این دوست دیرین و شفیق یکی از بازماندگان کمشمار مجموعهئی از شاعران چیره دستی است که در برههئی از زمان، مشهد را کانون شعرِ سرآمد و ممتازِ دوران خود ساخته و زبان شعردوستان و شعرشناسان را به تحسین و تکریم جایگاه ادبی خویش گشوده بودند. قطعههای بقا همچون قطعههائی از دیبای رنگین و خوشنگار در انبوه غزل و قصیدهی ممتاز آن دورانِ مشهد، جلوهئی ویژه و چشم و دلنواز داشت، با امید که همچنان پایدار و ماندگار باشد.