مسئولیت تلاش برای معرفی اهلبیت و هدایت شیعیان به اهدافشان
دربارهی اهلبیت(علیهمالسّلام) هم مطلبی نمیگویم؛ جز اینکه عرض بکنم این بزرگواران همواره مظلوم بودند - «و لم نزل اهل البیت مظلومین»[1] - و همچنان مظلوم هستند؛ به خاطر اینکه برای بسیاری از مسلمین، معارفشان شناخته نیست و راهشان مشخص نمیباشد. این مسؤولیت به عهدهی ماست که هرچه میتوانیم، در جهت معرفی اهلبیت و روشن کردن راه آنها و متشکل کردن پیروان آنها و هدایت بچههای شیعی به سمت اهداف اهلبیت تلاش کنیم. ما خواستیم که این مجمع جهانی اهلبیت (علیهمالسّلام) در این طریق کار یک مرکز را بکند.
کار محتوایی: معرفی اهلبیت و کوشش در ترویج افکار آنان
مطلب دوم، مسألهی محتوایی است. ما برای اعلای کلمهی اهلبیت باید کارهایی انجام بدهیم؛ اولاً باید خود اهلبیت را معرفی بکنیم، ثانیاً در جهت ترویج افکار آنها بکوشیم. آیا امروز در جهان اسلام کتابهایی دربارهی اهلبیت (علیهمالسّلام) وجود دارد که باب این زمان باشد و با زبان مناسب نوشته شده باشد، یا نه؟ البته بیشتر تصور من این است که ما به طور کامل نداریم. حالا شاید بعضی از گوشه و کنارها چیزهایی باشد. اگر هست، ما اینها را …
معارف عالیهٔ مورد نیاز بشر امروز و لزوم ترویج آن
… اهلبیت(علیهمالسّلام) چیزهای زیادی داریم؛ چیزهایی است که اگر امروز عرضه بشود، دنیا را واقعاً در مقابل خودش به اعجاب وا میدارد؛ مثل این نهجالبلاغه. روی نهجالبلاغه کار بشود، نکات مهمش برداشته بشود، تفکیک بشود، مطالبش تفسیر و حلاجی بشود، در روایات فحص بشود. اینقدر ما معارف عالیه داریم که امروز بشر محتاج آنهاست. اینها از زبان اهلبیت، به عنوان بیان اهلبیت و به عنوان اسلامی است که اهلبیت معرفی میکنند. پس، ترویج افکار اهلبیت هم یک نکته است.
کار برای اهلبیت و رهایی آنان از مظلومیت، شیرینترین کارها
من به طور یقین و صادقانه عرض میکنم که اگر وقت میداشتم، واقعاً در این مجموعهی شما عضو میشدم و خودم کار میکردم؛ چون این کاری است که دیگر صدقهی بیحرف است؛ هیچ حرفی در آن نیست. هر کاری که آدم میکند، ممکن است مثلاً یک گوشهاش خراب بشود؛ اما این دیگر لبّ لباب است؛ کار برای اهلبیت و افکار اهلبیت و درآوردن اهلبیت از مظلومیت. واقعاً دیگر از این کار بهتر چه میشود؟ شیرینترین کارها این است. هرچه هم خرج این کار بشود، به نظر من بجاست.