مسئولیت سنگین مسئولان تا ریشهکنی کامل محرومیت از کشور
نکتهى سوّم این است که آنچه کار شده است، همهى آنچه باید بشود نیست. تا وقتى در یک گوشهى این مملکت، یک خانوادهى فقیر هست، تا وقتى محرومیّت هست، تا وقتى غم و نگرانى اوّلیّات زندگى را شهروندى از شهروندان ایرانى ما در هر نقطهى این کشور دارد، بار مسئولیّت بر دوش مسئولین جمهورى اسلامى سنگینى میکند. من خودم در درجهى اوّل خود را در مقابل پروردگار متعال مسئول میدانم که باید هر چه میتوانم تلاش کنم. و مسئولین جمهورى اسلامى این مسئولیّت را بر دوش دارند تا بکلّى ریشهى محرومیّت از این کشور عزیز، از میان این مردم عالىقدر، دوستداشتنى، کنده بشود؛ این هم نکتهى سوّم. [هیچ] مسئولى نباید بگوید که خب، ما این کارها را کردیم، دیگر بس است؛ نه، بس نیست و مسئولین باید تلاش ممکن خودشان را، هر چه ممکن است و هر چه میتوانند ــ آنچه را نمیتوانند، ما توقّع نداریم ــ بکنند تا محرومیّت برطرف بشود.