کار هر کسی را، وظیفهی هر مجموعهای را و هر قشری را معلوم بکند تا مردم بدانند تکلیفشان چیست و انجام بدهند.
رضایت و حمایت مردم سرمایهٔ بالفعل نظام پیش از بهرهبرداری از منابع
… قضیّه این است که ما در نظام جمهورى اسلامى داریم با روحیهی مردم و ایمان مردم پیش میرویم و حرکت میکنیم. البتّه استعداد و امکانات ما بهعنوان یک کشور و یک ملّت، خیلى زیاد است -این همه منابع داریم، این همه استعدادهاى خوب داریم، این همه نیروى انسانى بالا داریم؛ فعلاً هم که بحمدالله تجربهی انقلابىِ کشوردارىِ سطح عالیاى در اختیار مسئولین کشور هست- امّا آنچه بالفعل در دست ما و نقداً در اختیار ما است -قبل از آنکه منابع استخراج بشود، قبل از آنکه صنعت ما شکل لازم را پیدا کند، قبل از آنکه توسعهی کشور بهنحو صحیحى انجام بگیرد- این مردمى هستند که رضایتشان، قبولشان و حمایتشان در همهی آنات، پشت سر مسئولین کشور بوده. و این مردم هم ضمن اینکه ایمانشان خیلى بالا است، امّا در مواردى ممکن است روحیهشان بهخاطر کمبودها، بهخاطر کسریها، بهخاطر بعضى از واردات ذهنى که بهوسیلهی دشمن یا حتّى گاهى دوست به ذهن مردم وارد میشود، آسیبپذیر هم باشد. درحقیقت آنچه که الان این حصار را …
ایمان و احساس عامهٔ مردم یکی از دو تکیهگاه کارهای بزرگ
… که میشود انسان به آن تکیه کند، فقط دو چیز است ولاغیر؛ به پول نمیشود تکیه کرد؛ به سلاح مدرن نمیشود تکیه کرد؛ به قدرتهاى مادّى نمیشود تکیه کرد؛ به پشتیبانى سیاستها نمیشود تکیه کرد؛ به سیاستبازى و سیاستکارى و تلاشهاى گوناگون معمولىِ سیاسى نمیشود تکیه کرد؛ آن چیزى که حقیقتاً میتواند مورد تکیه قرار بگیرد و جا دارد که انسان با خیال راحت به آن اعتماد بکند، فقط دو چیز است: یکى کمک الهى و نصرت الهى و دست قدرت پروردگار، یکى [هم] احساس و ایمان عامّهی مردم. این دو حقّاً قابل تکیه است. البتّه این دو در عرض هم نیستند، در طول هم هستند. یعنى اگر تکیه به خدا بود و کمک الهى بود، دلهاى مردم هم کمک خواهد شد.خداى متعال به رسول گرامیاش -که بزرگترین و عظیمترین وظیفهها و بارهاى تکلیف را بر دوش او گذاشته بود که در طول تاریخ بشر، هیچ تکلیفى بزرگتر …
عظمت اجتماع ملت مؤمن، قرین نصرت الهی در قرآن
… که ما دیدهایم و شنیدهایم -غیر از انبیا و اولیا و ائمّه (علیهم السّلام)- یکسروگردن بالاتر بود. هیچ کس از اشخاص بزرگى که ما در تاریخ حالاتشان را خواندهایم یا در زمان خودمان آنها را دیدهایم، از لحاظ عظمت اصلاً قابل مقایسه با شخصیّت عظیم او نبودند. امّا او در مقابل این مردم میگفت من در مقابل مردم احساس حقارت میکنم.[7] اینها را میگویم تا شما بدانید که چه عظمتى در شما است، البتّه در جمعتان؛ خداى متعال آنقدر عظمت در اجتماع یک ملّت مؤمن گنجانده است که آن را قابل مقایسه کرده است با نصرت خود: هُوَ الَّذى اَیَّدَکَ بِنَصرِه وَ بِالمُؤمِنین.[8] این را نگه دارید.
حرکت عظیم مردم، معجزهٔ الهی و نمایانگر عظمت نقش مردم
… از آن [بلکه] در کنار آن، اعتقاد و ایمان و اطمینان به کمک الهى براى مردمى که راه بروند و حرکت کنند.بنابراین بنده در کنار آن ارزیابى، خوشبینى همیشگىِ خودم را نسبت به آیندهی انقلاب و آیندهی کشور و آیندهی این نظام و آنچه پیش خواهد آمد، با همان قوّت حفظ کردم؛ یعنى من یک ذرّه امروز احساس بدبینى و ضعف نمیکنم، بخصوص که این حرکت عظیم مردم، یک معجزهی الهى را دارد نشان میدهد و ما را به نقش مردم و عظمت این نقش و تأثیر آن دارد آشنا میکند.