مقایسهٔ دیدگاه رهبران دربارهٔ «مبارزهٔ سیاسی ائمه (ع)»
برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیبُعد سیاسی زندگی امامان شیعه و شیوههای آنان در برابر حکومتهای زمان خود.
امام خمینی
پشتیبانی پنهانی ائمه (ع) از قیام هاشمیان و دعا برای زید
… بخواند؟ خوب ...، خود آنها هم نماز میخواندند، به نماز چه کار داشتند؟ چون امام- علیه السلام- پسر پیغمبر بود، آن وقت پسر پیغمبر خیلی هم [مورد احترام بود]؛ اگر پسر پیغمبر سر جای خودش مینشست و کار نداشت به مردم، چیزی نبود؛ اما آنها گاهی به اشاره آنها ... (چون موردی بود که اگر میفهمیدند، ریشه اینها را میکندند) در ظاهر وقتی که یکی از این هاشمیون قیام میکردند بر ضد حکومتها؛ در ظاهر اینها یک انتقاد صوری هم از آن میکردند، لیکن با دست اینها بود. اینها آنها را وادار میکردند به اینکه این کار را بکنند. دعا میکند امام- علیه السلام- به زید و امثال اینها که قیام کردند بر ضد این خلفا و بر ضد این قدرتمندها. روحانیت همیشه مخالف با قدرتمندها بوده است. اگر یکوقت شما، مثلًا فرض کنید یک فردی، چند نفری دیدید که سازشی کرده است یا منحرف است، به اسلام مربوط نیست. مکتب [او] این مکتب نیست؛ و یا اینکه یک مقتضیاتی میبیند که در این مقتضیات الآن صلاح اینست که این طور عمل …
امام شهید سید علی خامنهای
خط مستمر جهاد ائمه و اهداف سهگانهٔ آن در دوران ۲۵۰ ساله
اینها و صدها حادثهی توجّهبرانگیز و پُرمعنى و درعینحال ظاهراً بیارتباط و گاه متناقض با یکدیگر در زندگى موسیبنجعفر (علیهما السّلام) هنگامى معنا میشود و ربط مییابد که ما آن رشتهی مستمرّى را که از آغاز امامت آن بزرگوار تا لحظهی شهادتش ادامه داشته، مشاهده کنیم. این رشته، همان خطّ جهاد و مبارزهی ائمّه (علیهم السّلام) است که در تمام دوران ۲۵٠ ساله و در شکلهاى گوناگون استمرار داشته و هدف از آن، اوّلاً تبیین اسلام ناب و تفسیر صحیح قرآن و ارائهی تصویرى روشن از معرفت اسلامى است، و ثانیاً تبیین مسئلهی امامت و حاکمیّت سیاسى در جامعهی اسلامى، و ثالثاً تلاش و کوشش براى تشکیل آن جامعه و تحقّق بخشیدن به هدف پیامبر معظّم اسلام (صلّى الله علیه و آله) و همهی پیامبران؛ یعنى اقامهی قسط و عدل و زدودن اندادالله[21] از صحنهی حکومت و سپردن زمام ادارهی زندگى به خلفاءالله و بندگان صالح خداوند.
مبارزه با هدف تشکیل حکومت اسلامی، نه صرفاً کلامی و نه مسلحانه
… أَنَّ الخارِجیَّ مِن آلِ مُحَمَّدٍ خَرَجَ وَ عَلَیَّ نَفَقَةُ عِیالِه؛[4] با کمک مالی، کمک آبرویی، جا دادن و مخفی کردن و از این قبیل؛ لکن خودشان بهعنوان ائمّه (علیهم السّلام) -آن سلسلهای که ما میشناسیم- وارد در مبارزهی مسلّحانه نبودند و نمیشدند. مبارزهی سیاسی نه آن اوّلی است و نه این دوّمی؛ عبارت است از مبارزهای با یک هدف سیاسی؛ آن هدف سیاسی چیست؟ عبارت است از تشکیل حکومت اسلامی و به تعبیر ما حکومت علوی.
مبارزات تشیع، نزدیکی به پیروزی و ضربه از راه زندان و شهادت امام هر زمان
در تمام دوران صدوچهلسالۀ میانِ حادثۀ عاشورا و ولایتعهدی امام هشتم جریان وابستۀ به امامان اهلبیت ـ یعنی شیعیان ـ همیشه بزرگترین و خطرناکترین دشمن دستگاههای خلافت بهحساب میآمد. در این مدت بارها زمینههای آمادهای پیش آمد و مبارزات تشیّع، که باید آن را «نهضت علوی» نام داد، به پیروزیهای بزرگی نزدیک گردید، اما هر بار موانعی بر سر راه پیروزی نهایی پدید میآمد و غالباً بزرگترین ضربه از ناحیۀ تهاجم بر محور و مرکز اصلی این نهضت، یعنی شخص امام در هر زمان با بهزندانافکندن یا بهشهادترساندن آن حضرت، وارد میگشت و هنگامیکه نوبت به امام بعد میرسید، اختناق و فشار و سختگیری به حدی بود که برای آمادهکردن زمینه، به زمان طولانی دیگری نیاز بود.
اهداف سهگانه: تبیین اسلام ناب، تبیین امامت و تشکیل جامعهٔ اسلامی
اینها و صدها حادثۀ توجهبرانگیز و پرمعنی و درعینحال ظاهراً بیارتباط و گاه متناقض با یکدیگر در زندگی موسیبنجعفر علیهالسلام هنگامی معنی میشود و ربط مییابد که ما آن رشتۀ مستمری را که از آغاز امامت آن بزرگوار تا لحظۀ شهادتش ادامه داشته، مشاهده کنیم. این رشته، همان خط جهاد و مبارزۀ ائمه علیهمالسلام است که در تمام دوران 250 ساله و در شکلهای گوناگون استمرار داشته و هدف از آن، اولاً تبیین اسلام ناب و تفسیر صحیح قرآن و ارائۀ تصویری روشن از معرفت اسلامی است و ثانیاً، تبیین مسئلۀ امامت و حاکمیت سیاسی در جامعۀ اسلامی و ثالثاً، تلاش و کوشش برای تشکیل آن جامعه و تحققبخشیدن به هدف پیامبر معظّم اسلام صلیاللهعلیهوآله و همۀ پیامبران؛ یعنی اقامۀ قسط و عدل و زدودن اَندادُالله[13] از صحنۀ حکومت و سپردن زمام ادارۀ زندگی به خلفاءالله و بندگان صالح خداوند.
مبارزه با هدف سیاسی، نه صرفاً کلامی و نه مسلحانه
… مسلحانه، بعضی را هم تأیید کامل میکردند، در بعضی هم بهنحو پشت جبهه شرکت میکردند...کمک مالی و آبرویی، کمک به جادادن و مخفیکردن و ازاینقبیل. لیکن خودشان بهعنوان ائمه علیهمالسلام آن سلسلهای که ما میشناسیم، وارد در مبارزۀ مسلحانه نبودند و نمیشدند. مبارزۀ سیاسی، نه آن اوّلی است و نه این دومی، عبارت است از مبارزهای با یک هدف سیاسی. آن هدف سیاسی چیست؟ عبارت است از تشکیل «حکومت اسلامی» و به تعبیر ما «حکومت علوی».