رفتن به محتوای اصلی

قاسم بن الحسن (ع)شخص

نام‌های دیگر: قاسم‌بن‌الحسن (ع)

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

فرزند نوجوان امام حسن (ع) و از شهدای کربلا.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در خطبه‌‌های نمازجمعه— ۱۳۷۷/۰۲/۱۸

شیرین‌تر از عسل دانستن شهادت در نوجوانی

… نرسیده بوده است. در شب عاشورا، وقتی که امام حسین علیه‌السّلام فرمود که این حادثه اتّفاق خواهد افتاد و همه کشته خواهند شد و گفت شما بروید و اصحاب قبول نکردند که بروند، این نوجوان سیزده، چهارده‌ساله عرض کرد: عمو جان! آیا من هم در میدان به شهادت خواهم رسید؟ امام حسین خواست که این نوجوان را آزمایش کند - به تعبیر ما - فرمود: عزیزم! کشته‌شدن در ذائقه تو چگونه است؟ گفت «احلی من العسل»[54]؛ از عسل شیرینتر است. ببینید؛ این، آن جهتگیرىِ ارزشی در خاندان پیامبر است. تربیت‌شده‌های اهل بیت این‌گونه‌اند. این نوجوان از کودکی در آغوش امام حسین بزرگ شده است؛ یعنی تقریباً سه، چهار ساله بوده که پدرش از دنیا رفته و امام حسین تقریباً این نوجوان را بزرگ کرده است؛ مربّی به تربیتِ امام …

روایت شهادت قاسم از مقتل لهوف

«فضربه ابن فضیل العضدی علی رأسه فطلقه»[58]؛ ضربه، فرق این جوان را شکافت. «فوقع الغلام لوجهه»؛ پسرک با صورت روی زمین افتاد. «وصاح یا عمّاه»؛ فریادش بلند شد که عموجان. «فجل الحسین علیه‌السّلام کما یجل الصقر». به این خصوصیات و زیباییهای تعبیر دقّت کنید! صقر، یعنی بازِ شکاری. میگوید حسین علیه‌السّلام مثل بازِ شکاری، خودش را بالای سر این نوجوان رساند. «ثمّ شدّ شدّة لیث اغضب». شدّ، به …

شیرین‌تر از عسل دانستن کشته شدن در پاسخ آزمایش امام در شب عاشورا

… «لَمْ یَبلُغِ الحُلُمَ» هنوز به حَد بلوغ و تکلیف نرسیده بود. در شب عاشورا وقتی‌که امام حسین علیه‌السلام گفتند که این حادثه اتفاق خواهد افتاد و همه کشته خواهند شد، گفتند که شما بروید و اصحاب قبول نکردند که بروند. این نوجوان سیزده چهارده‌ساله عرض کرد: عمو جان! آیا من هم به شهادت خواهم رسید در این میدان؟ امام حسین خواستند این نوجوان را آزمایش کنند، گفتند: عزیزم! ـ به تعبیر ما ـ کشته‌شدن در ذائقۀ تو چگونه است؟ گفت: «اَحلَى مِنَ العَسَلِ» از عسل شیرین‌تر است. ببینید! این، آن جهت‌گیری ارزشی است در خاندان پیغمبر؛ تربیت‌شده‌های اهل‌بیت این‌طورند. این نوجوان از کودکی در آغوش امام حسین بزرگ شده است؛ یعنی سه‌ساله بوده است تقریباً، سه چهارساله بوده که پدرش از دنیا رفته است و امام حسین این نوجوان را بزرگ کرده؛ مُربّیٰ به تربیتِ …

اصرار و گریه برای گرفتن اذن میدان با وجود خردسالی

آمد درمقابل عموی بزرگوارش ایستاد این کودک سیزده‌ساله؛ این‌قدر کوچک است قاسم‌بن‌الحسن، این‌قدر جثۀ او برطبق معمولِ یک بچۀ سیزده‌ساله کوچک است که هیچ زرهی بر تن قاسم‌بن‌الحسن راست نمی‌آید، هیچ کلاه‌خودی بر سرش قرار نمی‌گیرد، بر روی اسب نمی‌تواند خودش را نگه دارد، وقتی‌که پیاده راه می‌رود، شمشیرش بر روی زمین کشیده می‌شود. آمده پیش عموی بزرگوارش، عرض می‌کند: عمو جان! اجازه بده من هم بروم و جانم را به قربان هدف و دینم کنم. دربارۀ هیچ‌یک از شهدا این مطلب را بنده ندیده‌ام و نشنیده‌ام که امام حسین این‌قدر دیر اجازه داده باشد...اما قاسم‌بن‌الحسن وقتی می‌آید درمقابل عمو از او اجازۀ میدان می‌گیرد، آن‌قدر امام حسین اجازه نمی‌دهد که قاسم‌بن‌الحسن بنا می‌کند های‌های گریستن، و آن‌قدر اشک می‌ریزد که دل عمو را هم نرم می‌کند. و اباعبدالله هم بنا می‌کند های‌های گریه‌کردن. و بنا به قولی این برادرزاده و عمو دست در آغوش یکدیگر بنا می‌کنند گریه‌کردن و زارزدن، و بالاخره قاسم‌بن‌الحسن فائق می‌شود! بنا می‌شود برود و جنگ کند و کشته بشود.

جهاد هدف‌دار و برای خدا شایستهٔ فرزند امام مجتبی (ع)

..گفتیم کلاه‌خود بر سرش قرار نمی‌گیرد، پس چه بکنند؟ یک‌وقت دیدند اباعبدالله یک عمامه‌ای بر سر قاسم‌بن‌الحسن پیچیده، پیراهنی بر تنش کرده، و شمشیری به کمرش بسته. قاسم‌بن‌الحسن آمد در میدان، می‌جنگد، جهاد می‌کند، اما جهادِ باهدف، جهادی که برای یک جهتی است، به‌سوی یک هدفی است، برای خداست؛ و فرزند امام مجتبی باید این‌طور باشد، فرزند آن‌کسی‌که همۀ وجودش در راهِ جهت و هدف الهی بود. بنا کرد رجزخواندن: «اِن تُنکِرونی فَاَنَا ابنُ‌الحَسَنِ» اگر من را نمی‌شناسید ای مردم! بدانید که این ضرباتِ من را از کجا می‌خورید، بدانید که من فرزند امام حسن مجتبایم، «سِبطُ النَّبِيِّ المُصطَفَى وَ المُؤتَمَنِ» من فرزندزادۀ پیغمبرم، من از دودمان پاک رسول …

شهادت با ضربهٔ ابن‌فضیل ازدی و فریادخواهی از عمو

… زد، چه کسی اول زد، چه کسی فلان‌چیز را دزدید؛ همۀ اینها ذکر شده است. آن‌کسی‌که مثلاً قطیفۀ حضرت را دزدید و به غارت برد، بعداً به او می‌گفتند: «قَیسُ القَطیفَة». جزئیات ثبت شده و معلوم است؛ یعنی خاندان پیغمبر و دوستانشان نگذاشتند که این حادثه در تاریخ گم بشود. «فَضَرَبَهُ ابنُ فُضَیلٍ الاَزدیُّ عَلَی رَأسِهِ فَفَلَقَهُ» [ابن‌فضیل ازدی ضربه‌ای زد و] فرق این جوان را شکافت، «فَوَقَعَ الغُلامُ لِوَجهِهِ» پسرک با صورت روی زمین افتاد. (77/2/18) اباعبدالله در بلندی ایستاده، صحنۀ میدان جنگ را نگاه می‌کند، قلب حسین می‌لرزد و می‌تپد، نگرانِ حال برادرزاده است. یک‌وقت دید فریاد قاسم‌بن‌الحسن از میان لشکر بلند شد، یا عمّاه به فریادم برس. 1352/1 «وَ صاحَ یا عَمّاه فَجَلَّی الحُسَینُ کَما یُجَلِّی الصَّقرُ» دقت کنید به این خصوصیات و زیبایی‌های تعبیر. صَقُر یعنی بازِ شکاری، می‌گوید حسین علیه‌السلام مثل بازِ شکاری، خودش را رساند بالای سر این نوجوان، «ثُمَّ شَدَّ شَدَّةَ لَیثٍ اَغضَبَ»، شَدَّ …

اجازه‌ندادن امام به او و گریهٔ امام در آغوش گرفتنش

من نگاه می‌کردم در حالات حسین‌بن‌علی علیه‌السلام در این چند ساعتِ عاشورا، درمقابل هر یک از این‌کسانی‌که تقاضای میدان‌رفتن کردند، امام حسین یک‌طور برخورد می‌کند؛ وقتی قاسم‌بن‌الحسن می‌آید، امام حسین به او اجازه نمی‌دهد. او فرزند نابالغِ برادر اوست، بچۀ سیزده‌ساله است و امام حسین او را مثل امانتی در دست خود می‌داند، لذا وقتی قاسم آمد و به امام حسین عرض کرد که اجازه بده بروم میدان، حضرت، قاسم را در آغوش گرفت و بنا کرد های‌های گریه‌کردن. اما وقتی علی‌اکبر آمد از امام حسین تقاضای رفتن میدان بکند، حسین‌بن‌علی علیه‌السلام هیچ مقاومتی نکرد. (62/7/15) این دیگر، اصحاب و برادرزاده و خواهرزاده نیست که امام به او بگوید نرو، بایست، این پارۀ تن خود اوست، پارۀ جگر خود اوست، حالا که می‌خواهد برود، امام …

بیرون آمدن از خیمه‌ها در روز عاشورا با چهره‌ای چون پارهٔ ماه

روز عاشورا که شد، این نوجوان آمد پیش عمو؛ اینجا این‌طور ذکر می‌کند، می‌گوید: «قالَ الرّاوی: وَ خَرَجَ غُلامٌ»، راوی‌هایی بودند آنجا که ماجراها را می‌نوشتند و ثبت می‌کردند، چند نفرند که از قول آنها نقل می‌شود قضایا، از قول یکی از آنها نقل می‌کند، می‌گوید: همین‌طور که نگاه می‌کردیم، ناگهان دیدیم ازطرف خیمه‌های ابی‌عبدالله، یک پسر نوجوانی آمد بیرون، «خَرَجَ غُلامٌ کَانَّ وَجهَهُ شِقَّةُ قَمَرٍ» چهره‌اش مثل پارۀ ماه می‌درخشید؛ زیبا. (77/2/18)