غیر از توّابین باز هم سراغ داریم کسانى که آمدند آنجا و از آنجا مایه گرفتند. یکى از بزرگترین نهضتهاى شیعه در دوران تاریخ خلفاى بنىعبّاس، نهضت «ابن طباطبا» است که این سادات محترم طباطبائى ظاهراً از اولاد آن محمّد بن ابراهیم بن اسماعیل طباطبا هستند. این محمّد بن ابراهیم بن اسماعیل طباطبا، یک نهضت عجیبى به راه انداخت و فتح کردند و پیروز شدند؛ بخش مهمّى از عالم اسلام را قبضه کردند، حکومت تشیّع و حکومت علوى را بر سر پا کردند؛ و برخلاف سخن آن کسانى که تصوّرشان این است که چنین حقّى به امامزادهها داده نمیشده؛ نخیر، این حق به آنها داده شده بود؛ اجازه داده شده بود از طرف بزرگترهایشان و به نتیجه هم رسید، موفّق هم شد؛ منتها البتّه این بزرگوار در اثناء[2] بیمار شدند و از دنیا رحلت کردند …
برآشفتن از فقر مردم کوفه بهعنوان انگیزهٔ قیام او
..از ائمه علیهمالسلام که بگذرید، امامزادهها، جناب زیدبنعلی؛ جناب حسینبنعلی، شهید فَخّ؛ جناب محمدبنعبدالله، صاحب نفْس زکیه؛ ابراهیمبنعبدالله، و دیگران و دیگران، بزرگانی بودند که برای تشکیل یک حکومت عدل، حکومت علوی تلاش میکردند. (72/5/5) برای همین است که آن امامزادۀ عالیمقام، [محمدبنابراهیم طباطبا]، وقتیکه راه میرود در کوچه و خیابان و بازار کوفه، میبیند یک پیرزنی، یک زن از کار افتادهای، دارد در کوچهها راه میرود و این خرماهای گندیده را از روی زمین برمیدارد و میخورد، دلش میجوشد، خونش به جوش میآید، میگوید همین کارها را میکنید، همین خرماهای پوسیده را تو زنِ ضعیف میخوری که منِ فرزندِ پیغمبر را وادار میکنی با شمشیر کشیده بیرون بیایم و خونم ریخته بشود. (52/11/91)