برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیساکنان کوفه در دوران امیرالمؤمنین (ع) و عاشورا و رفتار آنان با اهلبیت (ع).
امام خمینی
بدرفتاری با امیرالمؤمنین (ع) و رها کردن سیدالشهدا (ع)
من با جرات مدعی هستم که ملت ایران و توده میلیونی آن در عصر حاضر بهتر از ملت حجاز در عهد رسول الله- صلی الله علیه و آله- و کوفه و عراق در عهد امیر المومنین و حسین بن علی- صلوات الله و سلامه علیهما- میباشند. آن حجاز که در عهد رسول الله- صلی الله علیه و آله- مسلمانان نیز اطاعت از ایشان نمیکردند و با بهانههایی به جبهه نمیرفتند، که خداوند تعالی در سوره «توبه» با آیاتی آنها را توبیخ فرموده و وعده عذاب داده است.[26] و آن قدر به ایشان دروغ بستند که به حسب نقل، در منبر به آنان نفرین فرمودند.[27] و آن اهل عراق و کوفه که با امیر المومنین آن قدر بدرفتاری کردند و از اطاعتش سرباززدند که شکایات آن حضرت از آنان در کتب نقل و تاریخ معروف است. و آن مسلمانان عراق و کوفه که با سید الشهدا- علیه السلام- آن شد که شد. و آنان که در شهادت دستْ آلوده نکردند، یا گریختند از معرکه و یا نشستند تا آن جنایت تاریخ واقع شد. اما امروز میبینیم که ملت ایران از قوای مسلح نظامی و انتظامی و سپاه و بسیج تا قوای مردمی از عشایر و داوطلبان و از قوای در جبههها و مردم پشت جبههها، با کمال شوق و اشتیاق چه فداکاریها میکنند و چه حماسهها میآفرینند. و میبینیم که مردم محترم سراسر کشور چه …
امام شهید سید علی خامنهای
ناکامی در امتحان و کوری در فتنه با وجود ادعای ایمان
… تاریخ. (1392/8/29) «[اَمّا بَعدُ] یا اَهلَ الکوفَةِ، یا اَهلَ الخَتلِ وَ الغَدرِ وَ الخَذلِ»[14] [ای مردم کوفه، ای مردم خیانتکار و پیمانشکن و بیغیرت] ای خُدعهگرها، ای کسانی که تظاهر کردید ـ شاید خودتان باور هم کردید ـ که دنبالهروی اسلام و اهلبیت هستید؛ اما در امتحان اینطور کم آوردید، در فتنه اینطور کوری نشان دادید...شما رفتارتان، زبانتان با دلتان یکسان نبود. به خودتان مغرور شُدید، خیال کردید ایمان دارید، خیال کردید همچنان انقلابی هستید، خیال کردید همچنان پیرو امیرالمؤمنین هستید؛ درحالیکه واقعِ قضیه این نبود. نتوانستید از عهدۀ مقابلۀ با فتنه برآیید، نتوانستید خودتان را نجات دهید. (1389/2/1) مردم کوفه وقتیکه سر مبارک امام حسین را بر روی نیزه مشاهده کردند و دختر علی را اسیر دیدند و فاجعه را از نزدیک لمس کردند، بنا به ضجّه و گریه کردند. فرمود: «اَ تَبکونَ»[15] گریه میکنید؟ «فَلَا رَقَاَتِ الدَّمعَةُ وَ لا هَدَاَتِ الرَّنَّةُ» گریهتان …
فضیلت کوفیان در اسلام تا زمانی که تغییر نکنند
حضرت رفتند روی منبر، بعد از حمد و ثنا فرمودند: «یا اَهلَ الکوفَةِ فَاِنَّ لَکُمْ فِی الاِسلامِ فَضلًا»[11] شما در اسلام یک فضیلتی بهدست آوردید؛ اما «ما لَمْ تَبَدَّلوا اَو تَغَیَّروا» تا وقتیکه این فضیلت را و این حالت خودتان را تغییر ندادید. تملقِ زیادی مردم، اینکه شماها بزرگترین انسانهایی هستید که الان در دنیا وجود دارند. نه! مُرِّ واقع، همانی که هست. شما در اسلام فضیلتی را بهدست آوردید ـ حالا میفرماید که این فضیلت چیست و چرا این فضیلت را بهدست آوردند ـ اما بدانید که تا وقتیکه در این موضع …
محبت عاشقانهٔ مردم به امام خود و تاب نیاوردن خبر سوءقصد به او
مردم با شتاب بهطرف خانۀ محقّر امیرالمؤمنین حرکت کردند. مردم امام خود را عاشقانه دوست میداشتند، برای آنها قابل تحمل نبود، قابل شنیدن نبود که امام عزیزشان، این معلم همیشهبیدار، این قلب تپندۀ امت، این حاکم عادل، این فریاد خروشِ زمان و تاریخ، که همیشه برای مردم سخن میگفته است، درس میداده است، تسلا میداده است، از بدیهای آنها به خود آنها شکایت میکرده است، به آنها اینهمه مهربان بوده است، این امام عزیز و محبوب، مورد سوءقصد دشمن قرار گرفته است. شما اگر خودتان را در عالم ذهنتان، در کوفۀ سال 40 و بهجای آن مردم قرار بدهید، و دلتان را بگذارید پهلویِ دلِ آن مردمی که جان امامشان را در خطر میبینند، میفهمید که من چه میگویم. زنها ناراحت، مردها ناراحت، پیر و جوان در اضطراب، مخصوصاً طبقۀ مستضعفین مردم که …
رهاکردن مسلم در پی تهدید رؤسای قبایل و جنگیدن با او
… میشود میرود دوروبَر حضرت مسلم؛ میشوند هجدههزار بیعتکنندۀ با مسلم! پنج، شش ساعت بعدش هم، رؤسای قبایل میآیند داخل کوفه، به مردم میگویند آقا! چه کار دارید میکنید؟ با چه کسی دارید میجنگید؟ از چه کسی دارید دفاع میکنید؟ پدرتان را درمیآورند! چه، چه، چه؛ اینها اول میروند خانههایشان، بعد که سربازهای ابنزیاد، دور خانۀ «طوعه» را میگیرند که مسلم را دستگیر کنند، همینها میآیند باز بنا میکنند علیه مسلم جنگیدن! این عوام است. از روی فکر نیست، از روی یک تشخیص نیست، از روی یک تحلیل درستی نیست، هرطور که جَو بود، حرکت میکنند.
دعوت سران کوفه از امام حسین (ع) بیآگاهی از دشواری این آزمایش
تا وقتی مسئلۀ خون مطرح نبود و فداکاری مطرح نبود و درست نمیدانستند که حسینبنعلی چهکار میخواهد بکند که از مدینه یا مکه حرکت کرده است، هنوز بودند و ماندند کسانی، و کسان زیادی پیروی خودشان از حسینبنعلی را پس نگرفتند، چون مسئله، مسئلۀ عافیتآمیزی بود. در کوفه تعداد زیادی از سران و رؤسای شهر کوفه نامه نوشتند به حسینبنعلی علیهالسلام و از آن حضرت دعوت کردند. این دعوت، بعد از آنوقتی بود که امام از مدینه خارج شده بود. نمیدانستند مسئله چیست، گمان نمیکردند که قضیه اینچنین آزمایش دشوار و فشاردهندهای را با خود همراه داشته باشد.