رفتن به محتوای اصلی

عبدالله بن زبیرشخص

نام‌های دیگر: عبدالله‌بن‌زبیر

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

فرزند زبیر که پس از واقعهٔ عاشورا در مکه علیه بنی‌امیه قیام کرد.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در دیدار فرماندهان لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله (ص)— ۱۳۷۵/۰۳/۲۰

سیر زمانی

از ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۰
۱۳۷۵۱۳۸۰

فقط سال ۱۳۷۵همهٔ سال‌ها

التماس و زبونی او در برابر تهدید دستگاه اموی

… بود که ولید حاکم وقت مدینه، جرأت نمیکرد با وی به درشتی حرف بزند! مروان یک کلمه در انتقاد از آن حضرت بر زبان آورد. چون انتقادش نابجا بود حضرت چنان تشری به او زد که مجبور شد سرجایش بنشیند. آن وقت امثال همین مروان، خانه‌ی عبدالله‌بن زبیر را به محاصره درآوردند. عبدالله، برادرش را با این پیام نزد آنها فرستاد که اگر اجازه بدهید، فعلاً به دارالخلافه نیایم. به او اهانت کردند و گفتند: پدرت را در میآوریم! اگر از خانه‌ات بیرون نیایی، به قتلت میرسانیم و چه‌ها میکنیم! چنان تهدیدی کردند که عبدالله‌بن زبیر به التماس افتاد و گفت: پس اجازه بدهید فعلاً برادرم را بفرستم؛ خودم فردا به دارالخلافه میآیم. آن قدر اصرار و التماس کرد که یکی واسطه شد و گفت: امشب را به او مهلت بدهید.

تفاوت وضع او با امام حسین (ع) با وجود نفوذش

عبدالله بن زبیر، با این‌که شخصیتی سرشناس و با نفوذ بود، این قدر وضعیتش با امام حسین علیه‌السّلام فرق داشت. کسی جرأت نمیکرد با آن حضرت به درشتی صحبت کند. از مدینه هم که بیرون آمد، چه در بین راه و چه در مکه، هر کس به او رسید و هم‌صحبت شد، خطابش به آن حضرت «جعلت فداک» (قربانت گردم) و پدر و مادرم قربانت گردند و «عمّی و خالی فداک» (عمو و دایی‌ام قربانت گردند) بود. …