رفتن به محتوای اصلی

مصیبت امام حسین (ع)

نام‌های دیگر: مصائب کربلا

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

رنج‌ها و داغ‌های امام حسین (ع) در واقعهٔ کربلا.

برتری مصیبت امام حسین (ع) بر همهٔ مصیبت‌ها حتی مصیبت انبیا و اولیا

… این مقایسه چشم شما را خشک خواهد کرد. هر مصیبتی داشته باشید، تا این مقایسه به‌وجود بیاید، می‌بینید نه، آن بالاتر است؛ اصلاً برای آن باید گریه کرد. وقتی می‌گوییم برای آن باید گریه کرد، یعنی برای آن باید غصه خورد؛ برای آن باید غمگین شد، برای آن باید متأثر شد. اصلاً همه‌چیز درمقابل آن هیچ است، حتی مصیبت انبیا و اولیا؛ مثلاً مصیبت امیرالمؤمنین درمقابل مصیبت امام حسین هیچ است. مصیبت حمزۀ سیدالشهدا درمقابل مصیبت امام حسین صفر است، مصیبت امام حسن همین‌طور، مصیبت ائمۀ دیگر همین‌طور. اصلاً هیچ مصیبتی قابل مقایسه نیست با مصیبت امام حسین؛ این یک نکته‌ای است، باید توجه کرد. امام حسین و مصیبتش را نگاه کنید، بالاترین مصیبت‌هاست؛ یعنی اولاً قیام برای یک حقیقت ـ حالا یک حقیقت بزرگ ـ در دورانی که تمام دنیا با شما مخالفند. این کجا؟ اینی‌که آدم قیام کند برای حقیقتی که مردم برایش کف می‌زنند، کجا؟ اصلاً …

کشته‌شدن شمار بی‌نظیری از خویشان و یاران نزدیک امام

دوم اینکه افرادی که منتسب به امام حسین بودند و کشته شدند، یک تعدادی‌اند که در هیچ جا نظیر آنها را انسان نمی‌تواند ببیند؛ فرزندان، برادران، برادرزادگان، خواهرزادگان، رفقای نزدیک، دوست‌های قدیمی.

ویژگی قربانیان کربلا چون ابوالفضل، علی‌اکبر و علی‌اصغر

سوم: نوع قربانی‌ها. قربانی‌ای مثل ابوالفضل، برادری آن‌طور مورد اتکای انسان؛..قربانی‌ای مثل علی‌اکبر، جوانی با آن معرفت، با آن خصوصیات؛ بچه‌ای مثل علی‌اصغر؛ قربانی‌ای مثل عبدالله‌بن‌حسن؛ این‌هم نوع قربانی‌ها.

شهادت فرزندان و نزدیکان امام در برابر چشم و در آغوش او

چهارم: کیفیت قربانی‌شدن اینها. خب یک‌وقت آدم اینجا نشسته است، خبر می‌آورند که سر شما سلامت، پسرتان در میدان جنگ شهید شد، این یک‌جور است. یک‌جور این است که انسان جلوی چشم خودش می‌بیند که جوانش به شهادت می‌رسد. بالاتر از آن، می‌بیند که بچۀ شش‌ماهه‌اش در بغل خودش به شهادت می‌رسد. می‌بیند برادرزادۀ یازده‌ساله‌اش روی سینۀ خودش به شهادت می‌رسد. اصلاً نوع این شهادت‌ها، هر یک دانه‌اش برای هرکسی اتفاق بیفتد، یک چیز فوق‌العاده است؛ این‌هم یک خصوصیت.

آگاهی امام از بی‌پناهی خانواده‌اش در بیابان پس از شهادت او

مصیبت‌هایی که بعد از شهادت حضرت ابی‌عبدالله پیش می‌آمد، که می‌دانست آن بزرگوار، زن و بچه‌اش در بیابان، تنها می‌مانند، یک نفر نیست که به داد اینها برسد و به اینها کوچک‌ترین کمکی بکند.

کشته‌شدن همهٔ یاران و خاندان برای امام و برانگیختن عواطف

و این خصوصیت که تمام اینها دارند برای خاطر او کشته می‌شوند. این از نظر روانی و احساسی خیلی مهم است؛ احساسات عاطفی عجیبی را برمی‌انگیزد در انسان. یعنی پدر احساس می‌کند که این جوان‌ها دارند قربان او می‌شوند. برای همین هم بود که امام حسین شب عاشورا گفت من بهتر از شما خانواده و بهتر از شما اصحاب، هیچ‌کس را ندیده‌ام. من وفادارتر از شما کسی را نمی‌شناسم. من نیکوکارتر از شما خانواده، کسی را نمی‌شناسم. یک نفر در خانواده‌ای زیر فشار قرار گرفته است، همۀ اعضای خانواده …