رفتن به محتوای اصلی

عمرو بن عاصشخص

نام‌های دیگر: عمرو عاص، عمروعاص

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

سیاستمدار عرب صدر اسلام و از همراهان معاویه.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در دیدار دست‌اندرکاران همایش بین‌المللی حضرت جعفربن‌ابی‌طالب علیهماالسلام— ۱۴۰۳/۰۵/۲۹

حیلهٔ بر نیزه کردن قرآن برای فرونشاندن موقت جنگ

بعد از آنکه لشکریان امیرالمؤمنین نیروهای معاویه را به عقب راندند و فشار روی آنها وارد کردند و چیزی نمانده بود که خود معاویه و عمرو عاص به قتل برسند، به حیلۀ عمرو عاص، قرآن‌هایی را بر سر نیزه کردند و مردم را دعوت کردند به اینکه بیایید به قرآن عمل بکنیم؛ برای اینکه بتوانند آتش جنگ را موقتاً فروبنشانند. یکی از آن حیله‌هایی که امروز هم در دنیا معمول است. به‌مجرداینکه فشار نیروهای نظامی از یک‌طرف زیاد می‌شود، آن نیروی مقابل ـ ولو خودش تجاوز را شروع کرده باشد ـ فریاد صلح سر می‌دهد، فریاد آتش‌بس سر می‌دهد. همین کار را عیناً آنها انجام دادند. امیرالمؤمنین طبیعی …

نقل حدیث ساختگی با بهره از جایگاه صحابی و نفوذ دینی

… این محبت. این راه‌ها مختلف بود. [مثلاً] سر منبرها به خاندان پیغمبر بدگویی می‌کردند. و یک عدۀ بی‌عقل، مثل مردم شام قبول می‌کردند، می‌پذیرفتند. (52/11/29) [این حدیث را ببینید]: راوی این حدیث، عمرو عاص است؛ عمرو عاص جزو صحابۀ پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌وآله است. مردمِ آن روزگار از کجا می‌فهمیدند که عمرو عاص حدیثش دروغین است؟ عمرو عاص علاوه‌براینکه راوی حدیث بود، در کشور مصر اول‌امام‌جماعت بود، مردم به عمرو عاص اقتدا می‌کردند، پشت سر او نماز می‌خواندند، در قضاوت‌ها به او مراجعه می‌کردند، در کارها حکمیت او را معتبر می‌شمردند، قرآن را از او می‌خواستند. و خب، البته در رأس حکومت و در دستگاه معاویه، مهره‌ای در شطرنجِ بازی ظلم و بغی و عدوان علیه عدل علی‌بن‌ابی‌طالب علیه‌السلام بود. روایت این است: «سَمِعتُ رَسُولَ‌اللهِ» خودم شنیدم از پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌وآله «یَقولُ آلُ اَبی‌طالِبٍ لَیسوا لی بِاَولیاءَ»[13] آل ابی‌طالب جزو بستگان من نیستند، جزو نزدیکان من و پیوستگان به من نیستند. در اینجا «ولی» به‌معنای دوست نیست؛ بلکه یعنی پیوسته، هم‌سطح، هم‌جبهه. آل ابی‌طالب جزو همفکرهای من محسوب نمی‌شوند. (51/11/25)

آگاهی از حقانیت امیرالمؤمنین (ع) بدون پایبندی به تعهدهای تشیع

اگر فقط تشخیص و ایمان قلبی و باور کافی بود، عمروعاص[7] باید اولْ‌شیعۀ عالم باشد. عمروعاصی که ماجرای غدیرخم را یا به چشم دیده، یا از کسانی که به چشم دیده‌اند شنیده، من و شما بعد از سیزده قرن و خرده‌ای این ماجرا را در کتاب‌ها فقط می‌خوانیم. عمروعاصی که دربارۀ امام علی علیه‌السلام شعر می‌گوید،[8] عمروعاصی که در دم احتضار، در آن حساس‌ترین ساعت‌ها و لحظه‌هایی که برای ذهن یک انسان مطرح است، اظهار ندامت می‌کند، اظهار پشیمانی می‌کند، می‌گوید دینم را به دنیای معاویه فروختم، با علی که می‌دانستم حق است، جنگیدم.[9] پس عمروعاص به نظرم عمیق‌تر و علمی‌تر از شیعۀ قرن چهاردهم هجری به ولایت بلافصل امیرالمؤمنین پی برده و تصدیق کرده بود، اما آیا شیعه است؟ شما می‌گویید نه. چرا شیعه نیست؟ برای خاطر اینکه اعتقاد به امامت امیرالمؤمنین تعهدهایی می‌آورد. اولْ‌تعهدش بیعت نکردن با معاویةبن‌ابی‌سفیان است. عمروعاصی که با معاویه همدست می‌شود و با همین علی می‌جنگد؛ یعنی به تعهدهای تشیّع، به مسئولیت‌ها و تکلیف‌هایی که این …

نصب معاویه به خلافت پس از خلع امیرالمؤمنین به دست ابوموسی

… در ماجرای خلافت امیرالمؤمنین، حاکم بصره بود و رها کرد رفت، و نماند؛ حالا در جنگ در کنار امیرالمؤمنین است. اصرار که بایستی او را بگذارید، حضرت قبول نمی‌کردند؛ بالاخره باز با همان ابزاری که اصل داوری را بر حضرت تحمیل کرده بودند، این شخص را هم تحمیل کردند. (65/3/12) بعد هم [این] مقدس‌مآبِ احمقِ بی‌خبر از عالم، به نام ابوموسی اشعری، علی‌بن‌ابی‌طالب را از حکومت خلع کرد؛ و یک شیطان‌صفتِ خبیثِ مغرضِ زبردستی، یعنی عمرو عاص، معاویه را به خلافت نصب کرد. حالا بیا درستش کن! نتیجۀ حکمیت و قضاوت بین دو جبهه، این می‌شود که علی‌بن‌ابی‌طالب از خلافت عزل می‌شود و معاویه در مسند خلافت تثبیت می‌شود. (5۲/7/24) البته چند ماه طول کشید تا این نتیجه اعلام بشود، و تا این‌طور شد، حضرت دیگر فهمیدند که نتیجۀ خوبی نخواهد بود، …

مجازات او و پسرش به حکم خلیفه برای تازیانه زدن پسر به یک عرب

… تو او را در بیابان شلاق زدی؟! اگر در بیابان خلوت زدی چه‌کار کند؟ تو اگر نزده بودی، این انگیزه در او به‌وجود نمی‌آمد که این‌همه راه را از مصر بلند شود، پای پیاده بیاید مدینه تا به من شکایت کند؛ بخوابانیدش. پسر استاندار را در مسجد دراز کردند، بنا کرد شلاق زدن. پسر که بلند شد، گفت بابا را بخوابانید. داد و بیداد عمروعاص بلند شد ـ استاندار عمروعاص بود ـ من را چرا؟ پسرم می‌گویی زده، من را چرا می‌زنید؟ گفت برای خاطر اینکه پسرت به میخ تو زد، به اتکای قدرت تو زد. اگر تو پدرش نبودی، اگر تو قدرت نداشتی، اگر تو حامی و پشتیبان او نبودی، او سرش را به سنگ می‌زد[2] که این عرب را در بیابان بزند؛ بخوابانیدش. این برای کِی است؟ این برای آن‌وقتی‌ست که اسلام از مسیر خداخواسته جدا شده بود. برای آن‌وقتی‌ست که امیرالمؤمنینِ ما سرِ …

سعایت از مهاجران مسلمان نزد نجاشی

البتّه در داستان حضرت جعفر، انسان همین‌طور تکّه‌تکّه چیزهای جالبی میفهمد. وقتی که اینها رفتند حبشه و بعد عمروبن‌عاص و آن دیگری[8] آمدند که سعایتِ[9] اینها را بکنند، نجاشی اینها را خواست؛ گفت بگویید بیایند ببینم چه میگویند؛ حرفشان چیست؛ نجاشی که اینها را خواست، دستپاچه شدند که حالا اگر رفتیم پیش نجاشی چه بگوییم. با همدیگر تبادل نظر کردند، به این نتیجه رسیدند: گفتند ما همان چیزی را میگوییم که خدا به پیغمبر گفته و خب، پیغمبر هم به ما گفته؛ همان …