اصل نبودن تأمین هوس در زندگی و ابزار بودن آن برای تعالی اخلاقی
… ندارد) با سختیها هم ساخته بودند و برابری را بین خودشان برقرار کردند، نسبت به آنچه که کجی بود سرسخت بودند و با تمام وجود با زشتی و بدی و ظلم مبارزه میکردند و به زخارف دنیا، یعنی آن چیزی که شهوت انسان و هواهای انسانی، او را میطلبد به چشم یک اصل نگاه نمیکردند. البته بسیاری از هوسها صحیح است و برای تأمین آنها راههای مشروعی هم قرار داده شده است، اما تأمین هوس در زندگی نباید اصل باشد چون اشباع غرایز انسانی ابزارهایی است برای زندگی کردن برای رسیدن به تعالی اخلاقی، یعنی جامعهای که بتواند انسانی بسازد که این اسان از خصلتهای نکوهیده و زشت و مضر بری باشد، انسانهایی با صفا، انسانهایی شجاع، انسانهایی با گذشت، انسانهایی با روح همکاری و برادری، انسانهایی خلاّق و آفریننده و مبتکر، انسانهایی روگردان از ظلم و طرفدار عدل، انسانهایی خوشبین و نیکخواه نسبت به بشریت، یک چنین موجوداتی را میخواهیم بسازیم، که امروز در دنیا هیچ جامعهای وجود ندارد که توانسته باشد چنین انسانهایی را بسازد، کما اینکه میبینید در دنیا چه خبر است؟! اسلام میخواهد یک چنین جامعهای را ایجاد کند و برای ایجاد چنین جامعهای و یک چنین انسانهایی احتیاج به مجاهدت و تلاش و گذشت و تندادن به سختیها و تحمل بسیاری از مشقّتها هست و این مشقّتها البته از طرف کسانی تحمیل میشود که با آنچنان دنیای نورانی مخالفند یعنی …
غریزهٔ حیوانات بهعنوان نوعی وحی الهی
«ان اتخذی من الجبال بیوتاً و من الشجر و مما یعرشون»[15] برو در کوهها و درهها خانه درست کن، یعنی غریزهای که در او قرار داده شد وحی الهی است و این وحی را فقط به زنبور عسل نکردند، بلکه به گوسفند و مرغ خانگی و به کبوتر و به همهی موجوداتی که این غریزه را دارند هم شده است. پس آن غریزهای که به آنها داده شده، این هم نوعی وحی است. اما این غیر از (وحی) معارف الهی و اسماء الهی و صفات الهی است که به پیغمبر میشود. به قول امام رضوانالله علیه «نورالسموات»[16] که در قرآن گفته شده: خدا نور آسمان و زمین است یعنی چه؟ اینکه خدا نور آسمان و زمین است هرکسی یک چیزی در ذهنش از این نقش میبندد، اما …
هدایت حیوانات از راه غریزه با مثال زنبور عسل
… و آن یک کلمه این است که حواسِّ انسان، غرائز انسان و خرد انسان، برای راهبری و دستگیری انسان کمند، یک کلمه. یک سلسله موجودات با حواسشان ممکن است اداره بشوند. بعضی از حیوانات را شاید بهاینصورت سراغ داریم، که اینها فقط از حواس خودشان مایه میگیرند؛ حواس ظاهری. نوع حیوانات و بیشترشان از غرائز مدد میگیرند برای هدایت شدن، یعنی زنبورعسل غریزهاش به او میگوید برو روی گل بنشین، روی گل خوشبو، و از عطر آن و از جوهر آن بِمَک، بعد برو در خانه و کندو، خانهها را به آن صورت ششگوشه و مسدّس[4] بساز، و آنجا با ترتیباتی وارد خانه بشوید و خارج بشوید، و ملکهای و اعوانی[5] و پاسبانانی و خلاصه یک تمدن زنبوری داشته باش. اگر شما فکر کنید که یکوقتی زنبورها نشستند دور هم، یک کنفرانس بزرگی از سران زنبورهای کندوها یا منطقهها تشکیل شد، گفتند خانه را چهجوری بسازیم بهتر است؟ یکی گفت هشتگوش، یکی گفت چهارگوش، یکی گفت ششگوش، بعد مطالعه کردند، دیدند نه، ششگوشَش مناسبتر است، …
نبود تکامل و پیشرفت در کار حیوانات به سبب اتکا به غریزه
… که شما اینقدر از آن مینالی، این یک اوضاعی دارد در داخل آن سقفهای شما، در خانۀ غَصبی تشکیلاتی ساخته، تو که راضی نیستی در تیرِ خانهات بنشیند و خانه بسازد، غصبی است، اما در این خانۀ غصبی، او کارها میکند. خانه میسازد، به یک شکل خاصی، به یک ترتیب خاصی؛ و عجیب این است که اگر شما بتوانید و میتوانستید یک خانهای از خانههای موریانه یا یک کندویی از کندوهای زنبور عسل را، از زمان توفان نوح مثلاً، یا ده قرن قبل از توفان نوح پیدا میکردید، میگذاشتید پهلوی یکی از کندوهای یکی از ییلاقات خوشآبوهوای مشهدِ این زمان، میدیدید که یک سر سوزن این کندو با آن کندو، ترتیباتش تفاوتی ندارد. تکامل، ترقی، پیشرفت، در کار زنبورعسل و در کار هیچ حیوان دیگری موجود نیست. آنچه که هست وحی فطرت و وحی غرائز و راهنماییِ کیفیت آفرینش و خلقت اوست که او را میکشاند، حرکت میدهد، راه مینمایاند، موانع را به او نشان میدهد تا اینکه این میتواند کار خودش را انجام بدهد، جز غریزه چیز دیگری نیست.
استفادهٔ اندک انسان از غریزه در آغاز زندگی
انسان هم از غریزه استفاده میکند، اما کم. اوّلی که شما به دنیا آمدید، حکم شما بلانسبت، حکم یکی از همین حیوانات بود. با غریزه، با کشش فطرت و طبیعت بود که توانستید مخزن غذای خود را در سینۀ مادرتان پیدا کنید و وقتی او را در دهانتان گذاشتند، بمکید. کسی به شما یاد نداده بود مکیدن را، یکجایی دستورِ عملی و سمعی و بصریاش را یاد نگرفته بودید، این غریزۀ شما بود. هرچه که شما از مرحلۀ کودکی بالا آمدید، تدریجاً این ابزار، این عینک، این سلاح که نامش غریزه است، ضعیف شد، بیاثر شد، کمفایده شد؛ چیزی پر اثرتر، قویتر، نیرومندتر، به نام عقل و خِردِ انسان، جای آن را گرفت و شما شُدید خردمند. شما دیگر حالا با غریزه کار …