امیدواری مبارزان دوران طاغوت با وجود سختیها و تحقق حاکمیت اسلام
ببینید، در دورهی طاغوت در همین شهر یک عدّهای مبارزه میکردند، کتک میخوردند، ناامنی داشتند، زن و بچّهشان تهدید میشدند، محرومیّتهای مالی داشتند، انواع و اقسام محرومیّتها را داشتند امّا بالاخره خدای متعال دلهای اینها را امیدوار نگه داشت؛ تهران، اصفهان، شیراز، یزد و بقیّهی جاها [هم] مثل اینجا[1] [بودند]؛ نتیجه چه شد؟ نتیجه این شد چیزی که احتمال یک درصدش هم وجود نداشت، یعنی حاکمیّت اسلام، در این مملکت به وجود آمد. شماها اگر چنانچه در این راهی که دارید میروید، استقامت کنید، خسته نشوید، این موانع جلوی پای شما مانع حرکت شما نشود، وقتی به یک مانعی برخورد میکنید، از این مانع عبور کنید، [اگر] نشد راهتان را کج کنید، برگردید بروید دنبال راه، اگر این کار را بکنید مطمئن باشید که …
حرکت خودجوش مبارزان دوران طاغوت بدون حزب و سازمان
… اجرائی پیشرو هستند؛ هر کدام در هر قسمتی که تواناییاش را دارید بایستی خودجوش و خودکار باشید؛ مثل مبارزات مبارزین زمان طاغوت. خب، اگر باور میکنید ما هم یک وقتی همسنّ شما بودیم،[15] یک زمانی در همین دوره [بودیم]. اتّفاقاً در این سنین دوران مبارزات بود. واقعاً آن روز ماها خودجوش حرکت میکردیم. نمیخواهم حالا من راجع به خودمان حرف بزنم امّا یک واقعیّتی است. آن روز -در آن سالهای مبارزه- کسی بالای سر ما نبود؛ نه حزبی بود، نه سازمانی بود، نه جمعیّتی بود؛ [تنها] امام بزرگوار بود [آن هم] در نجف یا در ترکیه. گاهی اوقات یک پیامی از امام میآمد، یک اعلامیّهای میآمد، خونی در رگهای ما به جریان میانداخت و ما را هدایت میکرد. خب موانع هم زیاد بود؛ هم کتک بود، هم زندان بود، هم موانع پولی بود، هم گرسنگی کشیدن بود، از …