تلاش مسئولان برای فقرزدایی با وجود محاصرهٔ اقتصادی
و همچنین مسئولین محترم کشور ایران علی رغم محاصرات شدید اقتصادی و کمبود درآمدها، تمامی کوشش و تلاش خود را صرف فقرزدایی جامعه کردهاند و همه آرمان و آرزوی ملت و دولت و مسئولین کشور ما است که روزی فقر و تهیدستی از جامعه ما رخت بربندد و مردم عزیز و صبور و غیرتمند کشور از رفاه در زندگی مادی و معنوی برخوردار باشند. خدا نیاورد آن روزی را که سیاست ما و سیاست مسئولین کشور ما پشت کردن به دفاع از محرومین و رو آوردن به حمایت از سرمایه دارها گردد و اغنیا و ثروتمندان از اعتبار و عنایت بیشتری برخوردار شوند. معاذ الله که این با سیره و روش انبیا و امیر المومنین و ائمه معصومین- …
محرومیت روستاها از آب و طبیب در رژیم پهلوی
… دور است؛ زنها باید یک فرسخ راه بروند، کوزه آب را پر کنند بیاورند برای بچههایشان، آن هم کوزه آب باران! و در یک جایی درست کرده بودند که میگفت دارد خراب میشود و شما اجازه بدهید که من بروم و از سهم امام کمک کنم و آنجا را درست کنم؛ خوب، ما هم اجازه میدادیم. وضع این طور بود که یک آب انباری در یک فرسخی- مثلًا- بوده است، یا درست کرده بودند، و این بیچارهها از اینجا باید بروند آنجا و آب بیاورند. دیگر اسفالتی در کار نبود؛ نمیدانم طبیبی اصلًا در کار نبود. لا بد این را شنیدهاید شما که بعضی از جاها به واسطه کم آبی و بیطبیبی بچهشان وقتی چشمش [به هم] میچسبید و میخواستند باز کنند، با بول این کار را میکردند! این مملکت «متمدن» ما بود که بنا بود یک سال- دو سال دیگر برسد به ژاپن یا بشود مثل امریکا! این مملکتی بود که هی میگفتند «تمدن بزرگ» و «دروازه تمدن بزرگ». مردم بیچاره را اغفال کردند و همه چیزشان را دادند به خارجیها و از همه مواهبی که، چیزهایی که در زندگانی نیاز …
لزوم همکاری ملت، دولت، ثروتمندان و کارخانهداران برای حل مشکل فقر
… خیلی خوب! در این جنگلهایی که دارند زندگی میکنند خیلی هم خوب زندگی میکنند. و در این جهاد سازندگی که هست، خانههایی که مردم در آن زندگی میکنند، آنها را هم نشان میدهند، خیلی زندگی آنها بهتر از اینهاست؛ یعنی اصلًا طرف نسبت نیست! چرا باید این طور باشد؟ باید همه دست به هم بدهند، ملت، دولت، ثروتمندها، کارخانه دارها، همه اینها، دست به هم بدهند و این مشکله را حَلَّش بکنند. اگر این مشکله حل نشود و خدای نخواسته یک انفجاری در متن اسلام، در متن جمهوری اسلام پیدا بشود، این دیگر قابل مهار نیست، هیچ کس نمیتواند جلویش را بگیرد. قبل از اینکه یک همچو مسائلی پیش بیاید [باید جلویش را گرفت] خصوصاً که خوب، دشمنهای اسلام و دشمنهای مسلمین و …
فقر و نبود امکانات میراث گذشته و نه پیامد انقلاب
… گرفتاری ما حالا گرفتاری این است که آن برادر ما کمتر چیز دارد و فلانی زیادتر دارد؛ خانه ندارد و ... اینکه چیزی نیست. خوب، اینها که از اول بود، گرفتاریها هم از اول بود، منتها حالا هم شیاطین دوره افتادهاند که خوب چه شد؟ کو؟ کو خانه؟ کو زندگی؟ [دائماً] تبلیغات. من به بعضیشان میگفتم که این ناداری مال حالا نیست. اینکه از اول بوده. انقلاب آیا اینها را به وجود آورده؟ رفتن شاه «نداری» را بار آورده است؟ اگر این ناداری جرمش گردن ماست، اگر این طور است که چون شاه رفته برق و اسفالت و مریضخانه و اینها را ندارید، اگر این طور بود، آن وقت ما مجرم بودیم و باید جبران بکنیم. اما اگر این بوده و ما حالا وارد شدهایم در یک مرحلهای که نه برق بود، نه آب بود، و نه اسفالت …
ریشه داشتن فقر مردم در دوران پیش از انقلاب، نه برآمده از انقلاب
الآن میبینید که همین اشخاصی که پنجاه سال یا بیشتر بوده است که اینها همه فقیر بودند در اطراف ایران؛ ایلهای مختلف، عشایر مختلف، در خود تهران، در شهرها، همه جا، خوب، فقر در بین مردم زیاد بوده است. فقر یک چیزی نبوده است که به واسطه انقلاب آمده باشد؛ سابقاً این فقر بین مردم بوده است. فقر یک چیزی نیست که از انقلاب آمده باشد؛ سابقاً این فقر بوده. البته یک مقدارش از این انقلاب هست؛ اما اینهایی که اظهار میکنند که ما هیچ نداریم- خوب- هیچ نداشتند قبلًا. الآن یک دستهای توی اینها افتادهاند که خوب، چه شد؟ این هم جمهوری اسلامی! جمهوری اسلامی چه شد؟ حسابِ شدههایش را هیچ نمیکنند. آنهایی که تا حالا چه؟ آنچه …
فقر کارگر، کشاورز و کاسب و زاغهنشینی در تهران، میراث رژیم سابق
این خائنین، یک مملکت آشفته، یک مملکت خراب برای ما گذاشتند؛ مملکتی که کارگرش فقیر، کشاورزش فقیر، کاسبش فقیر؛ مملکتی که در حومه تهران، متصل به تهران، خودِ تهران محلههای «زاغهنشین» دارد، بدبخت دارد؛ اینها را برای ما گذاشتند.
لزوم همکاری همگانی برای ریشهکن کردن فقر و استضعاف
اینک به مرحله حساسی از دوران انقلاب اسلامی خود رسیدهایم. دوران سازندگی، دورانی که باید از ثمرات انقلابمان مردم محروم و ستمدیده ایران بهرهمند شوند؛ دورانی که باید شکوه نظام عدل اسلامی را لمس کنید؛ دورانی که همه باید دست به دست هم بدهیم تا ریشه فقر و استضعاف را برکنیم. شما مردم شریف ایران در جریان مبارزه با استعمار و استثمار پیروزی بزرگی به دست آوردید و توانستید با اتکال به خدای متعال و وحدت کلمه و مشارکت همه قشرها بر طاغوت زمان غلبه کنید و پشت ابرقدرتها را بلرزانید. اکنون نیز با خودیاری و همکاری برای مبارزه علیه فقر و محرومیت بسیج شوید، و با تایید الهی به نجات مردم مستضعف کمر همت ببندید.
نجات فقرا و رسیدگی به حال آنان هدف مصرف درآمد نفت
… زیاد بود- از اینها باید بیایند بالا و بروند به آن شیری که وصل کردهاند که آب هست توی خیابان، از آنجا کوزهشان را آب بکنند باز از این پلهها برگردند بروند به آن محلی که دارند؛ در این سرمای زمستان و این پلههای لغزنده. شما ببینید چه مصیبتی برای این ملت هست. این مصیبتها را میخواهند رفع بکنند؛ میخواهند مملکت یک مملکتی باشد که هر جوری هست فقرا به حالشان رسیدگی بشود. پس اینکه میگوید که دیگر نفت در غرب نمیرود، روی یک فرضْ درست است، روی یک فرضْ دروغ است.
گرسنگی و بیآبی مردم مناطق دورافتاده مانند خوزستان
… آن وقت باید از خارج یک عدهای بیایند با کت و شلوار بایستند آنجا؛ یا خود اینها بروند لباس نو از یک جایی تهیه کنند بایستند آنجا و «زنده باد» بگویند تا اینکه آن آدمی که آمده خیال کند که واقعاً اینها یک مملکت مرفهی هستند! چهار تا خیابان تهران را ملاحظه نکنید! بروید خوزستان را ببینید و اطراف خوزستان که آب همین طور هدر میرود و زمین همین طور هدر میرود و مردم همین طور گرسنگی میخورند. بروید آنجاها را ببینید که به حَسَب روزنامه اطلاعات- که در چند وقت پیش از این نوشته بود یا کیهان نوشته بود به اینکه- از بیآبی صبح که میشود بچه که چشمش به هم به واسطه تراخم [چسبیده] شده، با بول چشم این را باز میکنند! شما تهران را نگاه نکنید چهار تا خیابان را درست کردند و چه میکنند که به رخ دیگران میکشند که خیر، مرفه و مرفه! مملکت را باید، همه مملکت را باید نگاه کرد. آن دورافتادهها را نگاه کنید. شما در خود تهران این زاغهنشینها را ملاحظه کنید که اینها چه میکنند، چه …
نبود آب آشامیدنی در برخی روستاهای اطراف شیراز
آقا، شما شاید بیاطلاعید خیلیتان، من اطلاع دارم که- با من روابط بعضی از این دهاتِ اطراف دارد و اطراف شیراز و آنجاها- که بعض دهاتش هست که آب خوردنی ندارند؛ از یک فرسخی باید بروند از یک آب انباری که آب جمع شده است در آن از زمستان به واسطه بارانها، از آنجا آب بیاورند برای این بچههایشان بخورند. از ما اذن میگرفتند و خودشان هم پول میدادند، رویش میگذاشتند، اذن میگرفتند که یک آب انباری برای اهل ده درست کنند که اینها یک فرسخ لا اقل زن و بچه شان نروند برای آوردن آب. اینها میگویند «مملکت مترقی»! و «ترقی» شان این است که میبینید. آزادیاش هم این است که شما میبینید؛ در حالی که مملکت آزاد، آزادمردان و آزاد زنان در زمان ایشان! آزادمرد و آزادزن! دیدید که نه مردی آزاد است و نه زنی آزاد است و نه بچهای آزاد است، و هم بچه کوچک …
زندگی فقیرانهٔ گودنشینان تهران بیآب و خانهٔ مناسب
… جا آب انبار بسازیم، مردمش آب ندارند؛ این زنها از یک فرسخی باید بروند آنجا آب بیاورند. آب ندارند. وقتی آب ندارند، برق دارند؟ آسفالت دارند؟ هیچ چیز ندارند. ملاحظه نکنید که یک تهرانی را، سر و صورتش را، این طرف را درست کنند؛ شما بروید آن طرف تهران را ببینید. شما بروید آن گودالهایی که هست، گودالهای نمیدانم کذا و کذا که هست، بروید آنجاها را ببینید چه خبر است. گودال است که گفت صد تا پله، نمیدانم چقدر پله باید بخورد تا برسند به سطح زمین؛ آنجا خانه درست کردهاند. چه خانهای! یا با حصیر یا با گِل. یک چیزی درست کردهاند که این بچههای بیچاره شان در آنجا زندگی بکنند. نه آب دارند، نه ... تهران را دارم میگویم، نه دورافتادهها؛ تهران این جور است. شما وقتی وارد تهران بشوید میبینید که پر از اتومبیل است و اینها و کذا و کذا؛ نرفتهاید آن طرف تهران را ببینید …
غوطهوری اکثریت ملت در فقر برخلاف ادعای پیشرفت شاه
شاه بیش از ده سال است که فریاد از پیشرفت کشور میزند، در حالی که اکثریت ملت را در فقر و فاقه غوطهور ساخته. ظاهر تهران را آراسته و از دسترنج ملت برای عمال خود عمارات چند طبقه بنا میکند ولی در دهات و قصبات- که قسمت عمده جمعیت ایران را تشکیل میدهند- از مواهب اولیه زندگی خبری نیست، و اکنون وعده 25 ساله به مردم میدهد. ولی مردم آگاه ایران توجه دارند که این وعدههای …
محرومیت گستردهٔ ملت از آب و برق و بهداشت و دارو در برابر هزینهٔ سفیهانهٔ اسلحه
و اکنون ملت محروم ایران که بسیارشان از لوازم اولیه زندگی محروم بوده، و بنا به نوشته بعض از روزنامههای وابسته به دستگاه، فقط در تهران یک میلیون نفر فاقد برق و آب و بهداشت و دیگر ضروریات اولیه زندگی میباشند، ملتی که بسیارشان از فقر و تهیدستی نمیتوانند فرزندان خود را به مدرسه بفرستند و اطفال معصوم را از گرسنگی به چرا میبرند و یا سرِ راهها به امید خدا رها میسازند، ملتی که بسیارشان برای مراجعه به دکتر و خریدن دارو تمکن مالی ندارند و از بیدکتری و بیدارویی تلف میشوند، و بنا به نوشته بعضی از روزنامههای ایران، در بسیاری از شهرستانهای ایران و استانداریهای بزرگ برای هر 35 هزار نفر فقط یک دکتر وجود دارد، ملتی که در همین سال گذشته از قحطی و گرسنگی، خانه و کاشانه خود را رها ساخته برای به دست آوردن لقمه نان به هر سو آواره شدند، باید چنین مبلغ سرسامآوری از بودجه کشور آنها صرف همچو امر سفیهانهای شود!! و تازه این معامله کمرشکن دو میلیارد دلاری غیر از معامله اسلحهای است که اخیراً با انگلیس استعمارگر و تجاوزکار انجام داده، و آن همه اسلحه و مهمات خریداری کرده. من بیم آن دارم که این انحرافات و اعمال سفیهانه اثر عارضهای باشد که بعضی سلاطین سفاک در اواخر عمر به …
قحطی عشایر جنوب تا حد عرضهٔ فرزندان برای فروش
... آقا اینهایی که من عرض میکنم مطلب تصوری نیست. مع الاسف برای من کاغذهایی از ایران میرسد و شکایاتی از ایران راجع به اوضاع میرسد که دائماً روح مرا در عذاب دارد. از شیراز یکی از علمای محترم شیراز- سلّمه الله- نوشتهاند به اینکه [در] عشایر جنوب اینجا قحطی واقع شده است، در جنوب؛ و عشایر اینجا به قدری در قحطی و در گرسنگی هستند که بچههایشان را در معرض فروش قرار دادهاند. از فسا یکی از علمای آنجا به من نوشته است به اینکه- باز همان وضع را نوشته است لکن این تکه آخر را ننوشته است راجع به گرفتاریهای آنها و اینکه من- که یک مثلًا اهل علمی هست ایشان- در فکر افتادم که با یک زحمتی برای اینها یک نانی، یک لباسی، یک چیزی تهیه کنم. بنده هم …
بیتوجهی دولت به مرگ فقیران در سرمای زمستان
این بیچارههای گدا، این «مملکت مترقی»، که امسال زمستانش دل ما را خون کرد؛ آن اصفهانش، آن همدانش، آن تهرانش، آن قمش، آن جاهای دیگرش. این سرمای کشنده، هیچ فکری کردید برای این بیچارهها؟ به من اطلاع دادهاند که در همدان بیش از دو هزار نفر مردهاند امسال؛ در سرمای چهل و سه درجه و دو درجه؛ شما هیچ فکری برای اینها کردهاید؟ ای «مملکت مترقی»! ای آقایانی که مملکتتان «ترقی» کرده! ما میخواهیم واقعاً مترقی باشد. یک فکری برای این بیچارهها بکنید، هم گرسنگی بخورند هم توسری؟ هم پابرهنه راه بروند و هم شما شلاق تو سرشان بزنید؟ خوب ما میگوییم نکنید این طور. این ارتجاع است که ما میگوییم …
القای طبیعی بودن فقر تودههای محروم از سوی زراندوزان
و یکی از مسائل بسیار مهمی که به عهده علما و فقها و روحانیت است، مقابله جدی با دو فرهنگ ظالمانه و منحط اقتصادی شرق و غرب و مبارزه با سیاستهای اقتصاد سرمایه داری و اشتراکی در جامعه است، هر چند که این بلیه دامنگیر همه ملتهای جهان گردیده است و عملًا بردگی جدیدی بر همه ملتها تحمیل شده و اکثریت جوامع بشری در زندگی روزمره خود به اربابان زر و زور پیوند خوردهاند و حق تصمیمگیری در مسائل اقتصاد جهان از آنان سلب شده است و علی رغم منابع سرشار طبیعت و سرزمینهای حاصلخیز جهان و آبها و دریاها و جنگلها و ذخایر، به فقر و درماندگی گرفتار آمدهاند و کمونیستها و زراندوزان و سرمایه داران با ایجاد روابط گرم با جهانخواران، حق حیات و ابتکار عمل را از عامه مردم سلب کردهاند و با ایجاد مراکز انحصاری و چند ملیتی، عملًا نبض اقتصاد جهان را در دست گرفته و همه راههای صدور و استخراج و توزیع و عرضه و تقاضا و حتی نرخ گذاری و بانکداری را به خود منتهی نمودهاند و با القای تفکرات و تحقیقات خود ساخته، به تودههای محروم باوراندهاند که باید تحت نفوذ ما زندگی کرده و الّا راهی برای ادامه حیات پابرهنهها، جز تن دادن به فقر باقی نمانده است و این مقتضای خلقت و جامعه انسانی است که اکثریت قریب به اتفاق گرسنگان در حسرت یک لقمه نان بسوزند و بمیرند و گروهی اندک هم از پرخوری و اسراف و تعیشها جانشان به لب آید. به هر حال این مصیبتی است که جهانخواران بر بشریت تحمیل کردهاند و کشورهای اسلامی به واسطه ضعف مدیریتها و وابستگی، به وضعیت اسفبار گرفتار شدهاند که این به عهده علمای اسلام و محققین و کارشناسان اسلامی است که برای جایگزین کردن سیستم ناصحیح اقتصاد حاکم بر جهان …
امکان ریشهکنی فقر از کشور با امداد ملت و همت دولت
… عدهای به نام بسیج برای امنیت داخلی و مرزها از خود مردم جوشش کنند؛ و بی سابقه است که در یک کشوری خود مردم و خود علما و مومنین یک کمیتهای به اسم کمیتهای برای امداد داشته باشند که همّشان این باشد که فقرا و مستمندان را در سراسر کشور رسیدگی کنند و امداد کنند. اینها برکات اسلام است و این گروههای عزیز و کمیتهها و همین طور این کمیته امداد یک عمل بسیار لطیف ظریف شریف دارند که با این عمل ان شاء الله میتوانند ریشه فقر را از سرتاسر کشور به امداد ملت بزرگوار ایران و به همت دولت بزرگوار ایران، این ریشه را از بیخ و بن بکنند. و عمل شما آقایان در سرتاسر کشور عمل بسیار شریف خداپسندی است که مورد عنایت خدای تبارک و تعالی خواهد بود. خداوند تبارک و تعالی به فقرا و به مستمندان و به محرومان آن قدر عنایت دارد که معلوم نیست به قشر دیگر این قدر عنایت داشته باشد.
فقر مستمندان مسلمان با وجود غنا بهسبب عملنکردن به اسلام
… هم در آنجا اجتماع کنند و با هم مشکلات خودشان را در میان بگذارند و غلبه کنند بر مشکلات خودشان. اگر یک همچو امری واقع بشود احدی از قدرتها نمیتواند با شما مقابله کند. شما مسلمین همه چیز دارید. شما مسلمین قدرت اسلام دارید که بالاترین چیزهاست، بالاترین سلاحهاست. و شما مسلمین صحراها و دریاهای وسیع و کشورهای بسیار وسیع دارید و غنی هستید. در عین حالی که شما از حیث همه چیز غنی هستید مع ذلک، بیشتر مستمندان شما به حال فقر دارند زندگی میکنند؛ این برای این است که شما به اسلام عمل نمیکنید. شما اموال مسلمین را، آن چیزهایی که باید به نفع مسلمین باشد به غیر مسلمین میدهید آن هم به یک ثمن بخس.[6] همان ثمن هم در زمان شاه مخلوع، همان ثمن بخس هم دوباره برمیگشت به جیب خود امریکا و بعد هم سلاحها را درست میکردند برای خودشان که مقابله کنند با شوروی و …
گرسنگی و برهنگی مردم مناطق نفتخیز در دورهٔ پهلوی
… شد. هیاهو، به اینکه من مامور خدمت به وطنم هستم و کتاب «ماموریت برای وطنم» را نوشت و آن همه هیاهو راجع به ترقیات ملت و ترقیات اینها، خوب، مردم هم میدیدند که همه آن غلط است. همه جای ایران فقر است. همه جای ایران بیچارگی است. مردم خانه ندارند. مردم هیچی ندارند. آنجایی که معدن نفت است، روی این معادن همان مردم آنجا نشستهاند و گرسنگی میخورند. سر و پای برهنه راه میروند. گاهی من از آنجا که یک دفعه که عبور کردم از همان طرف اهواز اینها، از این دهات اطراف، از این راهی که ما میرفتیم و خط قطار عبور میکرد، از این اطراف، این بچهها، این سر برهنهها، این پابرهنهها هجوم میآوردند که یک چیز بگیرند از ما. آنجایی بود که مخزن نفتشان زیر پایشان بود و داشت میرفت جای دیگر. مخازن را دادند به غیر و عوضش برای امریکا، میگویند این آخر دیگر امریکا بود همه چیز. انگلستان در اینجا دیگر خیلی [منافع] نداشت، امریکا جلو بود. مخازن را دادند به خارج و امریکا چیزی که به ملت ما …
فقر و نابسامانی مردم میراث رژیم سابق، نه نهضت
… ملت ایران وارث یک مملکتی [است] که پنجاه و چند سال در زیر فشار و صدماتی از داخل و خارج بوده است؛ و یک مملکت خرابه تحویل دادند و رفتند. هم خزانههای اینجا را خالی کردند؛ و هم شهرها و دهات و همه جا را به فساد کشاندند؛ و هم به اسم «تمدن بزرگ» خرابکاری کردند. و الآن که آنها رفتند، یک کشور به هم ریخته در هر جهت و خرابه، نه اقتصاد سالم دارد، و نه جهات دیگرش سالم است. مردم در فقر و فاقه فرو رفتهاند، و همه این فقر و فاقهها و نابسامانیها ارثی است که به شماها رسیده است. و هیچیک از این خرابیها از نهضت نیست؛ از آنهاست، حتی در وقتی هم که نهضت شد و انقلاب شد، خرابیها را نسبت به مردم، آنها کردند.
فقیر نگه داشتن ملت با بیرون بردن جوانان از مسیر زندگی
… سراغ یک مساله، مسیر عوض میشود. اینها روی نقشه کار میکنند. مِن باب اتفاق این جور نشده که دریا این طور باشد وسائل برایشان فراهم میکردند. از قراری که میگویند، همه وسائل را برایشان فراهم میکردند، تشویقشان میکردند. به همه این مسائل انحرافی تشویق میشدند. اینها برای این بود که جوانها را با هر ترتیبی که شده، با هر جوری که شده از مسیر زندگی خارج کنند، تا اینکه یک ملتی فقیر باشد و نفهمد الآن چیست. یک مملکت فقیر الآن ما داریم؛ و ملت نمیدانست چی هست. حالا که اینها رفتند، چشم باز شده است میبینند تمام بانکها را خالی کردهاند و [قرض] کردند و بردند تمام جواهرات را اینها تمام؛ یعنی بسیاری از جواهرات ما را رضا شاه برد که به انگلیسها رسید؛ و بسیاریش هم ایشان برده، که نمیدانم به که خواهد رسید. بانکهای خارج پر …
رد انتساب فقر و بیکاری به انقلاب و میراث بودن آن
بعد هم نباید ما بنشینیم منتظر اینکه یک قشری کار را انجام بدهد. یک مملکتی است مال همهتان. آشفته هم هست. فقیر زیاد. بیکار زیاد. لکن ما باید بپرسیم ازشان که این فقر زیاد و بیکاری زیاد مال انقلاب است؟ چون شاه رفته است فقیر زیاد شده است؟ چون رژیم به هم خورده است بیکاری زیاد شده است؟ یا نه، یک مسئلهای است که الآن ما وارث آن خرابیها هستیم؟ دولت وارث آنها هست. یعنی خرابی را کردهاند و رفتهاند. دزدیهایشان را کردهاند و رفتهاند. قرضها را به بانکها گذاشتهاند و رفتهاند. از هر بانکی چند صد میلیون دلار قرض کردند و رفتند! الآن وقت این است که ما با هم باشیم. و بعد هم نباید ما بگوییم چرا او نکرد؟ …
گرسنگی مردم کشوری غنی به سبب ادارهٔ غیرانسانی آن
ما حالا- از حالا- باید شروع بکنیم برای انسانسازی. یک مملکت غنیای که همه چیز دارد، یک مملکتی که همه چیز دارد مع ذلک حالا باید روی گنجهای خودش بنشیند گرسنگی بخورد! این جز [برای] این نبود که نگذاشتند که این مملکت ما روی موازین انسانی اداره بشود. حالا ما باید از سر بنشینیم همهمان با هم، با شرکت همه. یک طایفه نمیتواند، دولت نمیتواند؛ ملت باید با دولت باشد، دولت با ملت باشد، همه با هم به فکر باشند، متفکرین ما فکر بکنند، نقشه بکشند تا اینکه باز یک انسانهایی ما درست بکنیم بعد از چند سال بتوانیم که درست …
ریشهکنی فقر و بهبود زندگی اکثریت مردم هدف جمهوری اسلامی
… جمهوری اسلامی، تامین استقلال مملکت و آزادی ملت ما و مبارزه با فساد و فحشا و تنظیم و تدوین قوانین است که در همه زمینههای اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی با توجه به معیارهای اسلامی، اصلاحات لازم را به عمل آورد. این اصلاحات با مشارکت کامل همه مردم خواهد بود. و هدفش قبل از هر چیز از بین بردن فقر و اصلاح شرایط زندگی برای اکثریت قاطع مردم ماست که از همه جهت مورد ظلم واقع شدهاند.
گدا بودن نیمی از ملت و خطر فقر همگانی با ماندن شاه
… را به غیر دادهاند. زراعتمان را که بکلی از بین برده است. بعد از سی سال دیگر که نفت- این طور اگر بدهند- تمام میشود! اگر به این طور دست و دلبازی نفت ما را به غیر بدهند، بعد از سی سال- چند سال دیگر تمام میشود. آن روزی است که نه ملت ما نفت دارد، نه زراعت دارد. اگر این آدم باقی باشد، بعد از سی سال دیگر یک ملت گدا! الآن نصف ملتْ گداست، آن وقت تمام ملت گدا خواهد شد! پشتوانه هیچ چیز ندارد. این را اگر مهلتش بدهید آقا، تمام حیثیات مادی و معنوی شما را از بین میبرد.
فروش خون از سوی مردم برای امرار معاش
ما میگوییم یک مملکتی که در آن مراکز فساد بیشتر از کتابخانه است، این مملکت نمیتواند مملکت باشد برای ما. یک مملکتی که اجزایش صف میکشند که خونشان را بدهند پول بگیرند! خونش را بیچاره دارد میدهد! صف میکشند. میگویند در آن جاهایی که خون میخواهند، صف میکشند خونهایشان را میدهند، چند شاهی میگیرند، چند تومان میگیرند؛ برای اینکه معاش کنند، امرار معاش کنند! ما میگوییم این بساط نباید باشد. مراکز فحشا نباید باشد. این چپاولها باید نباشد. ما میگوییم یک دسته توی آن زاغهها نروند بخوابند، یک دسته ویلای چند صد میلیونی در خارج و در داخل داشته باشند. علمای اسلام اینها را میگویند. میگویند باید اسلام، باید عدل باشد، …
همراهی پیامبر (ص) با فقرا برای بیدار کردن آنان علیه اغنیای ظالم
… یک دسته شان در مکه بودند که تجار خیلی معتبر و قدرتمند بودند؛ یک دسته شان در طایف بودند که آنها هم ثروتمندهای آنجا بودند و قدرتمندهای آنجا بودند، ابو سفیان و امثال اینها. اینها نظیر حکام و سلاطین بودند و دارای همه چیز بودند، و پیغمبر اسلام با آنها درافتاد. وقتی که تشریف آوردند به مدینه، با همین فقرا بودند ایشان؛ نه با ثروتمندها بودند برای خواب کردن جمعیت. با فقرا بودند برای بیدار کردن فقرا. این فقرا را شوراندند به آن اغنیایی که مال مردم را میخوردند و ظلم به مردم میکردند. جنگهای پیغمبر زیاد است و همه این جنگها، جنگهای با ثروتمندها و قدرتمندها و ظَلَمه بوده است.
زندگی دهقانان مهاجر در کوخ و چادر بی آب در تهران
… قدر طمطراق کردند، «اصلاحات ارضی» به امر دولت امریکا بود برای اینکه بازار درست کنند که چیزهای آنها فروش برود؛ یعنی زراعت ما به هم بخورد، ما محتاج بشویم. الآن هم که میبینید، که هر چی میخواهیم از خارج باید بیاید. زراعت ما این جور شد؛ زراعت ما را آن جور کردند. خوب، مردم ریختند، آن زارعین بیچارهای که دیگر در آنجا نتوانستند زندگی کنند، ریختند به شهرها، به تهران. الآن تهران یک محالّ زیادی، چندین محل، حدود سی- چهل تاست که برای من نوشته بودند، محلههای کوخنشین، محلههایی که خانههای گِلی دارد که هیچ چیز ندارد که ده نفر عائله در یک چادر کوچکی در این زمستان سردْ زندگی باید بکنند؛ که آب ندارد؛ باید آب را از پنجاه- شصت پله بروند بالا، لب خیابان برسند- تو گودال منزلشان است- لب آن خیابان برسند و از آنجا آب را بردارند بیاورند از این پلهها پایین برای بچههایشان. این چه شد؟ برای اینکه «اصلاحات ارضی» فرمودند! [با] اصلاحات ارضی به هم خورد اوضاع دهقانها. و وقتی که به هم خورد اوضاع آنها، چاره نداشتند که رو بیاورند به شهرستانها. آمدند شهرستانها و این شد. وضع بیچارهها این طور شد. از آن طرف وضع زراعت ما به هم خورد. ایرانی که مرکز …
زندگی اسفناک مهاجران روستایی در کوخ و چادر در تهران
… جو است و چه و چه و چه، تخم مرغ است. و همه چیز را از خارج دارند میآورند. اینها به اسم «اصلاحات ارضی» زراعت ایران را به باد دادند؛ یعنی دهقان و رعیت بیچاره را بیچاره کردند که دیگر نتوانستند اینها بمانند در مزرعههای خودشان. از آنجا کوچ کردند و آمدند به تهران. و اطراف شهر تهران به وضع بدی زندگی میکنند. به وضع بسیار اسفناکی. الآن عده کثیری زیاد- شاید قریب چهل مورد، چهل محل، شاید این مقدارها که صورتش را به من دادهاند که در نجف این صورت پیش من بود که در کجای شهر فلان عده، در کجای شهر فلان عده، همین طوری در شهرْ متفرق، با کوخهای کوچک، با چادرنشینی، این طوری است. در تهرانِ مرکز این طور هست که با چادرنشینی و کوخنشینی دارند اینها زندگی میکنند! نوشته بود که [اگر] بخواهد یک کوزه آب برای بچههایش بیاورد، باید نمیدانم چند پله، صد پله، چقدر، از آن گودالی که اینها زندگی در آن میکنند باید بیاورند به بالا، برسند به این شیر آبی که اینجا گذاشتهاند. در زمستانِ سرما این زن باید این کوزه را بیاورد بالا و بعد …
زندگی بخشی از مردم تهران در چادر و کوخ بی آب و چراغ
… من خواندم که- برای فلان ویلایی که برای یکی از خواهرهای شاه بود، خود ویلا را چقدر خریدند. الآن من یادم نیست ولی زیاد بود؛ پنج میلیون دلار! پنج میلیون دلار برای خرج گلکاری و زینت گلکاری! این وضع اینها! و بیشتر از این است که الآن ما نمیتوانیم تصورش را بکنیم. این وضع عده کثیری از مردم که در خود شهر تهران زندگی دارند میکنند با یک چادری، با یک کوخی، بیهمه چیز؛ نه یک چراغ دارند، نه یک- عرض بکنم که- آب دارند؛ اسفالت و این حرفها هم که اصلًا معنی ندارد برای آنها! ما که میگوییم حکومت اسلامی، میگوییم این وضع باید از بین برود. نمیگوییم که حکومت اسلامی ... شاه میگوید که اینها میگویند باید ما برگردیم به آن زمانی که با الاغ راه برویم! کدام آدم این حرف را زده که شما باید با الاغ بروید؟! ما میگوییم که این وضع را باید به …