… بیاید در خیابان و شمشیرش را بکشد، چاقویش را بکشد و بخواهد مردم را تهدید کند، بگویند که این را باید بکشید، این برای این نیست که این یک آدم یک همچو کاری کرده یک دشمنی با این آدم است، این برای این است که اگر این را رها کنند یک کشور کم کم کشیده میشود به فساد؛ فساد یک فرد، دو فرد، چهار فرد، این ور، آن ور. اگر منحصر به خودشان بود، حرفی نبود، امّا فساد سرایت میکند، اخلاق فاسد سرایت میکند به همه، کم کم میببیند یک وقت یک کشوری فاسد شد اسلام از اوّل جلویش را خواسته بگیرد؛ گفته این کسی که این فساد را کرده، باید با او این جور رفتار کنید تا از اوّل نگذارد رشد پیدا کند این فساد.
بیپروایی رجال دولتهای گذشته در غارتگری
… که از آن وقتی که در دنیا دولت تحقق پیدا کرده، تا حالا، دولتی مثل دولت ما نبود. اگر آن وقتها تو مجلس افراد نادری بودند که کارهای مجلس را میخواستند تصحیح بکنند، لکن در دولتها آن قدری که من سراغ دارم- دولتی که روی هم رفته مثل این دولت باشد- ما نداریم، نداشتیم. یا «ملک» ها و «سلطنهها» و کذا بودند که آنها خوبانشان آن بود که غارتگری را چندان اشکال بر آن نداشتند. من یک دفعه که نخست وزیر، آخری، در اواخر دکتر امینی[3] بود، آمد آنجا، به او گفتم که چطور شده است که یک نفر که مثل سایر مردم است، چیزی ندارد، وقتی که وارد میشود در دولت، بعد از چند وقت چیزدار میشود؟ این از کجا آمده؟ چطور شده این طور است؟ خوب، جوابی نداشت که …