… بود که لشکر خودش را شناخت و پیدا کرد؛ دانست که در روز بأس،[2] چه کسی به داد او خواهد رسید، چه کسی سخن او را خوب گوش خواهد کرد؛ شما نگاه کنید ببینید چه کسی گوش کرد. خوشبختانه صحنهى جنگ تحمیلى که از چندین سو براى ما درس است، از این جهت هم براى ما درس است. آن روزى که امام سر قضیّهى پاوه[3] ــ این مال سال ۵۸ است ــ یک کلمهاى گفتند، ساعت حدود سهونیم، چهار بعد از ظهر بود، بنده میرفتم طرف بالا، طرف جماران، اصلاً قیافهى شهر، قیافهى دگرگونشدهاى بود؛ مردم همینطور بىاختیار راه افتاده بودند. و این حالت تقریباً ادامه داشت، با فرازونشیبها و کموزیادهایى تا سال ۶۷. چه کسانی میرفتند وقتى که امام یک اشارهاى میکرد، یک فریادى میکشید، یک دستورى میداد؟ آنها لشکر حقیقی شما هستند؛ آنها را دریابید. البتّه یک دولت، براى گروهى دونِ[4] گروهى [دیگر] فکر …