محرومیت روستاها و بخشهای هرمزگان و لزوم حل تدریجی آن در برنامههای مسئولان
امروز البتّه چهرهی استان، چهرهى یک استان محروم است. با همهى تلاشى که شده است، هنوز روستاهاى محروم، بخشهاى محروم و حتّى مشکلات شهرى در این استان بسیار است. البتّه در این سفر بیشترین نقش ما، نقش شناسایى و فهمیدن مشکلات است. مسئولان کشور، دولت عزیز و بخشهاى مختلف مسئولیّتهاى خودشان را بشناسند، در برنامههاى کارى آینده آنها را بگنجانند، در زمانهاى منطقى و معقولى با فاصلههاى قابل قبولى بترتیب و بتدریج این مشکلات باید حل بشود. این ملّت مؤمن، این استان جوان، این دلهاى پُرمحبّت، این دستهاى کارى و قوى، این روحهاى مطمئن، باید بتوانند در این بخش از کشور [پیشرفت کنند]، هم از لحاظ معنوى و فرهنگى و دینى، هم از لحاظ اقتصادى، هم از لحاظ مسائل اجتماعى و هم بر لب تنگهى حسّاس هرمز، این آبراه …
ریشهٔ محرومیت باقیماندهٔ هرمزگان در جفای تاریخی دوران طاغوت
… به قدر شایسته که هیچ، حتّى استفادهى کمتر از حدّ شایسته هم نمیشد. این شهر حسّاس، این مرکز مهم به عنوان یک تبعیدگاه براى رژیم گذشته مطرح بود که اشرار و چاقوکشها را از اطراف کشور بفرستند اینجا، امّا زنده کردن امکانات عظیم این شهر و این منطقه مورد توجّه نبود. اینکه ملاحظه میکنید بعد از انقلاب شکوهمند اسلامى، با اینهمه فعّالیّتى که شده است و اینهمه سرمایهگذارى و تلاش و سازندگى هنوز چهرهى استان نتوانسته است غبار محرومیّت را بشویَد، به خاطر آن جفاى تاریخىاى است که در طول دهها سال، در دوران طاغوت بر این شهر و نیز بر دیگر شهرهاى این استان رفته است.