دوم این که نخبگان، سرمایههای معنوی کشورند. در دنیا، نگاه مادی به سرمایهها و ثروت معنوی موجب شده است که ثروتهای معنوی را با محاسبهی امکان تبادل به پول بسنجند؛ این دانش چقدر میتواند تبدیل به پول بشود؛ این هنر چقدر میتواند تبدیل به پول بشود؛ اما در اسلام این معیار وجود ندارد. نه اینکه از تبدیل علم و هنر و سایر سرمایههای معنوی به پول، ابایی وجود داشته باشد؛ نه، علم وسیلهی رفاه زندگی است؛ هنر وسیلهی رونق و بهای زندگی است؛ اشکالی ندارد؛ اما با قطع نظر از این نگاه، خودِ این ثروت معنوی هم یک ارزش والایی از نظر اسلام دارد. یعنی این …