خود «ملّی» هم از همین قبیل است. ملّت، به معنای «شَعب» نیست، به معنای «امّت» نیست؛ ملّت یعنی دین؛ مِلَّةَ اِبرٰهیمَ حَنیفًا،[5] یعنی آئین ابراهیم. حالا این از زمان مشروطه آمده و نمیشود با آن کاری کرد. اینقدر گفتیم که به قول آقای نجفی جزو زبان شده. این از آن مواردی است که نمیشود این را از زبان اخراج کرد. ملّت، یعنی همین امّت ما. حالا نمیدانم اصلاً فارسی «ملّت» چه است. اصلاً یک معادل فارسی برای این باید پیدا کنیم.[6] (خلق هم عربی است؛ تاجیکها از کمونیستها گرفتند؛ تعبیرات کمونیستی است؛ کمونیستهای داخلی خودمان هم «خلق» میگفتند؛ خیال میکردند وقتی گفتند خلق، آن کلمهی «ملّت» را ضایع میکنند؛ بالاخره هر مکتبی یک واژهی جدیدی برای خودش میآورد.) حالا واقعاً بگردیم یک کلمهی فارسی برای این پیدا کنیم. من از آن آدمهایی نیستم که معتقد باشم که چون کلمه عربی است، باید گذاشتش کنار؛ نه، کلمه عربی است و به قول مرحوم آلاحمد جزو زبان من است. او میگوید اعتراض میکنند به من که چرا کلمات عربی به کار میبری؛ خب این جزو زبان من است؛ عربی نیست، بیگانه نیست، مال من است؛ حالا اصل آن مال هر جا باشد. من این اعتقاد را ندارم، امّا چرا زبان ما با این سعهی عظیم، با این گسترش فراوان که بلاشک از جهت ترکیبپذیری، از زبان عربی، بازتر و پُرکششتر است، بایستی گیر کند در یک کلمهای؟ خب حالا ما «ملّت» هم نداریم؛ چارهای نداریم و کلمهی «ملّت» را بایستی بگذاریم.توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
معنا و مفهوم واژهٔ ملت و قلمرو آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار اعضاى شوراى عالى ویرایش زبان فارسى سازمان صدا و سیماى جمهورى اسلامى ایران— ۱۳۷۰/۰۹/۱۸
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
ملت در اصل به معنای دین و آیین و ناچاری در کاربرد کنونی آن
خود «ملّی» هم از همین قبیل است. ملّت، به معنای «شَعب» نیست، به معنای «امّت» نیست؛ ملّت یعنی دین؛ مِلَّةَ اِبرٰهیمَ حَنیفًا،[5] یعنی آئین ابراهیم. حالا این از زمان مشروطه آمده و نمیشود با آن کاری کرد. اینقدر گفتیم که به قول آقای نجفی جزو زبان شده. این از آن مواردی است که نمیشود این را از زبان اخراج کرد. ملّت، یعنی همین امّت ما. حالا نمیدانم اصلاً فارسی «ملّت» چه است. اصلاً یک معادل فارسی برای این باید …