رفتن به محتوای اصلی

مجاهدان افغانستانگروه و سازمان

نام‌های دیگر: مجاهدین افغانستان، مجاهدان افغان

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

گروه‌های مبارز افغان در برابر اشغال شوروی و رقابت‌ها و توافق‌های آنان پس از آن.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در دیدار جمعى از رهبران اتّحاد هفت‌گانه مجاهدین افغانستان— ۱۳۶۸/۰۳/۱۸

سیر زمانی

از ۱۳۶۸ تا ۱۳۶۹
۱۳۶۸۱۳۶۹

فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سال‌ها

ایمان و صداقت رهبران شرط همراهی مردم و پیروزی

مردم شما هم از اعماق وجود مسلمانند، مسائل سیاسى و مانند اینها درجه‌‌‌‌ى دوّم است. اگر بخواهید به پیروزى برسید، باید این مردم دنبال سر شما باشند؛ اگر بخواهید این مردم دنبال سر شما باشند، راه آن، این است که مردم احساس ایمان و صدق و صفا بکنند در رهبران ــ که بحمدالله‌‌‌‌ هست ــ شماها اهل دینید، اهل ایمانید ــ بعضى از علما، بعضى از غیر علما ــ به‌‌‌‌ هر حال جزو کسانى هستید که در راه اسلام حرکت کرده‌‌اید؛ باید این احساس ایمان در رهبران به وسیله‌‌‌‌ى مردم در حدّ اعلىٰ باشد؛ شائبه‌‌‌‌اى به‌‌‌‌ وجود نیاید، شائبه‌‌‌‌ى سیاسى‌‌‌‌کارى و شائبه‌‌‌‌ى این چیزها باید وجود نداشته باشد.

پیروزی بر اشغالگران روس با قدرت ایمان و اتحاد و جهاد

پیروزی مجاهدین مسلمان افغانستان بر اشغالگران مقتدر روسی سنّت و تقدیر الهی است. این شما بودید که با قدرت ایمان و اتّحاد و یکپارچگی خود، اشغالگران را پس از تحمّل خسارات و تلفات زیاد وادار به عقب‌نشینی کردید. اگر شما جهاد نمی‌کردید، آن‌ها همچنان موقعیّت خود را حفظ می‌کردند.

پیروزی بر اشغالگر مقتدر جهانی و وادار کردن او به خروج

یکی از دو حادثه، عبارت از پیروزی شما بر سیاست اشغالگر مقتدر عالم بود. یعنی شما بودید که اشغالگر را وادار کردید برود. این، واقعاً یک حادثه‌ی عجیب بود. یک قدرت جهانی با آن عظمت، نیامده بود که برود. روسها مگر آمده بودند وارد افغانستان بشوند که این‌همه کشته و خسارت بدهند، بعد هم بروند؟! اینها آمده بودند که بمانند. چه عاملی آنها را وادار کرد که بروند؟ جهاد. اگر کسی غیر از این …

شکست مجاهدان پس از خروج روس‌ها برخلاف همهٔ تحلیل‌ها

حادثه‌ی دوم که آن هم از لحاظ عجیب بودن، کمتر از اولی نیست، این است که بعد از آن‌که روسها رفتند و دولت صوری افغانستان تنها ماند، تحلیل همه این بود که با یک حمله‌ی مجاهدان، قضایا تمام خواهد شد و مجاهدان پیروز خواهند گردید. حادثه‌ی دوم این بود که مجاهدان شکست خوردند و پیروز نشدند. این عدم پیروزی، شکست بود؛ ما که نمیتوانیم خودمان را فریب بدهیم. این مورد هم قابل پیش‌بینی نبود. این هم جز با اطلاع از سنن الهی، ممکن نبود کسی پیش‌بینی کند. سنن الهی این است که اگر در خط او و برای او و با تمسک به اراده‌ی او حرکت کردید، پیش میروید؛ والّا نمیروید.

خراب شدن کار با مصلحت‌اندیشی سودجویانه و رقابت گروه‌ها

باید با همان نواخت اول، حرکت ادامه پیدا میکرد. وقتی که مجاهدان، در لحظه‌یی که باید بیش از همه، مخلصانه وارد عمل بشوند، با دیدِ سیاسىِ مصلحت‌اندیشانه و سودجویانه به قضایا نگاه کردند؛ این گروه خواست آن گروه را پس بزند؛ آن گروه خواست فلان قِمّه را تصرف کند، کار خراب شد. حالا هم راه همان چیزی است که در این ده، یازده سال، بلکه اگر یک مقدار از جلوتر ببینیم، در این پانزده، شانزده سالی که مبارزات شما برادران افغانی با دولتهای جائر حاکم بر افغانستان شروع شده؛ همان‌طور که حرکت میکردید، همان‌طور حرکت کنید؛ یعنی با نیت خالص برای خدا …

پیوند قلبی دیرین با مبارزان افغان از پیش از انقلاب

نکته‌‌‌‌ى دیگر این است که اوضاع جهانى دارد به سمتى میرود که پیروزى مسلمین در افغانستان حتمى و قطعى است؛ دو سال پیش ما نمیتوانستیم این‌‌‌‌جور حرف بزنیم. بنده با آقایان افغانها از قدیم دوست بودم؛ از قبل از پیروزى انقلاب اسلامى، من با رفقاى افغان که آنجا جزو مبارزین بودند، دوست بودم. وقتى که آقاى تَرَکى کودتا کرد،[6] بنده تبعید بودم در ایرانشهر؛ شنفتیم، [امّا] نمیدانستیم چه خبر است، خبرى که به ما نمیرسید؛ ما [فقط] فهمیدیم در افغانستان یک حادثه‌‌‌‌اى اتّفاق افتاده؛ ما علاقه‌‌‌‌مند شده بودیم به اینکه ببینیم در آنجا چه خبر است. یعنى ارتباطات …

ضرورت هماهنگی مخلصانه میان همهٔ نیروهای جهادی

مسأله‌ی وحدت بین شما برادران شیعه، یک امر ضروری است؛ همچنان‌که بین همه‌ی مسلمین و بین همه‌ی مجاهدان در افغانستان ضروری است؛ منتها «ما لا یدرک کلّه لایترک کلّه». اگر در راهِ یک هماهنگىِ کاملاً مخلصانه بین همه‌ی نیروهای جهادی در افغانستان، موانعی وجود دارد، لااقل بین شما برادران شیعه بایستی موانع برداشته بشود و این، قدمی برای همکاری در چارچوب وسیعتری باشد. لذا وحدت چیز ضرورییی است؛ نمیشود گفت چیز مستحسنی است؛ فوق مستحسن است.