رفتن به محتوای اصلی

فقر

نام‌های دیگر: فقرا، فقرزدایی

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

نیازمندی مادی در جامعه و مسئولیت مبارزه با آن.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:نامه آقای سید مصطفی خمینی درباره رسیدگی به مستمندان قم‌— ۱۳۴۲/۱۱/۰۲

سیر زمانی

از ۱۳۴۲ تا ۱۳۶۶
۱۳۴۲۱۳۶۶

فقط سال ۱۳۵۷همهٔ سال‌ها

شاهدها (۱۱ پاراگراف)

نجات فقرا و رسیدگی به حال آنان هدف مصرف درآمد نفت

… زیاد بود- از اینها باید بیایند بالا و بروند به آن شیری که وصل کرده‌اند که آب هست توی خیابان، از آنجا کوزه‌شان را آب بکنند باز از این پله‌ها برگردند بروند به آن محلی که دارند؛ در این سرمای زمستان و این پله‌های لغزنده. شما ببینید چه مصیبتی برای این ملت هست. این مصیبتها را می‌خواهند رفع بکنند؛ می‌خواهند مملکت یک مملکتی باشد که هر جوری هست فقرا به حالشان رسیدگی بشود. پس اینکه می‌گوید که دیگر نفت در غرب نمی‌رود، روی یک فرضْ درست است، روی یک فرضْ دروغ است.

گرسنگی و بی‌آبی مردم مناطق دورافتاده مانند خوزستان

… آن وقت باید از خارج یک عده‌ای بیایند با کت و شلوار بایستند آنجا؛ یا خود اینها بروند لباس نو از یک جایی تهیه کنند بایستند آنجا و «زنده باد» بگویند تا اینکه آن آدمی که آمده خیال کند که واقعاً اینها یک مملکت مرفهی هستند! چهار تا خیابان تهران را ملاحظه نکنید! بروید خوزستان را ببینید و اطراف خوزستان که آب همین طور هدر می‌رود و زمین همین طور هدر می‌رود و مردم همین طور گرسنگی می‌خورند. بروید آنجاها را ببینید که به حَسَب روزنامه اطلاعات- که در چند وقت پیش از این نوشته بود یا کیهان نوشته بود به اینکه- از بی‌آبی صبح که می‌شود بچه که چشمش به هم به واسطه تراخم [چسبیده‌] شده، با بول چشم این را باز می‌کنند! شما تهران را نگاه نکنید چهار تا خیابان را درست کردند و چه می‌کنند که به رخ دیگران می‌کشند که خیر، مرفه و مرفه! مملکت را باید، همه مملکت را باید نگاه کرد. آن دورافتاده‌ها را نگاه کنید. شما در خود تهران این زاغه‌نشینها را ملاحظه کنید که اینها چه می‌کنند، چه …

نبود آب آشامیدنی در برخی روستاهای اطراف شیراز

آقا، شما شاید بی‌اطلاعید خیلی‌تان، من اطلاع دارم که- با من روابط بعضی از این دهاتِ اطراف دارد و اطراف شیراز و آنجاها- که بعض دهاتش هست که آب خوردنی ندارند؛ از یک فرسخی باید بروند از یک آب انباری که آب جمع شده است در آن از زمستان به واسطه بارانها، از آنجا آب بیاورند برای این بچه‌هایشان بخورند. از ما اذن می‌گرفتند و خودشان هم پول می‌دادند، رویش می‌گذاشتند، اذن می‌گرفتند که یک آب انباری برای اهل ده درست کنند که اینها یک فرسخ لا اقل زن و بچه شان نروند برای آوردن آب. اینها می‌گویند «مملکت مترقی»! و «ترقی» شان این است که می‌بینید. آزادی‌اش هم این است که شما می‌بینید؛ در حالی که مملکت آزاد، آزادمردان و آزاد زنان در زمان ایشان! آزادمرد و آزادزن! دیدید که نه مردی آزاد است و نه زنی آزاد است و نه بچه‌ای آزاد است، و هم بچه کوچک …

ریشه‌کنی فقر و بهبود زندگی اکثریت مردم هدف جمهوری اسلامی

… جمهوری اسلامی، تامین استقلال مملکت و آزادی ملت ما و مبارزه با فساد و فحشا و تنظیم و تدوین قوانین است که در همه زمینه‌های اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی با توجه به معیارهای اسلامی، اصلاحات لازم را به عمل آورد. این اصلاحات با مشارکت کامل همه مردم خواهد بود. و هدفش قبل از هر چیز از بین بردن فقر و اصلاح شرایط زندگی برای اکثریت قاطع مردم ماست که از همه جهت مورد ظلم واقع شده‌اند.

گدا بودن نیمی از ملت و خطر فقر همگانی با ماندن شاه

… را به غیر داده‌اند. زراعتمان را که بکلی از بین برده است. بعد از سی سال دیگر که نفت- این طور اگر بدهند- تمام می‌شود! اگر به این طور دست و دلبازی نفت ما را به غیر بدهند، بعد از سی سال- چند سال دیگر تمام می‌شود. آن روزی است که نه ملت ما نفت دارد، نه زراعت دارد. اگر این آدم باقی باشد، بعد از سی سال دیگر یک ملت گدا! الآن نصف ملتْ گداست، آن وقت تمام ملت گدا خواهد شد! پشتوانه هیچ چیز ندارد. این را اگر مهلتش بدهید آقا، تمام حیثیات مادی و معنوی شما را از بین می‌برد.

فروش خون از سوی مردم برای امرار معاش

ما می‌گوییم یک مملکتی که در آن مراکز فساد بیشتر از کتابخانه است، این مملکت نمی‌تواند مملکت باشد برای ما. یک مملکتی که اجزایش صف می‌کشند که خونشان را بدهند پول بگیرند! خونش را بیچاره دارد می‌دهد! صف می‌کشند. می‌گویند در آن جاهایی که خون می‌خواهند، صف می‌کشند خونهایشان را می‌دهند، چند شاهی می‌گیرند، چند تومان می‌گیرند؛ برای اینکه معاش کنند، امرار معاش کنند! ما می‌گوییم این بساط نباید باشد. مراکز فحشا نباید باشد. این چپاولها باید نباشد. ما می‌گوییم یک دسته توی آن زاغه‌ها نروند بخوابند، یک دسته ویلای چند صد میلیونی در خارج و در داخل داشته باشند. علمای اسلام اینها را می‌گویند. می‌گویند باید اسلام، باید عدل باشد، …

همراهی پیامبر (ص) با فقرا برای بیدار کردن آنان علیه اغنیای ظالم

… یک دسته شان در مکه بودند که تجار خیلی معتبر و قدرتمند بودند؛ یک دسته شان در طایف بودند که آنها هم ثروتمندهای آنجا بودند و قدرتمندهای آنجا بودند، ابو سفیان و امثال اینها. اینها نظیر حکام و سلاطین بودند و دارای همه چیز بودند، و پیغمبر اسلام با آنها درافتاد. وقتی که تشریف آوردند به مدینه، با همین فقرا بودند ایشان؛ نه با ثروتمندها بودند برای خواب کردن جمعیت. با فقرا بودند برای بیدار کردن فقرا. این فقرا را شوراندند به آن اغنیایی که مال مردم را می‌خوردند و ظلم به مردم می‌کردند. جنگهای پیغمبر زیاد است و همه این جنگها، جنگهای با ثروتمندها و قدرتمندها و ظَلَمه بوده است.

زندگی دهقانان مهاجر در کوخ و چادر بی آب در تهران

… قدر طمطراق کردند، «اصلاحات ارضی» به امر دولت امریکا بود برای اینکه بازار درست کنند که چیزهای آنها فروش برود؛ یعنی زراعت ما به هم بخورد، ما محتاج بشویم. الآن هم که می‌بینید، که هر چی می‌خواهیم از خارج باید بیاید. زراعت ما این جور شد؛ زراعت ما را آن جور کردند. خوب، مردم ریختند، آن زارعین بیچاره‌ای که دیگر در آنجا نتوانستند زندگی کنند، ریختند به شهرها، به تهران. الآن تهران یک محالّ زیادی، چندین محل، حدود سی- چهل تاست که برای من نوشته بودند، محله‌های کوخ‌نشین، محله‌هایی که خانه‌های گِلی دارد که هیچ چیز ندارد که ده نفر عائله در یک چادر کوچکی در این زمستان سردْ زندگی باید بکنند؛ که آب ندارد؛ باید آب را از پنجاه- شصت پله بروند بالا، لب خیابان برسند- تو گودال منزلشان است- لب آن خیابان برسند و از آنجا آب را بردارند بیاورند از این پله‌ها پایین برای بچه‌هایشان. این چه شد؟ برای اینکه «اصلاحات ارضی» فرمودند! [با] اصلاحات ارضی به هم خورد اوضاع دهقانها. و وقتی که به هم خورد اوضاع آنها، چاره نداشتند که رو بیاورند به شهرستانها. آمدند شهرستانها و این شد. وضع بیچاره‌ها این طور شد. از آن طرف وضع زراعت ما به هم خورد. ایرانی که مرکز …

زندگی اسفناک مهاجران روستایی در کوخ و چادر در تهران

… جو است و چه و چه و چه، تخم مرغ است. و همه چیز را از خارج دارند می‌آورند. اینها به اسم «اصلاحات ارضی» زراعت ایران را به باد دادند؛ یعنی دهقان و رعیت بیچاره را بیچاره کردند که دیگر نتوانستند اینها بمانند در مزرعه‌های خودشان. از آنجا کوچ کردند و آمدند به تهران. و اطراف شهر تهران به وضع بدی زندگی می‌کنند. به وضع بسیار اسفناکی. الآن عده کثیری زیاد- شاید قریب چهل مورد، چهل محل، شاید این مقدارها که صورتش را به من داده‌اند که در نجف این صورت پیش من بود که در کجای شهر فلان عده، در کجای شهر فلان عده، همین طوری در شهرْ متفرق، با کوخهای کوچک، با چادرنشینی، این طوری است. در تهرانِ مرکز این طور هست که با چادرنشینی و کوخ‌نشینی دارند اینها زندگی می‌کنند! نوشته بود که [اگر] بخواهد یک کوزه آب برای بچه‌هایش بیاورد، باید نمی‌دانم چند پله، صد پله، چقدر، از آن گودالی که اینها زندگی در آن می‌کنند باید بیاورند به بالا، برسند به این شیر آبی که اینجا گذاشته‌اند. در زمستانِ سرما این زن باید این کوزه را بیاورد بالا و بعد …

زندگی بخشی از مردم تهران در چادر و کوخ بی آب و چراغ

… من خواندم که- برای فلان ویلایی که برای یکی از خواهرهای شاه بود، خود ویلا را چقدر خریدند. الآن من یادم نیست ولی زیاد بود؛ پنج میلیون دلار! پنج میلیون دلار برای خرج گلکاری و زینت گلکاری! این وضع اینها! و بیشتر از این است که الآن ما نمی‌توانیم تصورش را بکنیم. این وضع عده کثیری از مردم که در خود شهر تهران زندگی دارند می‌کنند با یک چادری، با یک کوخی، بی‌همه چیز؛ نه یک چراغ دارند، نه یک- عرض بکنم که- آب دارند؛ اسفالت و این حرفها هم که اصلًا معنی ندارد برای آنها! ما که می‌گوییم حکومت اسلامی، می‌گوییم این وضع باید از بین برود. نمی‌گوییم که حکومت اسلامی ... شاه می‌گوید که اینها می‌گویند باید ما برگردیم به آن زمانی که با الاغ راه برویم! کدام آدم این حرف را زده که شما باید با الاغ بروید؟! ما می‌گوییم که این وضع را باید به …

رسیدگی به فقرا و نجات از نفت‌خواران مفت‌خور

… خود شماها؛ دست این سر و پابرهنه هایی که دارند گرسنگی می‌خورند. برای اینها فکر بکنید شماها. می‌خواهیم دست یک دسته‌ای‌ بیفتد که اینها شرافت انسانیت داشته باشند، اعتقاد به یک خدایی و یک روزی که حسابها کشیده می‌شود داشته باشند؛ نه مثل اینها که اصلًا خدانشناسند! تا برای این فقرا یک کاری بشود، برای خود مملکت یک کاری بشود. از دست این نفتخوارهای مفتخور یک قدری نجات پیدا کنیم ما.