… قبل از انقلاب، در خودِ شهر هشترود هم، یک ژنراتور کمقدرتى، برق مختصرى اینجا میداده است؛ یعنى براى خودشان وظیفه نمیدانستند که حتّى [براى] شهرى در حدّ هشترود هم برق بیاورند! امروز روستاهاى هشترود و همین روستاهای محروم هم همه ــ یا نزدیک به همه ــ برق دارند. پس نکتهى اوّل این است که همهى اهالى این منطقه، مردها، زنها، بخصوص جوانها که دوران طاغوت را ندیدند، زمان ستمشاهى را ندیدند، رنجهاى دوران حاکمیّت خاندان ننگین پهلوى را بحمدالله نچشیدند، باید بدانند که وقتى میگوییم منطقهى محروم، معنایش این است که از دوران طاغوت، این منطقه در محرومیّت فرو رفته و در محرومیّت غرق شده است. در گذشتههاى دور، مردم اینجا غلّهى خودشان را داشتهاند و به دیگران هم غلّه میدادند؛ سیاستهاى حکومت طاغوت ــ حکومت پهلوى ــ کار را به جایى میرساند که همین مردم میشوند محروم.
وجود نقاط محروم در آذربایجان از جمله هشترود
امّا یک نکتهى تأسّفانگیزى هم اینجا وجود دارد. با اینکه قبلاً در سه سال قبل از این اعلام شده است که سفرهاى من به نقاط محروم کشور خواهد بود، من که به آذربایجان آمدم، بعضى ممکن است سؤال بکنند که آذربایجان با این جمعیّت زیاد، این سرزمین حاصلخیز، این آب و هواى خوب، این سرسبزى، مگر جزو استانهاى محروم است؟ جواب این است که در آذربایجان، نقاطى وجود دارد که آنها جزو نقاط محروم است؛ از جملهى آنها همین منطقهى هشترود است. خب، حالا خوب توجّه کنید؛ منطقهى محروم چند نکته را به ما میفهماند: