محیط شیرین طلبگی و گردهمایی طلاب جوان همچون باشگاه
… کار انجام میشد. آن وقتها ما حدس میزدیم، بعدها که قرائن بیشتر و اطّلاعات بیشترى پیدا کردیم، معلوم شد که واقعاً همینجور بوده؛ یعنى با برنامهریزى محیطهاى عمومى را فاسد میکردند، لذا ماها نمیتوانستیم برویم؛ بنابراین تفریحهاى آن وقت ماها از این قبیل نبود. تفریح من در محیط طلبگى و در دورهى نوجوانى، حضور در جمع طلبهها و مدرسهى خودمان [بود؛] مدرسهاى داشتیم [به نام] مدرسهى نوّاب که میرفتیم. جوّ طلبهها براى ماها جوّ شیرینى بود؛ جوانهای طلبه دُور هم جمع میشدند، صحبت میکردند، گفتگو میکردند، تبادل اطّلاعات میکردند، حرف میزدند. محیط مدرسه براى خود طلبهها مثل یک باشگاه محسوب میشد که آنجا در وقت بیکارى دُور هم جمع میشدند. علاوه بر این در مشهد، مسجد گوهرشاد هم بود که آنجا هم مجمع خیلى خوبى بود؛ آنجا هم واقعاً افراد متدیّن، طلّاب، روحانیّون، علما، مىآمدند، مىنشستند، بعضى بحث علمى با هم میکردند، بعضى صحبتهاى دوستانه میکردند؛ تفریحهاى ما اینها بود.