میفرماید: «اِحذَروا یا عِبادَ اللهِ» بر حذر باشید! یعنی مراقب باشید! مراقب باشید، بندگان خدا! از چه؟ «اَلمَوتَ وَ سَکرَتَهُ» از مرگ و سَکرت مرگ. «وَ جآءَت سَکرَةُ المَوتِ بِالحَقِّ ذَلِکَ ما کُنتَ مِنهُ تَحیدُ»[9] سُکره بهمعنای مصطلحِ مستی نیست؛ مستی را هم که سکره میگویند، برای خاطر این است که فاصله میاندازد بین عقل انسان و بین انسان؛ یعنی انسان از عقل دور میشود، دچار گیجی و اختلاط میشود. سکره یعنی آن چیزی که مانع ایجاد میکند از یک جریانی. سدی که جلوی آب میبندند را هم سکره میگویند. یعنی با موت، جریان زندگی، جریان حیات مسدود شد. تا به حال حیات در تو جریان داشت، از حالا این جریان حیات بسته شد. این را فراموش نکنید! این را از یاد نبرید! یاد مرگ از جملۀ مهمترین مواعظی است که در اسلام به آن تأکید شده است. غفلت از مرگ، خیلی ضرر بهوجود میآورد و یاد مرگ خیلی برکات برای انسان دارد.توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
پایان زندگی دنیا و گذر به عالم آخرت و نگاه انسان به آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در مجمع عمومی سازمان ملل— ۱۳۶۶/۰۶/۳۱
سیر زمانی
از ۱۳۶۶ تا ۱۴۰۳۱۳۶۶۱۴۰۳
فقط سال ۱۳۸۲همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۳ پاراگراف)
امنیت روانی صاحب عمل نیک در برابر مرگ
… میکند - «نستبطئ معه المصیر الیک» - برای رسیدن به خدا احساس تأخیر میکند. میبیند دیر شد؛ دلش میخواهد زودتر به لقای الهی نائل شود؛ چون میداند این کار خیر و این عمل نیک در آنجا منتظر اوست. «و نحرص له علی وشک اللّحاق بک[8]»؛ دلمان میخواهد هرچه زودتر به آن برسیم. در چنین حالتی، انسان در مقابل حوادث دنیا و در برابر مرگ، امنیت روانی پیدا میکند. مرگ برای همه انسانها هولناک است؛ اما وقتی انسان چنین حالتی پیدا کرد، در مقابل مرگ امنیت روانی پیدا میکند و دیگر از مرگ ترس و واهمهای ندارد. میداند آن طرف، چنین دستاورد مهمّی وجود دارد. اگر من و شما بتوانیم این نیّت خیر را انجام دهیم، از عبادات شخصی و اعمال شخصی بسیار بالاتر است.قرار داشتن انسان در هر سنی بر مرز مرگ و محاسبهٔ الهی
… به مسؤولیت پیدا کردهایم - میفهمم، این است که باید آخرت را در همه تصمیمگیریها و اقدامهای خود تأثیر بدهیم و برای آن، نقش قائل شویم. بعضی برای حرف مردم و نظارت مردمی نقش قائل میشوند؛ اما برای نظارت الهی و چیزیکه فردای ما مشتمل بر آن است، نقش قائل نمیشوند. ما در هر سنّی، لب مرز هستی و نیستی هستیم. البته یکی مثل ما پا به سن گذاشته و درباره او احتمالش بیشتر است؛ اما جوانان هم همینطورند. آن طرفِ مرز مرگ، محاسبه الهی و مؤاخذه حسابکشهای دقیق الهی است. باید به فکر باشیم؛ حیات و ابدیّت و سرنوشت حقیقی آنجاست؛ این را نقش بدهیم. ما این چند صباح آمدهایم آنجا را آباد کنیم. در نطقی که میکنیم، در امضایی که میکنیم، در مشورتی که میدهیم، در تصمیمی که میگیریم، در عزل و نصبی که میکنیم، به آخرت و رضای الهی و محاسبه …یک لحظه بودن مرز مرگ و زندگی برای پیر و جوان
… روی غمهای دیرین، لایهای از فراموشی قرار میدهد. اگر توانسته باشیم خود را با گذشت روزگار پیش ببریم، از این پیشرفت و کار بهره خواهیم برد. اگر خدای نکرده پیشرفت نکرده باشیم و عزم و توکّل و همّت و محکمکاری و اتّحاد و همبستگىِ خود را زیاد نکنیم، روز پشیمانی است. مرز میان مرگ و زندگی، یک لحظه است؛ پیر و جوان هم ندارد؛ گاهی جوانها میروند، اما پیرها میمانند. همه باید فرصتی را که نامش عمر است، غنیمت بشمریم؛ برای اینکه به وظایف بزرگ و سنگین خود در این فرصت، هرچه میتوانیم، بیشتر عمل کنیم. این مصیبتها باید ما را به خدا نزدیک و عزم و قوّت اراده را در ما بیش از پیش کند.