و هذه وصیّتی إلی نفسی القاسیه المظلمه البطّاله و إلی صاحبی الموفّق ذی الفکر الثاقب فی العلوم الظاهره و الباطنه و النظر الدقیق فی المعارف الالهیه، العالم الفاضل النقّاد و الروحانی الآقا میرزا جواد الهمدانی- بلّغه الله غایه الامانی- فإنّی و لعَمر الحبیب مع انّه لستُ من اهل العلم و طلّابه قد القیت إلیه ما عندی من مهمّات اصول الفلسفه الالهیه المتعالیه، و شطراً ممّا استفدت من المشایخ العظام- ادام الله ظلّهم- و کتب ارباب المعرفه و اصحاب القلوب- رضوان الله علیهم- و قد بلغ بحمد الله تعالی مرتبه العلم و العرفان و سلک مسلک العقل و الإیمان، و هو سلَّمه الله لطیف السّر و القریحه، نقیّ القلب، سلیم الفطره، جَیِّد الرَویّه، متردّی برداء العلم و السداد و علی الله التوکّل فی المبدا و المعاد.
رسیدن او به مرتبهٔ علم و عرفان و پاکی قلب
من، به جان دوست قسم با آنکه از اهل علم و طلاب آن نیستم، از مهمات اصول فلسفه متعالیه الهی هر آنچه نزد خویش داشتم و بعضی از آنچه از اساتید بزرگوار- خداوند سایه ایشان را مستدام گرداند- و کتب ارباب معرفت و صاحبدلان- رضوان الله علیهم- فرا گرفته بودم بر وی عرضه کردم، و او به حمد خداوند متعال به مرتبه علم و عرفان رسیده، مسلک عقل و ایمان را پیمود، در حالی که خود نیز- سلّمه الله- دارای قریحه و سرّی لطیف و قلبی پاک و طینت سلیم و فکری نیکوست که لباس علم و راستی بر تن کرده، و توکل همه بر خداست در مبدا و معاد
ستایش بینش او در علوم ظاهری و باطنی و معارف الهی
و این وصیتی است به نفْس سنگدل تاریک بیکاره خویش و وصیتی است به دوست موفقم صاحب خِردی با بینشی درخشان در علوم ظاهری و باطنی و نظری دقیق در معارف الهی، دانشمند خردمندِ نکته سنج روحانی «آقا میرزا جواد همدانی» که خداوندش به نهایت آمال برساند