سازش با حاکمان فاسد و ضددین و گرفتن مستمری از آنان
… را به خلاف دستور صریح قرآن، بىحجاب در معرض قرار مىدهد، بىدینى او براى اهل دین، آشکار مىشود. حالا دروغ و خیانت و ارتباط با کفّار و گناهان اینگونه را که به راحتّى قابل انکارند، نادیده مىگیریم. اینها گناهان آشکار را که حدّ شرعى دارند، علناً انجام مىدهند. با چنین اوضاعى، آیا ممکن است که علماىِ دینىِ آن کشور، نسبت به آن نظام و دستگاه، ذرّهاى احساس ایمان و اعتقاد کنند!؟ حتّى در آن کشورهایى هم که به ظاهر بعضى از احکام شرعى اجرا مىشود، همه مىدانند که سرانشان، رؤسایشان، پادشاهانشان و شاهزادههایشان، افرادى فاسدند هستند، که مرتکب محرّمات کثیره و کبیره مىشوند. با وجود این، باز با آن دستگاهها سازش مىکنند و از آنها حقوق و مستمّرى مىگیرند.
پیامد شبههافکنی آخوند مزدور در انقلاب و تشیع برای ملتهای مسلمان
هدف استکبار، خاموش کردن آنهاست. اگر امروز در مصر، سودان، الجزایر، کشورهای شمال آفریقا، در خاور میانه و شرق آسیا و هر جایی که ملتهای مسلمان به نام اسلام و جمهوری اسلامی شعار میدهند، یک روحانینما و یک آخوند مزدور بیاید و در اصل این انقلابی که مشوّق او شده است، در مذهب سرانش، در دین و ایمان متولیّان و متصدّیانش و در ریشهی تشیّع، این گونه شبهه و خدشه و تشکیک کند، چه خواهد شد؟
حقوقبگیری از دولتهای ظالم
… از لحاظ مالى هم، وضع روحانیان اگرچه مختلف بود، اما در زندگى آنها، بیشتر فقر و قناعت و زهد و عسرت غلبه داشت تا رفاه. البته بعضى اختیارى زهد پیشه کرده بودند و بعضى هم به سبب اوضاع بدِ مالى، به زهد غیر اختیارى روى آورده بودند. بههرحال، زندگى آنگونه مىگذشت. وقتى هم با علماى سایر کشورهاى اسلامى مقایسه مىکردیم، مىدیدیم که علماى ایران و بخصوص علماى شیعه، وضعشان از آنها بهتر است. آنها حقوق بگیر دولتهاى ظالم بودند. مثلاً در مصر یا سایر کشورهاى عربى، حاکمانِ ظالمى بر سر کار بودند که هیچ کس ادّعا نداشت اهل عدل یا اسلامند؛ چون اعمال و رفتارشانْ این را ثابت مىکرد. در مصر، رئیس جمهور موجّه ملى، عدّهاى از مبلّغان اسلامى را بى آنکه ابایى داشته باشد، اعدام کرد؛ زیرا به قول …
فتوا به کفر شیعه و اثر آن بر مسلمانان سنی دوستدار انقلاب
محور سوم ایجاد سد بین جمهوری اسلامی و ملتهای دیگر است. الان صدها کتاب علیه تشیّع و نظام اسلامی در حال نوشتن و انتشار است. نظام اسلامی را به انواع تُهَم متّهم میکنند و بعضی فتوا میدهند. یک روحانی نمای درباری پیدا میشود و فتوا میدهد که شیعه کافر است! حالا شما ببینید این فتوا در ذهن آن مسلمانِ سالمِ خالصِ سنّی مذهب، که در مصر یا الجزایر، به عشق این انقلاب قیام کرده است و به شوق این کانون وارد میدان اسلام خواهی شده است، چه خواهد کرد!؟
به خدمت گرفتن معممها برای صدور فتوای دلخواه حکومتها
نکته دوم این است که بعضی از کشورهایی که به نحوی خودشان را مقیّد به احکام اسلامی نشان میدهند، برای مسائلشان، به آیه و روایتی استناد میکنند؛ چهار نفر عمّامه به سر را هم به خدمت میگیرند، برای اینکه در جایی برایشان فتوایی بدهند و کاری کنند. این کشورها، اگر چه بهظاهر چیزی مثل حاکمیّت اسلامی دارند، امّا حاکمیّت اسلامی با ارزشها و معیارهای نَبَوی و وَلَوی، علم و تقوا، عدالت، عبودیّت خدا و خشیّت الهی و «ترتعد فرائسه فی المحراب»[2] ، که روش انبیا و اولیا و مقرّبترین افراد به خدا بوده است، در …