… قدرت سیاست خودشان جامعه را به یک سمتى سوق میدادند؛ حوزههاى علمیّه و علماى دین هم در خلال آن حرکت کلّى، یک نقش جزئى و فرعى را ایفا میکردند. گاهى علمائى بودند که داراى اقتدار فکرى و علمى و روحى بودند، یا زمانه مناسب بود و میتوانستند یک تأثیر بیشترى بگذارند؛ مثل اینکه فرض بفرمایید محقّق کَرَکى[3] (رضوان الله تعالى علیه) به شاه طهماسب صفوى و جانشینان شاه طهماسب یاد میداد که اینجور مجرمین را تعقیب بکنید، اینجور مجازات بکنید و بعضى از امور دین را به آنها تعلیم میداد؛ یا مثلاً شیخ بهائى یا میرداماد (رضوان الله علیهما) یا محقّق سبزوارى[4] یا مجلسى (رحمة الله علیهما و علیهم جمیعاً) یک تأثیر بیشترى در دوران صفویّه میگذاشتند؛ یا میرزاى قمى[5] به یک شکل دیگر یا شیخ جعفر کاشفالغطاء[6] و از این قبیل. لکن به هر حال اینجور …