گرایش به آن عیب است، ولی موسیقی غربی سالم و عالی ایرادی ندارد
… به موسیقى غربى بود. عیب سوّم این بود که موسیقى سالم و فنّى و کلاسیک و سنّتىِ ایرانى، در خدمت محتواهاى بد و فاسدکننده قرار میگرفت. «......» [موسیقی قبل از انقلاب] این سه عیب را داشته. از همهى اینها بدتر، آن اوّلى است و از همه کمضررتر، آن دوّمى است؛ یعنى گرایش به موسیقى غربى چیز بدى است امّا نه به بدىِ صَرف موسیقى ایرانى در راههاى بد. درست توجّه کنید: اى بسا یک موسیقى غربىاى باشد که هیچ گونه در آن ابتذال نیست، هیچ گونه در آن فساد نیست، هیچ گونه در آن زنبارگى نیست، هیچ گونه در آن پستى و دنائت بشرى نیست، یک چیز بسیار عالى و عرفانى و سطح بالا است. اگر چه خب در جامعهى ما زبان موسیقى خیلى زبان رایجى نیست، غالباً نمیفهمند؛ یعنى ماها نمیفهمیم؛ حالا شماها شاید اهل فنّید، بفهمید؛ ما کسانى که دور بودیم از این قضایا، غالباً زبان موسیقى را نمیفهمیم؛ لکن اگر چنانچه یک چنین چیزى پیدا بشود، ولو غربى هم باشد، …
اشکال موسیقیهای تند و محرک خارجی و غربی
… عرفانى آن وقتى مفاهیم عرفانى است و قابل استناد و قابل تکیه است که فهمیده بشود عرفانى است؛ امّا آنچه هیچ فهمیده نمیشود عرفانى است، این کجا [عرفانی است]؟ چه کسى میگوید عرفانى است؟ نخیر، اگر مهیّج شهوت، مهیّج گناهان جنسى، مهیّج بىبندوبارى بود، این اِشکال دارد. موسیقىهاى تند و محرّک خارجى و غربى اشکال دارد. البتّه موسیقىهایى هم هست که اشکال ندارد که حالا نمونههاى آنها را من نمیتوانم مشخّصاً ذکر بکنم. البتّه اگر بخواهید، بنا باشد، میشود یک قدرى محدودتر هم کرد، محصورتر هم کرد، امّا آن موارد اِشکالدار آن را عرض میکنیم.