برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیرنجها و بلاهای زندگی و برخورد انسان و ملت با آنها.
امام خمینی
تعلیم قرآنی: اندوهگین نبودن بر از دست رفته و سرمست نشدن از دادهها
من به شما اهالی خوزستان و سایر مرزنشینانی که مورد تهاجم واقع شدید تبریک عرض میکنم و تذکر میدهم به شما دو جمله از کتاب خدا را: لِکَیلَا تاسَوْا عَلی ما فاتَکُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتیکُمْ.[1] این تعلیم خدای تبارک و تعالی است به انسانها از اول تا آخر که در پیشامدها چنانچه پیشامدی بود که برای شما ضرری داشت، به حسب ظاهر و چشمهای ظاهر بین، شما محزون نباشید، که اینها ضرر نیست. نه تاسف بخورید و نه محزون باشید. برای آن چیزی که از دستتان رفته است؛ برای اینکه بظاهر از دست رفته است و در واقع آنها باقی هستند و برای شما شرافت تحصیل کردهاند و نه فرحناک باشید برای چیزهایی که به دست میآید از دنیا؛ برای آنکه آنچه از دنیاست فانی است و آنچه برای خدا تقدیم میشود باقی و ابدی است. و این شهدا زنده هستند و در پیش خدای تبارک و تعالی: عِندَ رَبِّهِم یُرزَقُونَ[2]، آنها الآن در درگاه خدای تبارک و تعالی روزیهای معنوی و روزیهای همیشگی را به آن نایل شدند و آنچه که …
آسان شدن مصیبتها به سبب آنکه برای خدا و در پشتیبانی از اسلام است
من هم به شما و سایر بازماندگان شهدا تسلیت عرض میکنم؛ و شریک شما هستم در این مصیبتها، و شریک ملت ایران در مصیبتهایی که به آن وارد شده است و میشود. لکن آن چیزی که مصیبتها را آسان میکند این است که برای خداست. چون امر برای خداست و پشتیبانی از احکام خدا و از اسلام است، آسان میشود همه امور. اولیای ما هم همه چیزشان را برای اسلام فدا میکردند و فدا کردند. خداوند ان شاء الله به شما صبر عنایت کند، و آنها را رحمت کند ان شاء الله.
نکتهی دوم که اشاره کردیم، این است که همهی مصایب دنیا میتواند نردبانی باشد برای پیشرفت یک انسان و یک ملت. در دوران جنگ و دفاع مقدس، اطراف این کشور را بستند؛ راههای علم و معرفت و فناوری و محصولات مورد نیاز را بر روی ما بستند؛ گلولهی معمولی و سلاح معمولی به ما ندادند؛ اما ملت ما از این تنگنا و سختىِ بزرگ برای پیشبرد خود استفاده کرد. امروز دنیا در واهمهی سلاح …
تبدیل بلا به نعمت با بیداری و ترمیم ضعفها و کمکاریها
… الیه راجعون[1] ». برای انسان، هیچ پناهگاهی بهتر از این وجود ندارد. اگر تکیهگاهِ توکّل به خدا و واگذاری کار به خدا نباشد، بار سنگین مصیبتها پشت انسان را خم میکند. این قضیه بُعد دیگری هم دارد. من بارها به دوستانی که دچار مصیبتهایی شدهاند، این را عرض کردهام؛ به شما هم عرض میکنم: این مصیبتها گاهی برای انسان، بلاست؛ گاهی برای انسان، نعمت است. اگر مصیبتها ما را بیدار نکند، بلکه تنبل کند، بلای مضاعف است؛ اما اگر مصیبتها ما را به خود بیاورد و ضعفها و کمکاریها و غفلتهای ما را به ما نشان دهد و ما همّت کنیم و این رخنهها را ترمیم نماییم، این بلا برای ما به نعمت تبدیل میشود.
پاداش الهی متناسب با سنگینی مصیبت و تسلای دل مصیبتدیدگان
مصیبتدیدگان بم بدانند که اینگونه مصائب سنگین در معیار و دیوان الهی بدون اجر نیست؛ اجر هر مصیبت به تناسب سنگینی آن مصیبت است و مصیبتدیدگان باید خدا را پاسخگوی دلِ داغدیده و نیاز روحِ درهم شکسته خود بدانند؛ به خدا توکّل کنند. کلام «انّاللهواناالیهراجعون[3] » درست است؛ التیام است؛ تسلّای دل مصیبتدیدگان است. آن کسی که میداند در مقابل هر مصیبتی - چه مصیبت طبیعی و چه مصیبت تحمیلی - که بر انسان وارد شد، خدای متعال به او پاداش روشنیبخش میدهد که چشم و دل او را روشن …
تبدیل بلا به نعمت با همت مردم و عقبماندن منتظران کمک دیگران
… زلزلهزده و سیلزدهاى که ما دیدیم ــ بنده در جاهاى متعدّدى مثل همین قضایاى شما سالها قبل به قصد امداد رفتم و آنجا ماندم و امداد کردم، به چشم خودم دیدم ــ هر جا مردم همّت کردند، کمکها را جذب کردند تا خودشان زندگىشان را بسازند، وضع مردم از اوّل هم بهتر شد؛ امّا اگر خداى ناکرده مردمی یک گوشهاى پیدا بشوند و بنشینند و منتظر بمانند که دیگران بیایند کمک کنند ــ که شما اینجور نیستید؛ من میدانم مردم گیلان، مردم زنجان، شماها مردم اهل کارید، اهل همّتید، اهل تلاشید ــ و براى آنها کارهایشان را راه بیندازند، بدانید آن مردم، عقب خواهند ماند. براى آنجور مردمى، زلزله واقعاً بلا است. براى مردمى که به حرکت دربیایند و تلاش کنند و سینه سپر کنند و با مصیبت و بلا دست و پنجه نرم کنند، این بلا برمیگردد و میشود نعمت. و شما انشاءالله همینجور باشید.
تفاوت انسانها در فهم مصیبت؛ زهر برای برخی و داروی تلخ برای برخی
… را حس میکنند، مصیبت را با وجود خودشان لمس میکنند امّا خیلىها حادثه را درست نمیفهمند، درس نمیگیرند، از حادثه منتفع نمیشوند، استفاده نمیکنند، بعضىها چرا، از حادثه استفاده میکنند، از آن درس میگیرند؛ تلخى براى آنها هم هست امّا این تلخى با آن تلخى متفاوت است. اینجور حوادث براى بعضى زهر است، سم است و براى بعضى داروى تلخ است؛ در هر دو مورد تلخى هست، امّا بعضىها حادثه را جورى میفهمند و جورى با آن برخورد میکنند که براى آنها میشود سمّ قاتل، بعضىها این حادثه را جورى میفهمند و جورى با آن برخورد میکنند که براى آنها میشود دوا و درمانبخش؛ اگر چه باز هم تلخ.