کشاندن امام هادی (ع) به مجلس شراب برای شکستن قداست او
… بودند. حضرت امام هادی علیهالسلام در سامرا محبوب مردم شده بود. همه ایشان را احترام میکردند و اهانتی در کار نبود. بعد هم، در وفات آن حضرت و همچنین امام عسکری علیهالسلام شهر غوغا شد. اینجا بود که حکام فهمیدند رازی وجود دارد، آن را باید بشناسند و علاج کنند. آنها به مسئلۀ «قُدسیت»[13] پی بردند. متوکل، حضرت را به مجلس شراب کشاند، تا خبر همهجا بپیچد که، علیبنمحمد، میهمان متوکل بود؛ بساط شراب و عیاشی هم در مجلس چیده شده بود! شما ببینید این خبر چه تأثیری بر جا میگذاشت.
تلاش برای محو نام اهلبیت و ماجرای آب بستن بر قبر امام حسین
دورۀ بنیامیه تمام شد. در دورۀ بنیعباس هم بنده یک خلیفه را سراغ دارم که همینطور عمل میکرد. و او متوکل عباسی بود که در صدد بود نام اهلبیت و نام این خاندان را از بین ببرد؛ و قضیۀ کربلا و قضیۀ آببستن[10] و مانند این حرفها را، بیش از آن مقداری هم که لازم است، آقایان شنیدهاید.
تلاش برای تخریب قبر امام حسین (ع) و محو یاد عاشورا
بعد از اینهم مرتب ضربتها و پُتکها ازطرف دشمنها بر سر این واقعه کوبیده شد. (52/11/12) متوکل عباسی حدود صدوهفتاد یا صدوهشتاد سال بعد از حادثۀ عاشورا، در صدد برآمد قبر مطهر اباعبدالله علیهالسلام را تخریب کند. 93/10/171 وقتی دید به هیچ وسیلهای نمیشود شیعیان را از حادثۀ عاشورا غافل و فراموشزده کرد، گفت [چارۀ] کار این است که ما اصلاً این سرزمین را از بین ببریم. اگر میتوانست، خاکها را به توبرۀ اسبهایش میکشید و آنها را از دَم میبُرد. اگر میتوانست که این بُقعه را خراب کند، این قبر را با خاک یکسان بکند، آنجا کشت و زرع بکند و گاوآهن بیندازد و آنجا یک مزرعهای بشود، مزرعه برای یک صاحبی باشد و هرکسی هم میآید، ببیند یک مزرعه است و اصلاً قضیه بهکلی منتفی بشود، میکرد و دیدید که نشد. (52/11/12) در چنین فضایی، مگر ممکن بود قضیۀ عاشورا ـ که با این عظمت در بیابانی در گوشهای از دنیای اسلام اتفاق افتاده ـ با این تپش و نشاط باقی بماند؟ یقیناً بدون آن تلاش، از بین میرفت. (68/6/29) راه حسینبنعلی و خون او، عَلَم و پرچم حرکت عظیم امت اسلام …
درماندگی از امام هادی (ع) با وجود زندان و فشار
… جالب است ـ این سه امام هر سه جوان بودند ـ اینها را بلکه بتوانند جذب کنند؛ یک انقلابیِ پارسای زاهد که به دنیا به نظر استهزا و تمسخر مینگرد، او هم بالاخره انسان است و جوان است و اگر امکان داشته باشد، انسان او را به فساد و ابتذال بکشاند، بیدردسرترین کارهاست. (51/1/25) متوکل عباسی رو کرد به وزیرش گفت: «قَد اَعیانی اَمرُ ابنِالرِّضا»[1] ابنالرضا من را خسته کرد. چطوری خسته کرد؟ برای خاطر اینکه زندانش کرد، از زندان باکی نداشت، نزدیکانش را به زندان انداخت، اهمیتی نداد. ابنالرضا صلواتاللهعلیه مراد امام هادی علیهالسلام است؛ امام جواد و امام هادی و امام عسکری، هر سه بزرگوار را میگفتند ابنالرضا؛ از بعد از امام هشتم، این ائمۀ سهگانۀ بزرگوار به ابنالرضا معروفند. بهقدری فشار و زحمت و ناملایم بر این بزرگوار فراهم آورد که …
دشمنی با قبر امام حسین (ع) از هراس حقیقت ورای آن مزار
… اینها ــ در واقع با همان آرمانها است؛ اشخاصی که سالها و قرنها است از دنیا رفتهاند، مثل متوکّل عبّاسی. متوکّل عبّاسی چرا با قبر امام حسین آن کارها را میکرد؟ امام حسین که بیش از ۱۵۰ سال بود از این عالم مادّه رها شده بود، پرواز کرده بود؛ او که وجود نداشت. آن چیزی که متوکّل را وادار میکرد که برود این کارها را بکند، دست قطع کند، پا قطع کند، آدم بکشد، آب ببندد، و کارهایی مانند اینها بکند، آن حقیقتی بود که در ورای این قبر، در ورای این گنبد، این مزار و این ضریح وجود داشت. او از آن «حقیقت» نگران بود که البتّه حق هم داشت نگران باشد؛ چون آن حقیقت امثال متوکّل را میکوبد. در همیشهی تاریخ همینجور است، امروز هم همینجور است. این نکتهی اوّل.
مغلوبشدن و بدرقهٔ محترمانهٔ امام پس از موعظهٔ او دربارهٔ مرگ
حضرت، با دیدِ یک انسان مبارز به قضیه نگاه کرد و مقابل این توطئه ایستاد. حضرت به دربارِ متوکل رفت، و مجلسِ شراب او را به مجلس معنویت تبدیل کرد. یعنی با گفتن حقایق و خواندن شعرهای شماتتبار، متوکل را مغلوب کرد؛ بهطوریکه در آخرِ حرفهایش، متوکل بلند شد، برای حضرت غالیه[14] آورد و او را با احترام بدرقه کرد. حضرت به او گفت: «تو خیال میکنی اینجا نشستهای، پنجۀ مرگ تو را فرا نخواهد گرفت؟» و همینطور مراتبِ عمل موت را تا کِرمهایی که به جان متوکل خواهد افتاد، بیان فرمود. حضرت، مجلس را بهکل متحول کرد و از دربار بیرون رفت.[15] در مبارزهای که شروعکنندۀ آن، خلیفهای تندخو و قدرتمند بود و طرف دیگر، یک جوان بیدفاع، طرفِ بهظاهر ضعیفتر، دست به یک جنگ روانی زد؛ مبارزهای که در آن نیزه و شمشیر کاربرد ندارد. ما اگر بودیم اصلاً …
اقدام به تخریب قبر امام حسین (ع) پس از حدود ۱۸۰ سال
… موفّق بشوند؛ البتّه موفّق هم نخواهند شد. تا ملّتها زندهاند، تا زبانهاى حقگو در کار است، تا دلهاى مؤمن داراى انگیزه هستند، نخواهند توانست این را به فراموشى بسپرند؛ همچنانکه نتوانستهاند. این انگیزههاى معاند و معارض در صدر اوّل تا دورانهاى طولانى باقى بود؛ یعنى متوکّل عبّاسى بعد از حدود ۱۷۰ یا ۱۸۰ سال از حادثهى عاشورا، درصدد برآمد قبر مطهّر اباعبدالله (علیهالسّلام) را تخریب کند؛ یعنى ملّت ایران حالاحالاها باید منتظر باشد که دشمنان به کارها و فتنهها و خباثتهاى خودشان براى اینکه زیبایىهاى انقلاب از یاد برود ادامه بدهند. دشمن دست بر نمیدارد؛ تا انقلاب را یا تحریف کنند یا به دست فراموشى بسپرند و کارى کنند که ملّت حرکت خود، سابقهى خود …
بستن راه بهعنوان نمونهٔ مخالفت با یاد امام حسین (ع)
… است. عاشورا را شیعه، با همهی وجود نگه داشتند. شما ببینید در طول سالهای متمادی، قرنهای متمادی، یاد امام حسین، نام امام حسین، تربت امام حسین، عزای امام حسین هرگز از بین مردم پیرو اهلبیت و مؤمنِ به اهلبیت خارج نشد؛ این را رها نکردند؛ هرچند خیلی تلاش شد. حالا شما قضیهی متوکل و بستن راه را شنیدهاید. اینها آن کارهای چارواداری، مخالفتهای چارواداری بوده است. مخالفتهای بسیار زیادی در طول زمان به شکلهای ظاهراً علمی، به شکل احساساتی، به شکل تجربهای انجام دادند، ولی شیعه نگه داشته است و باید نگه دارد.