بنده به سند این روایت مراجعه کردم. از آن اسناد درجهیک است؛ محمدبنیحیی، عن احمدبنمحمد، عن الحسنبنمحبوب، عن علیبنرِئاب، عن ابیعُبَیدةَحَذّاء. اینها اسنادی هستند از کلینی تا امام صادق، عن ابیعبدالله علیهالسلام. یعنی ثقةالاسلام کلینی نقل میکند از محمدبنیحیی، او از احمدبنمحمد، او از حسنبنمحبوب، او از علیبنرئاب، او از ابیعبیدهحذّاء. این پنج نفر، همهشان جزو کسانی هستند که بزرگان اهل فنِ رجال ما، مثل شیخ و نجاشی و دیگران، مینویسند که «اِمامی ثِقةٌ جَلیلٌ»[4]؛ در سند روایت، بهتر از این دیگر سندی نداریم. در اصطلاح اهل حدیث، به این میگویند: «سند صحیح»[5]. سند صحیح، روایتش، روایت صحیح است. وقتی چنین روایتی در فقه باشد، هر فقیهی به آن اعتماد میکند و برطبق آن فتوا میدهد. این است این روایت!علم رجال
نامهای دیگر: رجال حدیث
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
شناخت راویان حدیث و طبقات و وثاقت آنان.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در آغاز درس خارج فقه— ۱۳۷۰/۰۶/۳۱
سیر زمانی
از ۱۳۷۰ تا ۱۳۸۹۱۳۷۰۱۳۸۹
فقط سال ۱۳۸۲همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
تعیین طبقهٔ عبدالعظیم بر اساس طبقهبندی آیتالله بروجردی
… نقل کرده باشد لیکن طبقهی مرحوم عبدالعظیم این را نمیرساند. چون ایشان جزو کسانی بودند که راوی از حسن بن محبوب و ابن ابیعمیر و امثال اینها بودهاند، اینها محدّثین و روات حضرت رضا علیهالسّلام هستند و شاگردان اینها غالباً دوران حضرت رضا را درک نکردهاند. بنابراین براساس طبقهبندیای که مرحوم آقای بروجردی رضواناللهعلیه کرده، ایشان یا از احداث طبقهی ششم است یا از پیران و بزرگان اکابر طبقهی هفتم محسوب میشود. فاصلهی ایشان با کلینی دو واسطه است، البته نمیدانم نقل کلینی از ایشان از چه طریقی است، اما چون سهل بن زیاد و برقی از او روایت میکنند قاعدتاً باید دو واسطه با کلینی داشته باشد.