باز بودن راه ترقی علمی و عملی و بهکارگیری هوش و استعداد
اوّلاً یک جملهی کوتاهى به این نابینایان عزیزمان -مخصوصاً جوانانشان- عرض کنم و آن این است که قدر قواى جسمى خودشان را بدانند و با وجود اینکه از بینایى برخوردار نیستند، توجّه بکنند که راه ترقّى به روى آنها باز است. مبادا کسانى که یکى از حواس را یا یکى از اعضا را -که بهخاطر ضایعهاى یا بهخاطر اینکه خلقتاً اینجور بودند- در بدن خودشان کم دارند، خیال کنند که راه ترقّى علمى و عملى براى آنها بسته است. همهی افرادى که از یکى از اعضاى بدن -چه چشم، چه گوش، چه دیگر اعضا- محرومند، بقیّهی نِعَم الهى را و بخصوص هوش و ذهن خودشان را به کار بیندازند و خودشان را بهصورت انسانهاى مفید و بخصوص عالمى دربیاورند و براى کشورشان و مردمشان و خودشان مفید بشوند.