رفتن به محتوای اصلی
بازگشت به نمایهٔ «مبارزهٔ مسلحانه»

مقایسهٔ دیدگاه رهبران دربارهٔ «مبارزهٔ مسلحانه»

برجسته‌ترین پاراگراف‌های هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.

تهیه‌شده با هوش مصنوعیمبارزه با سلاح در تاریخ شیعه و در نهضت‌های معاصر و حکم و شرایط آن.

امام خمینی

جنگ مسلحانه با تباه‌کنندگان ملت در رأس برنامه‌های انبیا

… الشهدا نداشت لباس جندی؟ اینها با آن تبلیغات بسیار وسیعشان ما را منزوی کرده بودند؛ یعنی، خود ما را، به مغزهای ما آن قدر خوانده بودند که خودمان باور کرده بودیم که نباید ما در سیاست دخالت کنیم. نخیر، مساله این نیست. مسئله دخالت در سیاست در راس تعلیمات انبیاست. مسئله جنگ مسلحانه با اشخاصی که آدم نمی‌شوند و می‌خواهند ملت را تباه کنند، در راس برنامه‌های انبیا بوده است. ما همه تعلیمات انبیا را کنار گذاشتیم، فقط به آن تعلیماتی که با- عرض می‌کنم- دخالت نکردن در سیاست و دخالت نکردن در جامعه و اینها [مرتبط است‌] فقط همینش را گرفته‌ایم. نمازش را گرفته‌ایم، باقی را رها کردیم.

بررسی آن در صورت بسته شدن همهٔ راه‌ها و نرسیدن به این مرحله با شناخت ارتش

- اگر تمام راهها بسته شود مورد مطالعه قرار خواهیم داد. ولی با شناختی که من از ارتش دارم به این مرحله نخواهد رسید.

امید به شکست شاه با شیوهٔ کنونی و بررسی جنگ مسلحانه در صورت ادامهٔ جنایات

- ما امیدواریم که با مبارزاتمان به همین صورتی که هست شاه را شکست دهیم. ولی اگر شاه به جنایات خود ادامه دهد، جنگ مسلحانه را مورد بررسی قرار خواهیم داد.

قیام مسلحانه در برابر شاه یاغی ضد شورش است نه شورش

… ذلک سربازها را با سرنیزه به سربازخانه می‌برند. ما اعتقاد داریم که شاه و دولت، غاصب است و اعتقاد داریم که سرنوشت ما باید در دست خودمان باشد؛ و اینها با زور سرنیزه حکم می‌کنند. ریشه اختلاف ما با شما، در همان اظهار عقیده است. سرباز، در یک دولت غاصب سرباز نیست. در یک دولتی که شاه غاصب است و بر تمامی مصالح ملت قیام کرده است، شاه یاغی است؛ نه یک دولت غاصب است؛ لذا یک قیام مسلحانه هم شورش نیست؛ بلکه ضد شورش است .... اگر دولت فرانسه مایل نیست ما حرف حقمان را بزنیم- حرف خود را که همه آزادند حرف حقشان را بزنند، نگوییم- ما با ناراحتی به جای دیگر منتقل می‌شویم.
همهٔ شاهدهای امام خمینی

امام شهید سید علی خامنه‌ای

محال بودن پیروزی مبارزهٔ چریکی و کودتا در ایران آن روز

… میگیرد - از کشوری اسم نمیآورم تا بعضی کسان دچار محذور نشوند - و اخبارش را میشنوید که مسلمانان در فلان کشور عربی با پلیس درگیرند و کارهایی میکنند، به اندازه یک دهم هم نبود! حال ببینید اینها چقدر به پیروزی نزدیکند؛ آن وقت بفهمید آنها چقدر ممکن بود پیروز شوند! اصلاً تصوّرِ این‌که یک روز مبارزه چریکی و پارتیزانی بتواند در ایران به پیروزی برسد، تصوّری محال بود و امکانش وجود نداشت؛ همان‌طور که تصوّر کودتا نیز تصوّری ناممکن به نظر میرسید.

تأیید و حمایت ائمه از حرکات خونین، نشانهٔ جهت‌گیری مبارزه

تأیید و حمایت از حرکات خونین، یکی از بحثهای زندگی ائمّه است که حاکی از همین جهت‌گیری مبارزه است، [مانند] اظهارات امام صادق درباره‌ی مُعلّی‌بن‌خُنَیس، وقتی کشته میشد: لا یَنالُ دَرَجَتَهُ اِلّا بِما یَنالُ مِن دَاوُدَ بنِ عَلی»؛[64] یا اظهارات در باب زید و در باب حسین‌بن‌علیِ شهید فخ. من روایت عجیبی را در نورالثّقلین دیدم که کسی نقل میکند از علی‌بن‌عُقبه یا عَقَبه «عَن اَبیهِ قالَ دَخَلتُ اَنَا وَ المُعَلّیٰ عَلیٰ اَبی عَبدِ اللهِ علیه السّلام»‌، [بر امام صادق (علیه السّلام)] وارد شدیم؛ حضرت بی‌مقدّمه شروع کردند و این را گفتند: اِبشِروا! …

جایزنشمردن قیام مسلحانه در زمان امام باقر (ع) برای حفظ یاران آماده‌شده

… نکرد. با امام صادق که مشورت کرد، امام نفرمودند قیام نکن، امام تشویق کردند او را که قیام بکن؛ و وقتی شهید شده بود، خود امام صادق آرزو کردند که ای‌کاش من جزو کسانی بودم که با زید بودم. بنابراین جناب زید به‌هیچ‌وجه نباید مورد این بی‌توجهی و بی‌لطفی قرار بگیرد. (65/4/28) آن حضرت در زمان خودشان، مبارزۀ اعتقادی و فکری، و شدیدتر از همه، مبارزۀ سیاسی می‌کردند، [اما] این‌طور نبود که مبارزۀ مسلحانه را در زمان خودشان جایز بشمارند؛ چون می‌دانستند اگر دست به شمشیر ببرند، همین عدۀ معدودی که آن حضرت آنها را آماده کرده برای کاری بزرگ در زمانی مناسب، از بین خواهند رفت و خونشان ریخته خواهد شد و هدف بزرگ ائمه علیهم‌السلام برآورده نخواهد شد. (67/6/25) قیام مسلحانه را قبول نمی‌کردند و قبول نکردند، اما مبارزۀ سیاسی حاد را [انجام می‌دادند]، که واضح هم هست؛ یعنی این مبارزه، مبارزه‌ای است که آن را می‌شود فهمید، در‌حالی‌که در دوران امام سجاد، برای کسی که نگاه می‌کرد، مبارزه احساس نمی‌شد. [اما] در زندگی …

موضع ائمه (ع) دربارهٔ قیام‌های مسلحانهٔ علویان و عدم ورود خودشان

… مثل مُعتَزِله، مثل اَشاعِره[2] و دیگران. مقصود ائمه از این نشست‌ها و حلقات درس و بیان حدیث و نقل معارف و بیان احکام فقط این نبود که یک مکتب کلامی یا فقهی را که به آنها وابسته بود، صددرصد ثابت کنند و خَصوم[3] خودشان را مُفهم کنند، چیزی بیش از این بود. همچنین یک مبارزۀ مسلحانه هم از قبیل آن چیزی که انسان در زندگی جناب زید و بازماندگانش، و همچنین بنی‌الحسن و بعضی از آل جعفر و دیگران، در تاریخ زندگی ائمه علیهم‌السلام می‌بیند، نداشتند. البته آنها را به‌طور مطلق هم تخطئه نمی‌کردند، بعضی را تخطئه می‌کردند به دلایلی غیر از نفْسِ مبارزۀ مسلحانه، بعضی را هم تأیید کامل می‌کردند، در بعضی هم به‌نحو پشت جبهه شرکت می‌کردند...کمک مالی و آبرویی، کمک به ج‌ادادن و مخفی‌کردن و ازاین‌قبیل. لیکن خودشان به‌عنوان ائمه علیهم‌السلام آن سلسله‌ای که ما می‌شناسیم، وارد در مبارزۀ مسلحانه نبودند و نمی‌شدند. مبارزۀ سیاسی، نه آن اوّلی است و نه این دومی، عبارت است از مبارزه‌ای با یک هدف سیاسی. آن هدف سیاسی چیست؟ عبارت است از تشکیل «حکومت اسلامی» و به تعبیر ما «حکومت علوی».

ناکافی بودن ارتباطات امام کاظم (ع) برای قیام مسلحانهٔ آشکار

… به تو هم مردم مالیات می‌دهند، پول می‌دهند، به موسی‌بن‌جعفر هم مالیات می‌دهند، پول می‌دهند[26] و این یک واقعیت بود. او از روی خباثت می‌گفت؛ او می‌خواست سعایت[27] کند، اما یک واقعیت بود، از تمام اقطار اسلامی کسانی بودند که با موسی‌بن‌جعفر ارتباط داشتند. منتها این ارتباطات در حدی نبود که موسی‌بن‌جعفر بتوانند به یک حرکت و مبارزۀ مسلحانۀ آشکاری دست بزنند. این وضع زندگی موسی‌بن‌جعفر.
همهٔ شاهدهای امام شهید سید علی خامنه‌ای