دعوت اسلام به رعایت و مسئولیت همگانی نسبت به یکدیگر
زحمات شما پیش خدای تبارک و تعالی محفوظ است. ما همه باید گروه امداد باشیم. اسلام همه مردم را به رعایت یکدیگر دعوت فرمودهاند: کُلُّکُم رَاعٍ و همه ما مسئولیم و کُلُّکُم مَسئول همه باید رعایت اشخاصی که با آنها تناسب دارید، رعایت همه ملت را بکنیم، و همه باید از لشکر اسلام باشیم و از گروه امداد. شما البته به این اسم مسمی هستید، و امیدوارم که عملتان موافق با اسم باشد. همین طوری که اسمتان «گروه امداد» است و تا حالا امداد کردید، از این به بعد هم به برادران خودتان، به کشور خودتان، به شهر خودتان، گروه امداد باشید، و مطابق با آنچه خدای تبارک و تعالی …
لزوم اقدام همگانی بهجای انتظار از دیگران
… است که الآن ما وارث آن خرابیها هستیم؟ دولت وارث آنها هست. یعنی خرابی را کردهاند و رفتهاند. دزدیهایشان را کردهاند و رفتهاند. قرضها را به بانکها گذاشتهاند و رفتهاند. از هر بانکی چند صد میلیون دلار قرض کردند و رفتند! الآن وقت این است که ما با هم باشیم. و بعد هم نباید ما بگوییم چرا او نکرد؟ باید بگوییم خودمان هم باید بکنیم. همه باید بکنیم. همه باید بکنیم. همه هم وادار کنیم دیگران بکنند. اما اشکالتراشی و- عرض بکنم که- تزلزلی در نهضت ما بشود، امروز صلاح هیچ یک از قشرهای ملت نیست.
تکلیف هر انسان به نجات آسیبدیدگان، مانند زلزله
ژاندارمری باید کمک کند به ارتش، سپاه انقلاب هم کمک کند به اینها که نگذارند این بشود. یکوقت که وقت آشفتگی است، مثلًا فرض کنید زلزله بیاید و یک جایی را خراب بکند، شما ببینید برادرانتان زیر این خرابیها ماندهاند و دارند جان میدهند، شما نمیتوانید بگویید که این مال شیر و خورشید سرخ است؛ به من چه ربطی دارد. هر انسانی خودش را مکلف میداند، به هر عنوان، هر جوری که باشد، برود اینها را نجات بدهد.
لزوم کار همه به اندازهٔ توان و وانگذاشتن کار به دیگران
همه ما موظفیم به اینکه هر کدام به اندازهای که ازمان کار میآید به همان اندازه کار بکنیم. محول نکنید شما به ما و ما به شما، ما همه به ژاندارمری، ژاندارمری به شما. هر کس در هر جایی که دارد، هر کس در هر جایی که دارد مشغول کارش بشود و تقویت کنند. شماها صحبت کنید تقویت کنید رفقایتان را. تحذیرشان کنید از اینکه اینهایی که دارند تحریک میکنند شما را که نه، نباید شما مثلًا سلسله مراتب را حفظ کنید، اینها خیانتکارند، اینها میخواهند نگذارند یک ارتشی درست بشود. اینها میخواهند نگذارند یک مملکت آباد بشود. …
لزوم نگریستن به کشور همانند منزل خود
... حالا باید شما کشور خودتان را مثل منزل خودتان بدانید؛ همان طوری که هر شخصی منزل خودش را وقتی میخواهد نظر بکند یک نظر خاصی نسبت به منزل خودش دارد، شما حالا باید نسبت به کشورتان یک همچو نظری داشته باشید. من از خدای تبارک و تعالی توفیق همه شما را خواستارم؛ و امیدوارم که در هر پستی که هستید یک تحول روحی پیدا بکنید؛ یعنی یک تحول اسلامی. وقتی که یک تحول روحی- اسلامی پیدا شد، آن وقت انسان دیگر نسبت به کشور خودش خیانت نمیکند؛ و نسبت به برادرهای خودش با محبت است؛ و …
تکلیف هر فرد به همراهی به اندازهٔ توان خود
… باشد؛ یعنی یک قشر که نمیتواند بسازد ...، همان طور که این نهضت را اگر یک قشر میخواست به آخر برساند نمیشد، همه اقشار وقتی با هم شدند این سد شکسته شد، از اینجا به بعد هم باید همه اقشار با هم باشند تا بتوانند این بار را به آخر برسانند و این نهضت را به آخر. نباید هر کسی به عهده دیگری بگذارد. هر فردی موظف است، مکلف است که به اندازهای که میتواند عمل کند؛ در هر جا که هست به همان اندازهای که میتواند همراهی کند، و این وحدت کلمه باید محفوظ بماند؛ که اگر خدای نخواسته این وحدت کلمه از دست برود و خدای نخواسته به شکست برگردیم، تا آخر دیگر ایران روی خوش به خودش نخواهد دید. بنا بر این همه ما موظف هستیم که این نهضت را …
بیشتر بودن مسئولیت هر که احترام و اثرگذاری بیشتری دارد
… میکنند مملکتها را، اداره میکنند کشورها را؛ و از این جهت مدیر این عالم، عالم طبیعت، یعنی در این نجمه کوچک، در این زمین که یک ستاره کوچک است، اداره امور این زمین به دست کارگران است و دست اینهاست که اداره میکند و زنده میکند این عالم را، زنده میکند کشور را. بنا بر این اینها عهده دار امر بزرگی هستند، احترام زیاد دارند لکن مسئولیت زیاد. هر کس بیشتر در عالم احترام دارد، پیش خدای تبارک و تعالی احترام دارد و بیشتر منشا اثر است، مسئولیت او بیشتر است. کارگران ما، چه طبقه دهقان و چه طبقه کارگران سایر کارخانهها و سایر جاها، تمام اعمالی که، تمام چیزهایی که در کشور هست، برکاتی که در کشور هست مرهون وجود آنهاست و لهذا آنها بر همه مقدمند. لکن چیزهایی که به عهده آنهاست، مسئولیتهایی که به عهده آنهاست از همه …
لزوم انجام وظیفهٔ هر فرد به سهم خود در کشور خویش
این مملکت مال شماست؛ مملکت خودتان است. امروز هر کس به سهم خود باید اقدام کند و وظیفه خودش را انجام دهد. شما یک قدم به عقب نگذاشتید و با استقامت و پایمردی شرّ محمد رضای خائن را از سر ملت دور کردید. او با همه زور و پول و ضمانت بیگانه نتوانست در برابر ایمان مردم- که با دست خالی در برابر تانک و توپ و سرنیزه مقاومت کردند- ایستادگی کند.
لزوم انجام صادقانهٔ وظیفهٔ هر قشر در جایگاه خود بهجای نگاه به دیگران
… هستند که اینها داوطلبند برای خدمت کردن؛ و این احساس یک مسئولیتی است در همه قشرها، که انسان امیدوار میشود به این احساس. و وقتی که ببیند که همه قشرها میخواهند برای کشور خودشان، که کشور اسلامی است خدمت بکنند ان شاء الله وقتی دسته جمعی باشد- کار پیش میرود. نباید هر قشری بنشیند و نگاه کند که دیگران چه میکنند. هر قشری باید خودش در آن محلی که هست انجام وظیفهاش را صادقانه کند و خدا را حاضر ببیند.
خادم بودن همه و انتظار بیشتر از خادمان اسلام
… شماست، اینها هم پاسداران اسلام شما، و امام زمان خجالت بکشد، «نعوذ بالله» او علاقه دارد به شما. شما ببینید اگر این آقا خودشان خیلی منزه است از پسرشان یک [خلاف] صادر بشود، خودشان سرافکنده میشوند. اگر از خادمشان یک [خلاف] صادر بشود، خودشان سرافکنده میشوند. ما همه خادم هستیم. از ما توقع هست. از شما توقع هست.
انجام درست نقش هر کس در جای خود با تمثیل شبیهخوانی
… تهران اینجا بود با یک دستهای از کارمندهایش. خوب، آنها هم همین شکایتها را دارند. لکن آنها هم باید مشغول بشوند به همان شهرداری و خدمت به شهر؛ نه اینکه همهمان بنشینیم کلیات را بگوییم، و دردها را بگوییم و درمانش را از خدا بطلبیم! نه، باید همهمان کار بکنیم. و سابق میگفتند که- آن وقت که شبیهخوانی[1] میکردند- میگفتند شبیه خوان خوب آن است که اگر شمر میشود «شمری» را خوب انجام بدهد؛ اگر هم امام حسین میشود «امام حسینی» را خوب انجام بدهد. اگر بخواهد شمر امام حسینی کند و امام حسین شمری کند، این شبیهخوانی درستی نیست.