… ممکن است براى بچّهها آموزنده باشد و انسان با تفکّر آنها را انتخاب کند، این بازیهایى که الان در ذهن من هست، واقعاً این خصوصیّت را نداشت، ولى خب بازى بود، سرگرمى بود و در کوچه بودیم و چیزى که میدانم براى شما حتماً جالب است، این است که من همان وقت معمّم بودم؛ یعنى در سنین بین ده و سیزده سالگى که ایشان سؤال کردند، من عمامه سرم بود، قبا تنم بود، قبل از آن هم همینجور. از اوایلى که مدرسه رفتیم من با قبا رفتم مدرسه؛ منتها تابستانها با سر برهنه میرفتم، زمستان که میشد، عمامه سرم میپیچیدم. مادرم عمامه مىپیچید؛ چون مادرم خودش دختر روحانى بود و برادران روحانىای هم داشت، عمامه پیچیدن را خوب بلد بود، سر ماها عمامه مىپیچید و میرفتیم مدرسه. البتّه اسباب زحمت بود؛ بین بچّهها، جلوى بچّهها، یکى با قباى بلند و لباس جور دیگر، طبعاً یک مقدارى حالت …
مانع نبودن لباس طلبگی از بازیهای کودکانه
… داوطلبانه و به صورت شبانه، خودم میخواندم. درس معمولى من طلبگى بود و بعد از دورهى دبستان مدرسهى طلبگى رفتم؛ یعنى از دوازده سالگى به بعد. بنابراین، از همان وقتها دیگر من به فکر آینده، به این معنا بودم؛ یعنى معلوم بود که دیگر حالا بنا است ما طلبه بشویم. البتّه این طلبگى و لباس طلبگى مانع از کارهاى کودکانهى آن زمان به هیچ وجه نبود؛ هم عمامه سرمان میگذاشتیم، هم وقتى میخواستیم بازى کنیم، عمامه را میگذاشتیم در خانه، مىآمدیم در کوچه با همان قبا بازى میکردیم، میدویدیم و کارهایى که بچّهها میکنند. گاهى با پدرم میرفتیم مسجد ایشان برای نماز که باز عمامه را سرمان میگذاشتیم و عبا را به دوش میکردیم و با همان وضع کوچک و چهرهى کودکانه میرفتیم مسجد و مىآمدیم.