پیرمرد یار امام و وصیت او در دم مرگ به ادامهٔ جهاد در کنار امام حسین (ع)
… سر مسلمبنعوسجه، این پیرمرد محاسنسفید. (51/11/20) [و میفرماید] که انشاءالله از خدا اجر بگیری. (63/7/20) رفیق قدیمیِ مسلمبنعوسجه، حبیببنمظاهر هم میآید. (51/11/20) حبیببنمظاهر و مسلمبنعوسجه از اصحاب پیغمبر بودند. (60/9/26) میآید بالای سر رفیقش. بعد در همان لحظات آخر، در همان دیدار آخری که این دو دوست در کنار هم، یکی بر روی خاک و غرقۀ در خون و دیگری منتظر مرگ، دیدار میکنند و رهبرشان، برانگیزانندهشان، سَرورشان حسینبنعلی هم کنار اینهاست، حبیببنمظاهر رو میکند به مسلمبنعوسجه، میگوید من میدانم که ساعتی بعد از تو، چند لحظهای بعد از تو، من هم به تو ملحق خواهم شد و شهید خواهم شد، اما درعینحال اگر در همین مدت کم، یک خواهشی از من داری بکن، یک وصیتی داری، یک توصیهای داری که از من برمیآید، بگو تا این توصیه را انجام بدهم. چنین نقل میکنند، میگویند مسلمبنعوسجه نتوانست حرف بزند، اما با گوشۀ چشم به حسینبنعلی اشاره کرد، یعنی تو را توصیه میکنم که از این جهاد دست برنداری، در کنار حسینبنعلی بجنگی، به این مبارزه ادامه بدهی، از حق و حقیقت دفاع کنی. این وصیتی است که دو مسلمان راستین، دو مؤمن واقعی در دم مرگ به یکدیگر میکنند. واقعاً چه روحیههای عجیبی است این روحیههای اسلامی. اینها برای ما باید آموزنده باشد. (51/11/20)