دیدن تقدس خود و فساد آدم و خودبین خواندهشدن از سوی خدا
… از این که آدم را خلق بکند به ملائکه میفرماید که میخواهم یک همچو کاری بکنم. ملائکه جنبه تقدس خودشان را نظر میکنند و جنبه فساد آدم را. از این جهت، میگویند که شما چرا خلق میکنی یک جمعیتی را که در زمین فساد کنند و سفک دماء[1] کنند؟ ما تقدیس تو را میکنیم. خودشان را میبینند در صورت تقدس و آدم را میبینند در صورت فساد. جنبه خوبی خودشان را و جنبه بدی آدم را ملاحظه میکنند. خدای تبارک و تعالی هم بهشان میفرماید که شما نمیدانید، شما همان خودتان را میبینید، خودبین هستید و از آدم کمالات را نمیدانید. و بعد هم قصه را تمام میکند که به آدم «اسما» را که واقعش «اسماء الله» است- همه چیز اسماء الله است- تعلیم میکند، و بعد میگوید عرضه کنید! آنها میبینند که عاجزند. آنها، خوب! عقبنشینی میکنند. بعد از این که خلق میکند آدم را، امر میکند که سجده کنند، «ملائکه …
عجز ملائکه از حمل اسما در برابر انسان
ملائکه ایراد گرفتند که این «مفسد» را چرا خلق میکنی،- انسان- فرمود: شما نمیدانید.[2] بعد که «تعلیم اسما» کرد و هیچ کس نمیتواند حمل «اسما» بکند الّا انسان، و حمل «امانت» بکند الّا انسان[3] وقتی که اسما را به او تعلیم کرد، فرمود که عرضه کن بر این ملائکهای که اشکال داشتند. همه عاجز ماندند؛ ملائکه هم عاجز ماندند.[4] ملائکه مقربین هم عاجزند، اما نه ما. انسان، ما، یک موجودی هستیم که سر دو راهی واقع شدهایم. باز آنهایمان که خوبند راه را معوج نرفتند، و الّا توی راهند، تا ببینیم چه بشود.