پرهیز از کوچک شمردن مخاطب و ادای حق او برای موفقیت در اثرگذاری
… مَثَل قدیمى عامیانه که «دو صد من استخوان باید که صد من بار بردارد»، حرف کاملاً درستى است. شما هر کس را بالا بکشید، تا سینهى خودتان میتوانید بالا بکشید. پس بایستى انسان سطح را، موجودى را، تمکّن فکرى و علمى را در خود بالا بگیرد، تا بتواند این را بالا بکِشد. طرف را نبایستى کوچک دید، سؤال او را بىارزش و نیاز او را حقیر و خودش را کممئونه[7] تصوّر کرد. هر کسى اینجورى با مخاطبش برخورد بکند، قطعاً در ارتباطگیرى و اثرگذارى شکست خواهد خورد و موفّقیّت به دست نخواهد آورد. حقّ مخاطب را بایستى به او بدهید؛ او را مستحق و مستوجب التفات و توجّه و اهتمام بدانید و به آن نسبت عمل کنید. بنابراین شرط اوّل این است که از لحاظ معرفت، آدم با دست پُر برود به میان این مجموعه، که خب الحمدلله این حاصل است، آقایان همه از فضلا [هستند].