بنده به سند این روایت مراجعه کردم. از آن اسناد درجهیک است؛ محمدبنیحیی، عن احمدبنمحمد، عن الحسنبنمحبوب، عن علیبنرِئاب، عن ابیعُبَیدةَحَذّاء. اینها اسنادی هستند از کلینی تا امام صادق، عن ابیعبدالله علیهالسلام. یعنی ثقةالاسلام کلینی نقل میکند از محمدبنیحیی، او از احمدبنمحمد، او از حسنبنمحبوب، او از علیبنرئاب، او از ابیعبیدهحذّاء. این پنج نفر، همهشان جزو کسانی هستند که بزرگان اهل فنِ رجال ما، مثل شیخ و نجاشی و دیگران، مینویسند که «اِمامی ثِقةٌ جَلیلٌ»[4]؛ در سند روایت، بهتر از این دیگر سندی نداریم. در اصطلاح اهل حدیث، به این میگویند: «سند صحیح»[5]. سند صحیح، روایتش، روایت صحیح است. وقتی چنین روایتی در فقه باشد، هر فقیهی به آن اعتماد میکند و برطبق آن فتوا میدهد. این است این روایت!علم رجال
نامهای دیگر: رجال حدیث
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
شناخت راویان حدیث و طبقات و وثاقت آنان.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در آغاز درس خارج فقه— ۱۳۷۰/۰۶/۳۱
سیر زمانی
از ۱۳۷۰ تا ۱۳۸۹۱۳۷۰۱۳۸۹
فقط سال ۱۳۷۴همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
لزوم پردازش علم رجال در کنار کار حدیثی
در کنار اینهمه، پردازش علم رجال، و نیز بررسی تاریخ صدور حدیث و سیر آن، و نیز کسب آگاهی از آن زمینهیی که صدور هر حدیثی را لازم یا راجح ساخته است، و نیز جستجو از مضمونهای مشابه در کتب حدیث اهل سنت، از جملهی کارهای لازم و ضروری است.