شاید بعضى گمان کنند که بنده از پارهاى نابسامانیها و نارساییها در داخل مجموعه بیخبرم که اینجور قضاوت میکنم. باید عرض بکنم که نه، بیخبر نیستم، امّا ملاک براى خوب بودن و خوب نبودن یک مجموعه چیست؟ ما کارى به کشورهاى دیگر و نظامهاى دیگر نداریم که در یک مجموعهی در این سطح چه کارهایى انجام میگیرد و چه مشکلاتى به وجود میآید، آن ربطى به ما ندارد؛ امّا شما مقایسه کنید این مجموعهی کوچک را با سایر مجموعههایى که در نظام جمهورى اسلامى وجود داشته، که این مجموعه بعد از آنچه مربوط به مقام معظّم رهبرى میشده، بالاتر از همهی مجموعههاى دیگر بوده؛ اینجا مجموعهی ریاست جمهورى بوده که همهی مجموعههاى دیگر، از لحاظ سطح ادارى و اعتبار پایینتر از این است.دو نکته را مورد نظر قرار بدهیم: یک نکته استفادهی غیر قابل قبول از اعتبارات و سِمتها و عنوانها -آنچه اصطلاحاً به آن میگویند قدرتنمایى- و دیگرى استفادهی نامشروع از موارد مالى. البتّه در جمهورى اسلامى بحمدالله دستگاهها همه مبنىّ بر صلاحند، خب نظام اسلامى است؛ امّا در مجموعههاى مبنىّ بر صلاح [هم] بالاخره اینجور نیست که شیطان راه پیدا نکند. حالا مقایسه کنید! ما میبینیم که بحمدالله این مجموعه از لحاظ این دو ملاک و معیار -که شاید مهمترین و حسّاسترین ملاکها و معیارها است- سالم مانده؛ این چیز مهمّى است. خیلى مهم است که کسانى از انتساب به یک دستگاهى در سطح بالا، در جامعه و در دستگاههاى گوناگونْ استفادهی نامشروع نکنند. این براى من ملاک بالا و مهمّى است. این چیز قابل توجّهى است. ما این را در اینجا بحمدالله حاصل میبینیم. معلوم میشود که تدیّن برادران و توجّه مسئولین در این قسمت به اندازهاى بوده که توانسته از بُروز چنین مشکلى جلوگیرى کند، و همچنین در آن مقولهی دوّم که عرض شد.قدرتطلبی
نامهای دیگر: قدرتنمایی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
میل به کسب و حفظ قدرت و زیانهای فردی و اجتماعی آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:خطبههای نماز جمعه در مسجد آل الرسول(ص) ایرانشهر— ۱۳۵۷/۰۲/۲۲
سیر زمانی
از ۱۳۵۷ تا ۱۳۹۸۱۳۵۷۱۳۹۸
فقط سال ۱۳۶۰همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
تسلیم نشدن به ضرورتهای زندگی جمعی و انجامیدن آن به هرجومرج
… سوارند و مایلند در آن جایی که خودشان نشستهاند کشتی را سوراخ کنند. در یک قطار دارند حرکت میکنند و مایلند آن واگن یا آن اطاقی که آنها را حمل میکند در یک جایی که به نظر آنها خوش آب و هواست بایستد و اگر لازم باشد که همهی قطار هم با آنها بایستد حرفی ندارند. تسلیم ضرورتهایی که یک زندگی جمعی بر انسان تحمیل میکند به مقتضای طبیعت اجتماعی انسان نمیشوند. این گرایشهای قدرتمندانه و قدرتگرایانه به هرج و مرج منتهی میشود. علی علیهالسلام در مقابل این گرایش میگوید «لابد للناس من امیرٍ»[2] . البته این را تصحیح کنم، آنی که در زمان امیرالمؤمنین هست آن جریان دیگر است، اگر چه چنین جریانی هم در زمان علی علیهالسلام بوده، اما این جمله در مقابل آن جریان دیگر گفته شده. جریان دیگری که …