راست میگوید؛ آنهایى که نفهمیدند حسین چرا شهید شد، نفهمیدند که چرا این عَلَمى که در دست حسین بود، برافراشته شد و تکلیف پیروان حسین در قبال این رسالت چیست، باید بر خودشان گریه کنند و دنیاى اسلام متأسّفانه در طول قرنهاى متمادى از این حقیقت غافل ماند و شما اوّلین ملّتى بودید که در زمان مناسب و در لحظهى نیاز، این حقیقت را بهروشنى فهمیدید و به دنیا نشان دادید و ملّت ما پشت سر امام حکیم و بزرگوار و الهى خود فهمید که شهادت حسین یعنى درس غلبهى خون بر شمشیر و این درس را به کار بستید و ملّت ما این درس را به کار بست و خون را بر شمشیر پیروز کرد.قیام امام حسین (ع)رویداد
نامهای دیگر: نهضت عاشورا، نهضت امام حسین (ع)
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
حرکت امام حسین (ع) در برابر حکومت یزید و اهداف و درسهای آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در نشست سهجانبه با شهید مطهری و دکتر شریعتی— ۱۳۵۵/۱۰/۱۰
سیر زمانی
از ۱۳۵۵ تا ۱۴۰۴۱۳۵۵۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۷۲همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
ما امروز احتیاج داریم که حسینبنعلی را به دنیا بشناسانیم؛ دنیای دچار ظلم و فساد و دنائت و لئامت، محتاج معرفت آزادگی حسینی و حرّیت حسینی است. امروز مردم دنیا، جوانهای دنیا، ملّتهای بیغرض، برای یک چنین حقیقتی دلهایشان میتپد؛ [اگر] امام حسین (علیهالسّلام) به دنیا معرّفی بشود، اسلام معرّفی شده است، قرآن معرّفی شده است. امروز با صدها وسیله علیه اسلام و علیه معارف اسلامی تبلیغ میشود؛ در مقابل این حرکت خصمانهی جبههی کفر و استکبار، حرکت معرفت حسینی میتواند یکتنه سینه سپر کند، بِایستد و حقیقت اسلام را، حقیقت قرآن را به دنیا معرّفی کند. منطق حسینبنعلی (علیهما السّلام)، منطق دفاع از حق است، منطق ایستادگی در مقابل ظلم و طغیان و گمراهی و استکبار است. این منطقِ امام حسین است؛ امروز دنیا به این منطق نیازمند است؛ امروز دنیا شاهد حاکمیّت کفر و استکبار و حاکمیّت فساد است، دنیا شاهد حاکمیّت ظلم است؛ این پیام امام حسین، پیام نجات دنیا است؛ حرکت عظیم اربعین این پیام را در دنیا منتشر میکند و به فضل الهی و به حول و قوّهی الهی و به توفیق الهی، این حرکت بایستی روزبهروز تقویت بشود.بنده مفصّل یک وقتی راجع به تبیین حرکت اباعبدالله عرض کردهام؛ بعضی میگویند امام حسین (علیه السّلام) حرکت کرد که قدرت را بگیرد -از مردمان مؤمن هم این حرف را میزنند- اشتباه میکنند؛ بعضی [هم] میگویند حرکت کرد تا شهید بشود. من میگویم حرکت کرد تا وظیفه را انجام بدهد؛ منتها در راه انجام وظیفه، یک احتمال این است که آدم به قدرت برسد، چه عیب دارد؟ یک احتمال این است که انسان شهید بشود، چه عیب دارد؟ مقصود این است که ما بتوانیم این عمل را انجام بدهیم، این وظیفه را انجام بدهیم؛ مسئله این است؛ در پیشِ روی جمهوری اسلامی این است.شاهدها (۵ پاراگراف)
منحصربهفرد بودن حادثهٔ کربلا و درس آن برای پاسداران
خیلىها در دنیا قیام کردهاند، رهبرى داشتهاند، کشته هم شدهاند، در بین اینها از اولاد پیغمبران و از اولاد ائمّه هم کم نبودهاند امّا سیّدالشّهدا یک نفر است، حادثهى کربلا یک حادثهى منحصر به فرد است، شهداى کربلا یک جایگاه انحصارى به خودشان دارند؛ چرا؟ پاسخ این «چرا» در طبیعت حادثه باید جستجو بشود و همان است که به همهى ما درس میدهد؛ از جمله و شاید بخصوص، به شما پاسداران عزیز.خلوص کامل حرکت امام حسین (ع) برای خدا و اصلاح امت
یک خصوصیّت این است که حرکت حسینبنعلى یک حرکتى بود خالصاً مخلصاً بدون هیچ شائبه براى خدا و دین و اصلاح جامعهى مسلمین؛ این خیلى مهم است. اینکه حسینبنعلى(علیه السّلام) فرمود «اِنّى ما خَرَجتُ اَشِراً و لا بَطَراً و لا ظالِماً و لا مُفسِداً»، در این حرکت ما خودنمایى نیست، خود نشان دادن نیست، براى خود چیزى طلبیدن نیست، نمایش نیست، ذرّهاى ستم نیست، ذرّهاى فساد نیست، «اِنَّما خَرَجتُ لِطَلَبِ الاِصلاحِ فى اُمَّةِ جَدّى»؛[2] این خیلى نکتهى مهمّى است؛ «انّما» [یعنی] فقط؛ [یعنی] هیچ قصد و غرض دیگرى، آن نیّت پاک و آن ذهن خورشیدگون را مکدّر نمیکند. ببینید، قرآن کریم وقتى که با مسلمانها در صدر اسلام سخن میگوید، میفرماید «وَلا تَکونوا کَالَّذینَ خَرَجوا مِن دِیارِهِم بَطَرًا وَرِئاءَ النّاس»؛[3] اینجا [هم] امام …حادثهٔ کربلا پایهٔ بقای اسلام زنده در برابر دشمنیها
… شهداى کربلا نه. هیچکس با شهداى کربلا قابل مقایسه نیست؛ نه امروز، نه دیروز، نه از اوّلِ اسلام و نه تا آن زمانى که خداى متعال بداند و بخواهد. آن شهدا ممتازند؛ دیگر نظیرى براى علىّاکبر و حبیببنمظاهر نمیشود پیدا کرد. عزیزان من! حادثهى حسینبنعلى این است. این پایهى استوار و محکم است که هزار و سیصد و اندى است اسلام را با آنهمه دشمنى نگه داشته در دنیا. خیال میکنید اگر آن شهادت، آن خون رنگین، آن حادثهى به آن بزرگى نبود، اسلام باقى میماند؟ قطعاً بدانید اسلام باقى نمیماند؛ قطعاً بدانید در طوفان حوادث نابود میشد. ممکن بود به عنوان یک دین تاریخىاى، با یک عدّه طرفداران کممایهى رقیقى، یک گوشهاى از دنیا یا گوشههایى از دنیا باشد، نام اسلام و یاد اسلام [هم] ممکن بود بماند، امّا اسلام زنده نمیماند.بقای اسلام به برکت فداکاری امام حسین و بیداری وجدان تاریخ
و امّا مسئلهى دوّم، مسئلهى محرّم و تبلیغات است. آقایان! اساس دین با عاشورا پیوند خورد و به برکت عاشورا باقى ماند. اگر فداکارى بزرگ حسینبنعلى (علیه السّلام) نمیبود که این فداکارى، وجدان تاریخ را بکلّى متوجّه و بیدار کرد در همان قرن اوّل یا نیمهى قرن دوّم هجرى، بساط اسلام بکل برچیده میشد؛ قطعاً اینجور است؛ اگر کسى اهل مراجعهى به تاریخ باشد و حقایق تاریخى را ملاحظه کند، این را تصدیق خواهد کرد. آن چیزى که وجدان جامعهى اسلامى را در آن زمان برآشفت و اسوهاى و الگویى شد براى بعدىها، همین حادثهى عجیبى بود که تا آن روز در اسلام سابقه نداشت. بعد از آن هم نظایر …ضایع شدن آثار شهادت امام حسین بدون تلاشهای امام سجاد
… براى مردم و براى مسلمین و حتّى غیر مسلمانها تشریح میکردند تا معلوم میشد که چگونه امام بزرگوار چهارم ما، بعد از آن حادثهى عاشورا ــ که یک ضربهى عظیمى بود بر پیکر اسلام ناب و اسلام راستین ــ توانست یکتنه بِایستد و مانع از ویران شدن دین بشود؛ واقعاً یکتنه! من میتوانم بگویم که اگر تلاشهاى امام سجّاد (علیه الصّلاة و السّلام) نبود، شهادت امام حسین ضایع شده بود و آثار آن نمیماند. سهم امام چهارم، سهم عظیمى است.