رفتن به محتوای اصلی

عکرمهشخص

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

شاگرد ابن‌عباس و از عالمان تابعی.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در مراسم افتتاحیه‌ کنگره جهانى حضرت رضا (علیه‌السلام) در مشهد— ۱۳۶۵/۰۴/۲۸

نکوهش این عالم وابسته به خلافت به‌عنوان بازیچهٔ شامیان

… مواجهۀ با آنها چنین حالتی به من دست نداد، چطور شد که با تو، ای محمدبن‌علی، من یک‌چنین حالتی پیدا کردم، این‌طور کوچک شدم درمقابل تو؟! وقتی این را می‌گوید، حضرت در جواب می‌گوید: «وَیلَکَ»! «وَیلَکَ یا عُبَیدَ اَهلِ الشّامِ»[17] وای بر تو! ای بردۀ کوچک اهل شام! ببینید حضرت با چه زبانی او را می‌کوبد؛ او را نسبت می‌دهد به اهل شام، آن‌هم به‌صورت بردۀ کوچک! یعنی تو یک بازیچه‌ای در دست آنها هستی، غلامی در دست آنها هستی، هرچه می‌خواهند از تو استفاده می‌کنند. «اِنَّکَ بَینَ یَدَی بُیوتٍ اَذِنَ اللهُ اَن تُرفَعَ وَ یُذکَرَ فیهَا اسمُهُ»[18] تو درمقابل خانه‌هایی قرار گرفتی که خدا اجازه داده است که نام او در آنها آورده بشود و ذکر او بلند بشود؛ یعنی آنچه که تو درمقابل آن هستی خانۀ ذکر خداست؛ «اِنّکَ بَینَ یَدَی بُیوتٍ …

لرزیدن شاگرد ابن‌عباس در برابر عظمت معنوی امام باقر

بزرگان علمای زمان، پیش امام باقر درس میخوانند و استفاده میکنند. شخصیّت معروفی مثل عکرمه شاگرد ابن‌عبّاس وقتی می‌آید خدمت امام باقر، برای اینکه از آن حضرت حدیث بشنود -شاید هم برای اینکه امتحانش بکند- دست و بالش میلرزد و در آغوش امام می‌افتد؛ بعد خودش تعجّب میکند، میگوید یا ابن رسول‌الله! من بزرگانی مثل ابن‌عبّاس را دیدم و از آنها حدیث شنیدم [امّا] هرگز این حالتی که در مقابل تو به من دست داد، برای من دست نداده بود؛ و ببینید امام باقر در جوابش چقدر صریح میگویند «وَیلَکَ یا عُبَیدَ اَهلِ الشّامِ! اِنَّکَ بَینَ یَدَیِ بُیُوتٍ اَذِنَ اللهُ اَن تُرفَعَ وَ یُذکَرَ فِیها اسمُه»؛[33] ای بنده‌ی کوچک شامیان! تو در مقابل عظمت معنویّت است که مجبوری این‌جور به خودت بلرزی. کسی مثل …

تأثیرپذیری شاگرد ابن‌عباس از وقار و شخصیت علمی و معنوی امام باقر (ع)

عِکرِمَه، شاگرد معروف ابن‌عباس که از اعتبار و حیثیتی عظیم در میان مردم برخوردار است، به دیدن امام می‌رود و چنان تحت تأثیر وقار و معنویت و شخصیت روحی و علمی امام قرار می‌گیرد که بی‌اختیار در آغوش امام می‌افتد و خودش با شگفتی می‌گوید: من با بزرگانی چون ابن‌عباس نشسته‌ام و هرگز در برابر آنان چنین حالتی بر من نرفته است. و امام در جواب می‌فرماید: «وَیلَکَ یا عُبَیدَ اَهلِ الشّامِ اِنَّکَ بَینَ یَدَی بُیوتٍ اَذِنَ اللهُ اَن تُرفَعَ وَ یُذکَرَ فیهَا اسمُهُ»[13] وای بر تو ای بردۀ حقیر شامیان! تو اینک در برابر خانه‌هایی قرار گرفته‌ای که به اذن خدا رفعت یافته و کانون یاد خدا گشته …