فریضهٔ اخلاقی صرف بخشی از ثروت توانگران در ساخت فضاهای آموزشی
… شما دارید، باید پس از آنکه نیاز ضرورى خودتان را تأمین کردید و خواستههاى خودتان را عمل کردید، صرف بشود براى خیر بقیّهى انسانهایى که در آن جامعه هستند. همسایهى شما اگر نیازى دارد، صرف او بشود؛ خویشاوند شما اگر نیازى دارد، صرف او بشود؛ جامعه به طور کلّى. فرض کنید امروز در جامعهى ما مدرسهسازى ــ ساختن فضاهاى آموزشى ــ یک مسئلهى مهمّى است؛ یا همین رسیدگى به معلولین جسمى و ذهنى در جامعهى ما یک کار مهمّى است. این کسانى که امکان مالى دارند، بسیار شایسته است و از لحاظ اخلاقى فریضه است که بخشى از ثروت خودشان را صرف کنند براى اینها. این همان دگرگونى اخلاقى است. اگر اخلاق در جامعه تأمین شد، عدالت اجتماعى تأمین میشود، جامعه آباد میشود؛ انسانها در بهشت زندگى میکنند، ولو در همین دنیا هستند.