هیئت یک واحد اجتماعی است، یک مجموعهی اجتماعی است که بر محور مودّت اهلبیت شکل میگیرد؛ محور این اجتماع کوچک یا بزرگ، مودّت اهلبیت (علیهم السّلام) و هدایت به سمت اهداف اهلبیت است؛ حقیقتِ هیئت این است، ماهیّت هیئت یعنی این. ریشهی این پدیده هم مال زمان خود ائمّه است؛ صحبت امروز و دیروز نیست؛ هیئت را اصحاب ائمّه تشکیل دادند و آنها شروع کردند؛ بعد از حادثهی کربلا دُور هم جمع میشدند. امام صادق (علیه السّلام) از راوی سؤال میکنند: تَجلِسونَ وَ تُحَدِّثون؟[10] مینشینید دُور هم، صحبت میکنید، حرف میزنید؟ یعنی مسائل ما را مطرح میکنید؟ او جواب میدهد که بله، این کار را میکنیم؛ یعنی همین مجموعهی هیئات. بعد حضرت میفرمایند: اِنَّ تِلکَ المَجالِسَ اُحِبُّها؛ من دوست میدارم این مجالس را. قربان آن دل! [میفرماید] مجالس شما را دوست میدارم. اِنَّ تِلکَ المَجالِسَ اُحِبُّها و اَحیوا اَمرَنا؛[11] مسئلهی ما را زنده نگه دارید. «اَمرَنا» در کلمات ائمّه زیاد تکرار میشود؛ یعنی مسئلهی ما -به آن موضوع اساسی و محوریای که ما بر اساس آن حرکت میکنیم، میگویند امر- حالا ما اگر بخواهیم با تعبیرات امروزی مثلاً عرض بکنیم، اگر چه یک مقداری از آن معنای حقیقی فروکاسته میشود، مثلاً بگوییم راه ما، مکتب ما؛ «اَحیوا اَمرَنا» یعنی راه ما را زنده نگه دارید، مکتب ما را زنده نگه دارید. در یک روایت دیگر که این هم در کافی هست، میفرماید که «تَزَاوَروا وَ تَلَاقَوا وَ تَذاکَروا اَمرَنا وَ اَحیُوه»؛[12] این هم همین جور است؛ احیای امر است.احیای امر اهلبیت (ع)
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
زنده نگه داشتن راه و مکتب اهلبیت (ع) به معنای مطرح در حدیث «احیوا امرنا».
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار مداحان اهلبیت علیهمالسلام— ۱۴۰۰/۱۱/۰۳
تعریف در کلام رهبر
میفرماید: رحمت خدا بر آنکسیکه امر ما را زنده کند. اشتباه است اگر خیال کنیم مراد از امر، یعنی دستورات و مسئلۀ حلال و حرام که مثلاً ابوحنیفه در مورد وضو عقیدهاش این است، عقیدۀ ما این است. مسئله این نیست؛ مسئلۀ اصلی و امر مهم، مسئلۀ امامت است. در ادامه فرمود: سوءاستفاده نکنید! فکر نکنید که چون با ما در ارتباط هستید، ما ضامن همۀ خیر و شرّ شما هستیم، اینطور نیست؛ اگر عمل خوب انجام بدهید، پیش خدای متعال اهل نجاتید. گمان نکنید اگر عمل هم نداشته باشید، ما از شما دفاع میکنیم. مقام ولایت و ارتباط و اتصال با اهلبیت علیهمالسلام که مایۀ نجات نهایی و تکامل به اَقصی مراتب است، جز با ورع بهدست نمیآید. اگر کسی کار نیکی را، عدلی را، خیری را توصیف کند، اما در عمل به چیز دیگری عمل کند، «خَالَفَهُ اِلَی غَیرِهِ» در آن صورت شدیدترین حسرتها را در روز قیامت خواهد داشت. (89/8/30)شاهدها (۴ پاراگراف)
مراد از «امر» در حدیث، مسئلهٔ امامت است نه احکام فقهی
میفرماید: رحمت خدا بر آنکسیکه امر ما را زنده کند. اشتباه است اگر خیال کنیم مراد از امر، یعنی دستورات و مسئلۀ حلال و حرام که مثلاً ابوحنیفه در مورد وضو عقیدهاش این است، عقیدۀ ما این است. مسئله این نیست؛ مسئلۀ اصلی و امر مهم، مسئلۀ امامت است. در ادامه فرمود: سوءاستفاده نکنید! فکر نکنید که چون با ما در ارتباط هستید، ما ضامن همۀ خیر و شرّ شما هستیم، اینطور نیست؛ اگر عمل خوب انجام بدهید، پیش خدای متعال اهل نجاتید. گمان نکنید اگر عمل هم نداشته باشید، ما از شما دفاع میکنیم. مقام ولایت و ارتباط و …معنای «احیوا امرنا»: زنده نگه داشتن راه و مکتب اهلبیت
… را میکنیم؛ یعنی همین مجموعهی هیئات. بعد حضرت میفرمایند: اِنَّ تِلکَ المَجالِسَ اُحِبُّها؛ من دوست میدارم این مجالس را. قربان آن دل! [میفرماید] مجالس شما را دوست میدارم. اِنَّ تِلکَ المَجالِسَ اُحِبُّها و اَحیوا اَمرَنا؛[11] مسئلهی ما را زنده نگه دارید. «اَمرَنا» در کلمات ائمّه زیاد تکرار میشود؛ یعنی مسئلهی ما -به آن موضوع اساسی و محوریای که ما بر اساس آن حرکت میکنیم، میگویند امر- حالا ما اگر بخواهیم با تعبیرات امروزی مثلاً عرض بکنیم، اگر چه یک مقداری از آن معنای حقیقی فروکاسته میشود، مثلاً بگوییم راه ما، مکتب ما؛ «اَحیوا اَمرَنا» یعنی راه ما را زنده نگه دارید، مکتب ما را زنده نگه دارید. در یک روایت دیگر که این هم در کافی هست، میفرماید که «تَزَاوَروا وَ تَلَاقَوا وَ تَذاکَروا اَمرَنا وَ اَحیُوه»؛[12] این هم همین جور است؛ احیای امر است.احیای امر اهلبیت در زمان امام صادق (ع) جهادی عظیم و خطرناک
… میفرمایند: اَحیوا اَمرَنا؛ مسئلهی ما را، مکتب ما را زنده نگه دارید یا زنده کنید. خب، امروز برای شما که در محیط شیعی، در محیط جمهوری اسلامی، در کشور مسلمان و شیعه نشستهاید، شاید اصلاً خیلی مفهوم نیست آن وقتی که امام صادق میگویند «اَحیوا اَمرَنا»، یعنی چه. در آن دورهای که امام صادق فرمودند: اَحیوا اَمرَنا، احیای امرِ اهلبیت جزو سختترین و خطرناکترین کارها بود؛ یک جهاد عظیم بود. حالا آن زمانهایی که ما در این زمینه زیاد بحث میکردیم، کار میکردیم -که آن حرفهای چهل پنجاه سال قبل ظاهراً چاپ شده و در اختیار افراد هست- [توضیح دادهایم.] زندگی مبارزاتی ائمّه و مبارزهی اصحاب ائمّه جزو خطرناکترینها بود؛ چطور است که همهی ائمّه به شهادت …لزوم گفتگو دربارهٔ مسئلهٔ امامت و نگذاشتن کهنه شدن آن میان شیعیان
… در اینجا میفرمایند: «اُریدُ بِتَذاکُرِ اَمرِهِم عَلَیهِمُالسَّلامُ وَ اِحیائِهِ مُذاکَرَةِ العُلومِ الدّینِیَّةِ المَأخوذَةِ عَنهُم» منظور این است که علومی را که از اینها گرفتید، بین یکدیگر گفتگو کنید! اینهم یکی از مصادیق تذاکر امر ائمه علیهمالسلام است. لکن آنچه انسان از کلمۀ «اَمرِنا» برداشت میکند، مسئلۀ امامت است. راجعبه مسئلۀ [امامتِ ما] صحبت کنید! مسئلۀ اساسی و مهم در همۀ ازمنه، مسئلۀ امامت است، با همان معنای وسیع؛ یعنی حکومت دین و دنیا، ولایت دین و دنیا از سوی ائمه علیهمالسلام. این مسئله را احیا کنید. نگذارید که این مسئله بین شما کهنه شود. (89/8/24)