برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیبنیانگذار حکومت بنیامیه و طرف مقابل امیرالمؤمنین (ع) و امام حسن (ع).
امام خمینی
نماز خواندن در محفظهٔ دربسته و جدا از صفوف مردم بهسبب بیپایگاهی
… هم دیگر نمیتوانست، او میآمد نماز، اما برایش یک محفظهای درست کردند و درش را قفل میکردند که او توی آنجا نماز میخواند، و مردم بیرون به او اقتدا میکردند و با او نماز میخواندند! یعنی آنهایی که باید با او نماز بخوانند. او نمیتوانست بیاید توی صفوف بایستد. او را قوای انتظامی میآوردند و میکردندش توی آن سوراخ و در آن را میبستند! آنجا دربسته نماز میخواند! و بعد هم میآمدند در را باز میکردند و با قوای انتظامی میرفت. برای اینکه پایگاه نداشت در بین مردم. اما آنکه [به] عدل حکومت میکرد توی مردم بود و با هم بودند و عرض بکنم که رفاقت داشتند. نه آنها از او خوف داشتند، و نه او از آنها. چرا باید مردم از ارتش بترسند؟ چرا باید مردم از قوای انتظامی بترسند؟ از ژاندارمری بترسند؟ از شهربانی بترسند؟ خوب، اینها به حسب …
منافقی امام جماعت که خود را مسلمان و مخالفش را نامسلمان جلوه داد
اما نه کمیته شما و نه سایر قشرهای ملت میتوانند حل این مساله را بکنند. حل مسئله منافقین از اعظم مشکلاتی است که برای ملت ما و برای اسلام از اول بوده. با معاویه باید چه کرد که امام جماعت است. و برای خدا- به قول خودش- برای اسلام، برای خودش میخواهد هم جنگ بکند برای اسلام و هم [خدمت] بکند و اینها! منافق است. به مردم شام حالی کرده است که من یک آدم مسلمانی هستم، و مخالف امیر المومنین هم که اصلًا مسلمان نیست. این که امیر المومنین را آنجا میگوید مسلمان نیست. به طوری که وقتی میگویند به اهل شام که علی را کشتند در محراب عبادت، میگویند مگر او نماز میخواند؟ تو مسجد چه میکرد علی؟ با اینها باید چه کرد؟ جز پناه به خدای تبارک و تعالی. و جز افشاگری؟ ملت باید افشا کند.
بد جلوه دادن اسلام به دست معاویه و پسرش
سید الشهدا که خونش را داد، نمیخواست که حکومت کند؛ میخواست عدالت باشد. میدید که معاویه و پسرش اسلام را بد جلوه دادند، میخواست از این مطلبی که آنها میخواهند اسلام را یکجور دیگر جلوه بدهند بیرون بیاورد؛ اسلامی که همه خونشان را دادهاند برای اینکه این مکتب را حفظش کنند؛ و لو خودشان میمیرند ولی مکتبشان محفوظ بماند.
قیام معاویه و پسرش بر ضد رسول خدا به اسم خلافت او
… وارونه داشتند نشان میدادند. شرب خمر میکردند، امام جماعت هم بودند! مجالسشان مجالس لهو و لعب بود، همه چیز تویش بود، دنبالش هم جماعت بود، امام جماعت هم میشدند. امام جماعت قمارباز! امام جمعه هم بودند و منبر هم میرفتند و اهل منبر هم بودند. منبر هم میرفتند! به اسم خلافت رسول الله بر ضد رسول الله قیام کرده بودند. فریادشان «لا اله الا الله» بود، و بر ضد الوهیت قیام کرده بودند. اعمالشان، رفتارشان رفتار شیطانی، لکن فریادشان فریاد خلیفه رسول الله! این است که مکتب را متزلزل میکند؛ و یکوقت در دنیا منعکس میشود که اسلام هم همین است. من خوف این را دارم امروز.
قبیح کردن چهرهٔ اسلام توسط معاویه و فرزندش به نام خلافت
… آن ندارند، در نظر اینها یک صورت طاغوتی به آن داده بشود. این شکست است که تا آخر اسلام را به شکست میرساند. دیروز به بعضی از این آقایان که اینجا بودند گفتم که آن روزی که وجهه اسلام بخواهد درش خدشه وارد بشود، آن روز است که بزرگان اسلام جانشان را دادند برای آن. در زمان معاویه و در زمان پسر خلف معاویه مساله این طور بود که چهره اسلام را اینها داشتند قبیح میکردند. به عنوان خلیفه المسلمین، به عنوان خلیفه رسول اللَّه آن جنایات را میکردند. مجالسشان، مجالس چه بود. اینجا بود که تکلیف اقتضا میکرد برای بزرگان اسلام که مبارزه کنند و معارضه کنند؛ و این چهره قبیحی که اینها دارند از اسلام نشان میدهند و اشخاص غافل ممکن است که خیال کنند که اسلام خلافتش همین است که معاویه دارد و یزید دارد، این است که …
دنبال کردن حکومت دنیایی محض و بنیانگذاری حکومتهای ستمگر
… آنطور به بعضی از اصحاب روی خوش نشان میداد و محبّت میکرد، بعداً در حکومتش، برخوردهای خشن از خود نشان داد، تا به زمان یزید و حادثه کربلا رسید؛ بعد هم به زمان مروان و عبدالملک و حجّاجبنیوسفثقفی و یوسفبنعمرثقفی رسید، که یکی از میوههای آن حکومت است. یعنی این حکومتهایی که تاریخ از ذکر جرائمشان به خود میلرزد - مثل حکومت حجّاج - همان حکومتهایی هستند که معاویه بنیانگذاری کرد و بر سر چنین چیزی با امیرالمؤمنین جنگید. از اوّل معلوم بود که آنها چه چیزی را دنبال میکنند و میخواهند؛ یعنی یک حکومت دنیایی محض، با محور قراردادن خودپرستیها و خودیها؛ همان چیزهایی که در حکومت بنیامیّه همه مشاهده کردند. البته بنده در اینجا هیچ بحث عقیدتی و کلامی ندارم. این چیزهایی که عرض میکنم، متن تاریخ است. تاریخ شیعه هم نیست؛ اینها تاریخ «ابن اثیر» و تاریخ «ابن قتیبه» و امثال اینهاست که من متنهایش را دارم و یادداشت شده …
تجسم جریان مخالف و مانع پیشروی حکومت اسلامی
… تَلَقُّفَ الکُرَة؛[2] مثل توپ، خلافت را به هم پاس بدهید و نگذارید از دست شما خارج بشود. البتّه ابوسفیان آن وقت مسلمان بود، اسلام آورده بود، منتها اسلامِ بعد از فتح یا مشرف به فتح؛ اسلامِ دوران غربت نبود، اسلامِ بعد از قدرت اسلام بود، نه اسلامِ زمان ضعف. خب، این جریان در زمان امام حسن مجتبىٰ (علیه الصّلاة و السّلام) به اوج قدرت خود رسید؛ و همان جریانى بود که به شکل معاویةبنابىسفیان در مقابل امام حسن مجتبىٰ ظاهر شد. این جریان، معارضه را شروع کرد و راه را بر حکومت اسلامى ــ یعنى اسلام به شکل حکومت ــ بُرید و قطع کرد و [آن قدر] مشکلات فراهم کرد تا آنجایى که عملاً مانع از پیشروى آن جریان حکومت اسلامى شد.
نامهنگاری با همان تعبیرها و ادعای امیرالمؤمنینی علی
شما نامههای علی و معاویه را نگاه کنید؛ [نامههای معاویه به علی] دقیقاً مثل نامههای علی به معاویه است! امیرالمؤمنین مینویسد: مِن اَمیرالمُؤمنین عَلیّبناَبیطالب اِلی مُعاویةبناَبیسُفیان؛ او در جواب مینویسد: مِن اَمیرالمُؤمنین مُعاویةبناَبیسُفیان اِلی عَلیّبناَبیطالب! او نمیگوید مِن اَمیرالکافرین، او نمیگوید مِن اَمیرالمُشرکین، او هم خودش را امیر مؤمنان میداند. علیبنابیطالب مثلاً در نامه مینویسد که ای معاویه! تقوا پیشه کن، از خدا بترس، خون مسلمانها را اینطور به هدر نده. معاویه هم دقیقاً در جواب همینها را مینویسد: ای علی! از خدا بترس، بین مسلمانها اختلاف ایجاد نکن! «اِتَّقِ اللَ»هه[3] تقوای خدا پیشه کن، در …
رد توصیهٔ دوستان به رهاکردن معاویه، عنصری ضد دین
بیشتر دوستان امیرالمؤمنین آمدند، گفتند از معاویه صرفنظر کن، بگذار او باشد. حضرت قبول نکرد. گفت معاویه یک عنصر ضد دین است، نهاینکه عنصر کاملی نیست. (67/2/17) این نبود که آن حضرت، حاکم شام را فقط فاسق بداند و با او مبارزه کند؛ چون در میان حکام امیرالمؤمنین، همه که عادل نبودند. وقتیکه علیبنابیطالب به حکومت رسید، اینها حاکم بودند، همه هم بودند؛ اینها که عادل نبودند. عدالت، شرط فرمانداری و استانداری …
دمزدن از قرآن، نماز و فضائل علی هرجا به صرفهٔ او بود
معاویةبنابیسفیان آنجایی که لازم میشود، حتی قرآن را بهصورت ورقی بر روی نیزهها میکند که همه شنیدید و داستانش را میدانید. آنجایی که صرفه ایجاب میکند، دم از قرآن و نماز و دیانت هم میزند. آنجایی که باید دل یک نفر دوست علی را بهسوی خود جلب کند، دم از فضائل امیرالمؤمنین هم میزند، وقتیکه از فضائل علی میگویند، اشک تمساح[9] هم میریزد. چقدر شنیدید شما که معاویه نشسته بود، عبداللهبنعباس هم نشسته بود، دیگران هم نشسته بودند، بعد گفت که مثلاً ای فلانبنفلان از فضیلت علی چه بلدی؟ گفت در امانم؟ گفت بله، در امانی. بعد بنا کرد گفتن، او هم بنا کرد هایهای گریه کردن.[10] آنجا که لازم است دم از …