یادآوری شهدای غریب اهلبیت (ع) و حقانیت آنان در خلافت
… اشعار عرب در دوران امامت است. ازلحاظ هنری در مرحلۀ خیلی بالایی است این شعر. دعبل، شاعر خیلی بزرگی بود. میرود این را میخواند و این شعر در سراسر عالم اسلامِ آن روز، پخش میشود. در این شعر، اولاً یاد شهیدان کربلا هست. که مدتها بوده یاد اینها مکتوم مانده بود؛ و یاد دیگر شهدای اهلبیت، شهید فَخّ، زید، فرزندان عبدالله، یاد همۀ اینها آمده است؛ شهدای گوناگونی که همه با غربت شهید شدند و با غربت دفن شدند؛ یاد اصالت و حقانیت خاندان پیغمبر در این قصیده هست. و اینکه صاحب حق خلافت، اینها هستند و دیگران غاصبند. آنوقت یکچنین قصیدۀ افشاگرِ بهمحاکمهکشانندهای، در حضور مأمون خوانده میشود؛ و خطاب به مأمون و به همۀ آنهایی که آنجا بودند. مأمون هم چهکار کند؟ دهانش را پر از سرب داغ بکند؟ آبرویش بیشتر خواهد رفت؛ چون شعر که گفته شد، از دهان که بیرون آمد، تمام شد...حضرت …