بنبست آشکار تفکر مادی بیریشه و بیمقصد به بهای خسارتهای بزرگ
در دوران اخیر هیچگاه بنبست تفکّر مادّى ــ که براى انسان و جهان نه ریشهاى قائل است و نه مقصدى ــ بدین وضوح نبوده است. البتّه این تجربه به بهاى خسارتهاى جبرانناپذیر و نابودى و انحطاط میلیونها انسان و هدر رفتن امکانات بىحساب به دست آمده است. امّا متأسّفانه پرچم جنگ بیهوده و نابودکنندهی ارزشهاى الهى و معنوى که تا دیروز در دست مارکسیستها بود، امروز در دنیاى بهاصطلاح آزاد، هنوز بر زمین نیفتاده است، بلکه تحت لواى دموکراسى و لیبرالیسم، با هر اندیشهى الهى براى بناى جوامع، با صراحت و وقاحت تمام …
لزوم مقابلهٔ طرفداران ایمان دینی با تهاجم قدرتهای مادیگرا
معنویّت، در یکی دو دههی اخیر، به شکل بیسابقهای در اعماق وجدان و نیز در عرصهی زندگیِ بخشی از نسل کنونی مردم جهان سر برآورده و برخلاف انتظار بندگان مادّیگری، حضور خود را نشان داده است و همین، ستیزهی قدرتمداران زَر و زور را برانگیخته است. همهی طرفداران ایمان دینی و معنویّت ادیان، شایسته است که با تهاجم قدرتهای مادّیگری مقابله کنند. با سلام بر جمع حاضر در این گردهمایی.
زرق و برق مادی انحرافی در زندگی بشر به گواهی حکیمان غرب
… و سطحىنگر که زرق و برق دنیاى مادّى چشمشان را به طرف خود متوجّه میکند، گمان نکنند که امام بزرگوارى که آمد گفت «ملّت ما براى خدا و فضیلت و معنویّت قیام کرده است و در این راه مىایستد، نه براى این زرق و برق مادّى»،[7] آنها را ندیده بود و از آنها خبر نداشت. آن زرقوبرقها انسانیّت را کامیاب نمیکند، اقناع نمیکند؛ آن مال انسان نیست؛ آن یک انحراف در زندگى بشرى است. امروز حکیمان غرب، کسانى که با چشم حکمتآمیز نگاه میکنند، این را دارند فریاد میکنند؛ بگذار سیاستمدارها آن را پنهان کنند؛ بگذار تبلیغاتچىها ضدّ آن را فریاد کنند؛ بگذار ندیدهها و سطحىنگرها عمق قضیّه را نفهمند و باطنها را نبینند امّا واقعیّت این است؛ آن چیزى که انسان را نجات میدهد اسلام است، معنویّت است، فضیلت است، بىاعتنائى به زرقوبرقها …
انحصار درآمد برای خود بهعنوان اخلاق حیوانی و شیطانی
… دارند ــ بعضى از قشرهاى ما درآمدهاى [بالایى] دارند؛ یا تخصّص آنها تخصّص مورد نیازى است، یا افراد کمى آن تخصّص را دارند؛ به هر جهتى و به هر دلیلى درآمدهایى دارند ــ آیا آن کسانى که درآمدهاى زیادى در جامعهى ما دارند، همهى درآمد را باید صرف خودشان بکنند؟ این اخلاق مادّى است؛ این اخلاق شیطانى است؛ به تعبیر درستتر، این اخلاق حیوانى است؛ حیوان هر چه دارد، مال شخص خودش است. اخلاق انسانى و بخصوص آن اخلاق والاى اسلامى، اینجور حکم نمیکند. آنچه شما دارید، باید پس از آنکه نیاز ضرورى خودتان را تأمین کردید و خواستههاى خودتان را عمل کردید، صرف بشود براى خیر بقیّهى انسانهایى که در آن جامعه هستند. همسایهى شما اگر نیازى دارد، صرف او …