محیط شیرین طلبگی و گردهمایی طلاب جوان همچون باشگاه
… کار انجام میشد. آن وقتها ما حدس میزدیم، بعدها که قرائن بیشتر و اطّلاعات بیشترى پیدا کردیم، معلوم شد که واقعاً همینجور بوده؛ یعنى با برنامهریزى محیطهاى عمومى را فاسد میکردند، لذا ماها نمیتوانستیم برویم؛ بنابراین تفریحهاى آن وقت ماها از این قبیل نبود. تفریح من در محیط طلبگى و در دورهى نوجوانى، حضور در جمع طلبهها و مدرسهى خودمان [بود؛] مدرسهاى داشتیم [به نام] مدرسهى نوّاب که میرفتیم. جوّ طلبهها براى ماها جوّ شیرینى بود؛ جوانهای طلبه دُور هم جمع میشدند، صحبت میکردند، گفتگو میکردند، تبادل اطّلاعات میکردند، حرف میزدند. محیط مدرسه براى خود طلبهها مثل یک باشگاه محسوب میشد که آنجا در وقت بیکارى دُور هم جمع میشدند. علاوه بر این در مشهد، مسجد گوهرشاد هم بود که آنجا هم مجمع خیلى خوبى بود؛ آنجا هم واقعاً افراد متدیّن، طلّاب، روحانیّون، علما، مىآمدند، مىنشستند، بعضى بحث علمى با هم میکردند، بعضى صحبتهاى دوستانه میکردند؛ تفریحهاى ما اینها بود.
رفتوآمد و گفتوگوهای علامه جعفری با طلاب این مدرسه
… مشهد یک خویشاوندی داشتند؛ عمویشان در مشهد بود و به مناسبتی -که حالا [ذکر] جزئیّاتش لزومی ندارد- ایشان و برادرانشان در مشهد بهاصطلاح یک جاپایی داشتند، یک حقّ آبوگلی در مشهد داشتند؛ به همین مناسبت ایشان آمدند مشهد و مدّتی -حالا یادم نیست چقدر- در مشهد بودند. مدرسهی نوّاب که ما بودیم، جایی بود که ایشان بهطور مستمر میآمدند، میرفتند، مینشستند، حرف میزدند؛ آنهم با آن بیان گرم و شیرین و لهجهی زیبا؛ و کار ایشان جذّاب بود. آن کتاب ایشان که ارتباط انسان - جهان [نام داشت] -ایشان اصرار داشتند که نگویید «انسان و جهان»، بگویید «انسان - جهان»؛ ایشان بخصوص این را تأکید کرد؛ خود من شنفتم از ایشان که میگفت نه، «انسان و جهان» نیست- تازه جلد اوّلش چاپ شده بود؛ ایشان میآوردند مدرسهی …