اولویت خدمت به طبقهٔ محروم به اقتضای عدل و پشتیبانی پایدارشان
… آمدند و رفتند و جز لعنت خدا و بندگان خدا چیزى با خودشان نبردند. چه ارزشى دارد؟ [اینکه بگویم] بنده رهبرم، بنده رئیسجمهورم، بنده رئیس قوّهى فلانم، بنده وزیرم، چه ارزشى دارد؟ اگر توانستم خودم را قانع کنم که من خدمتگزارم، خب یک چیزى. خدمتگزار چه کسى؟ مردم. البتّه همهى افراد ملّت را و جامعه را باید خدمت کرد، امّا مراد از مردم عمدتاً طبقهى محرومند که باید مورد توجّه خاص براى خدمت قرار بگیرند به دو دلیل: اوّلاً چون احتیاجشان بیشتر است و عدل، این را اقتضا میکند؛ ثانیاً چون پشتیبانى آنها از نظام جدّىتر و همیشگىتر است و از اوّل اینجور بوده.
اولویت خدمت به کسانی که سختیهای جنگ و گرانی را چشیدند
… جامعه، از این بىدردهاى بىاحساسها، هشت سال جنگ آمد و رفت، اینها حس نکردند جنگ را؛ همان غذا، همان راحت، همان آرامش، چهار روز هم اگر آن شهر مورد تهاجم بود، سوار ماشینشان میشدند، میرفتند یک جاى دیگر، راحت استراحت میکردند؛ نفهمیدند چه گذشت بر سر این مملکت! اینها آن مردمى نیستند که دولت و دستگاهها باید خودکشان کنند براى خدمت به آنها؛ نه آقا، آن که جنگ را، بمباران را، محاصرهى اقتصادى را، کمآبى را، کمبرقى را، مشکلات را، گرانى را با همهى وجود احساس کرده در این ده دوازده سال، او باید مورد توجّه باشد در درجهى اوّل؛ مردم که میگوییم یعنى اینها؛ همان عامّهاى که امیرالمؤمنین (سلام الله علیه) در آن فرمان تاریخىشان به مالک اشتر فرمودند که عامّه را داشته باش، خاصّه را رها کن.[16] عامّه، همانهایى که در جنگ با تو هستند، در مشکلات با تو هستند، سختىها را با تو تقسیم میکنند، غم تو را از دلت میزدایند، …
کارهای فراوان انجامشده و هدف خارج کردن محرومان از محرومیت
[کار براى] طبقات محروم. البتّه از اوّل انقلاب تا امروز براى طبقات محروم کار زیاد شده؛ من به شما عرض بکنم. من دوازده سال است با مسائل اجرائى این کشور از نزدیک آشنایم. من میدانم چه شده در این مملکت. خیلى کار انجام گرفته؛ دستگاههاى مختلف خیلى کار کردند، امّا آنچه نیاز است، قابل مقایسه نیست با آنچه شده. ما نمیخواهیم فقط کار کنیم؛ ما میخواهیم محرومیّت را از بین ببریم؛ محروم را از محرومیّت خارج کنیم؛ هدف این است. وَالّا [اینکه] شما بگویید آقا! من کار کردم، خب در یک اداره هم یک نفر ممکن است بگوید «آقا، من باید هشت ساعت کار میکردم یا شش ساعت کار میکردم، ده ساعت کار کردم؛ خب بس است دیگر»؛ این منطق، منطق درستى نیست. البتّه اگر خسته میشوید، اگر احتیاج به …
رفع محرومیت، برترین گام استقرار عدل و محور برنامههای اقتصادی
… تصمیمگیرىهاى اجرائى است و همهى مسئولان نظام، از نمایندگان محترم مجلس شوراى اسلامى، تا مسئولان بخشهاى مختلف اجرائى، بخصوص ردههاى سیاستگذارى و کارشناسى، و تا قضات و اجزاى دستگاه قضائى، باید به جدّ و جهد و با همهى اخلاص، درصدد اجراى عدالت در جامعه باشند. امروز در جامعهى ما برترین گام در راه استقرار عدل، رفع محرومیّت از طبقات محروم و تهیدست و کمدرآمد است که غالباً بیشترین بار نظام را در همهى مراحل بر دوش داشتهاند و دارند و همواره با اخلاص و صمیمیّت از انقلاب و اسلام دفاع کردهاند. دفاع از قشرهاى محروم ــ که صاحبان واقعى انقلابند ــ باید در رأس همهى برنامهریزىهاى کشور و محور کلّیّهى تحرّکات اقتصادى در بخشهاى مختلف آن باشد و صحّت هر سیاست و برنامهى اقتصادى، با چگونگى و اندازهى پیشرفت در این هدف ــ در کوتاهمدّت یا بلندمدّت ــ سنجیده شود.
فراوانی اقشار ضعیف در تهران و شهرهای بزرگ و دوردست
… اقتصادى که دارند، عرضه و تقاضا به یک شکل متعادلى برسد و همه بتوانند به نحو صحیحى استفاده کنند ــ که حالا تا آن وقت شاید یک فاصلهاى وجود داشته باشد ــ در این بین راه، آن که علىالعجاله صدمه میخورد، قشرهاى ضعیفند، افراد کمدرآمدند؛ متأسّفانه زیاد هم هستند. یعنى الان وقتى میخواهند اسم بیاورند، مثلاً قشر کارمندان را میگویند که خب واقعاً کارمندان ضعیفند یا کارگران را مثلاً میگویند که آنها هم همینطور ضعیفند امّا انسان وقتى میرود در متن جامعه، میبیند ضعفائى که هستند در خود تهران و در شهرهاى بزرگ ــ حال چه برسد به جاهاى دوردست ــ انصافاً زیادند؛ کسبهى فقیر، ضعیف، دستفروش، مشتغلین به مشاغل کماهمّیّت و احیاناً کاذب، خانوادههاى سنگین، محرومیّتهاى بسیار بالا؛ واقعاً اینها وجود دارد در جامعهى ما و همهى اینها برخلاف مقاصد انقلاب است یعنى اصلاً انقلاب براى این بود که اینها برداشته بشود، برافکنده بشود. من میدانم که براى رسیدن به آن مقصود، راههاى طولانىاى را باید طى کرد. یعنى هیچ[کس] در این قضیّه حق ندارد غیر منطقى …